หลังจากส่งเสิ่นหยวนหลิงแล้ว คณะของเฉียวจงกั๋วก็กลับจวน
เจียวเจียวโดนเฉียวหมิงเพ่ยตอแยจนยุ่งวุ่นวายทันที โวยวายจะขอเล่นกับคุณอาเล็กให้ได้
เจียวเจียวมีสีหน้าจนหนทาง ได้อย่างไรเล่า? หลานชายของตน ก็ได้แต่ต้องตามใจแล้ว
สายตาเห็นเจียวเจียวถูกเฉียวหมิงเพ่ยจูงมือออกจากเรือนหลัก จั่วเหอจิ้งมองตามด้วยรอยยิ้ม ในใจรู้สึกอิ่มเอมและพึงพอใจยิ่งนัก
เฉียวจงกั๋วปลดระวางอย่างแท้จริงแล้ว กระทั่งตำแหน่งกั๋วกงพิทักษ์แคว้นก็มิได้รับ ปัจจุบันเป็นผู้ว่างงานโดยสมบูรณ์ผู้หนึ่ง
ในห้องไร้ผู้ใด เฉียวจงกั๋วดึงจั่วเหอจิ้ง ให้นางนั่งลงบนตักตน
จั่วเหอจิ้งตกใจ รีบเหลียวซ้ายแลขวา เกรงว่าจะถูกผู้อื่นพบเห็น
เฉียวจงกั๋วเห็นดังนั้นมุมปากพลันแสยะยิ้ม ก่อนที่จั่วเหอจิ้งจะเอ่ยปากตำหนิก็รีบเปลี่ยนเรื่อง
"ฮูหยิน สามีเป็นหนี้เจ้ามากเกินไปแล้ว บัดนี้ในที่สุดก็หาความว่างได้ ผู้ใดที่เจ้าอยากไป สามีจะไปเป็นเพื่อนเจ้า"
จั่วเหอจิ้งได้ยินดังนั้นก็ถูกดึงดูดความสนใจ "ที่ไหนก็ได้หรือ?"
เฉียวจงกั๋วรีบพยักหน้า
จั่วเหอจิ้งใคร่ครวญ พลันเกิดความคิด "หากว่าที่อยากไปเป็นพิเศษ ยังมีจริง ๆ ข้าอยากไปบ้านเกิดของพี่โจวดู"
"พี่โจว" ในปากจั่วเหอจิ้ง ก็คือภรรยาของเซียวหงต๋า โจวชิงอวี่ นางเป็นชาวเจียงหนาน เคยเล่าถึงบ้านเกิดของนางกับจั่วเหอจิ้งมากกว่าหนึ่งครั้ง ทำให้จั่วเหอจิ้งใฝ่ฝันยิ่งนัก
"เจียงหนานหรือ?" เฉียวจงกั๋วเอียงศีรษะยืนยันอีกครั้ง
จั่วเหอจิ้งพยักหน้าติด ๆ กัน "ใช่"
เฉียวจงกั๋วได้รับคำตอบยืนยัน ทันใดนั้นคิ้วตาก็เปล่งประกาย "ไม่ว่าแห่งหนใดที่ฮูหยินอยากไป ล้วนเป็นที่ที่ดีทั้งนั้น เช่นนั้นก็ตกลง ไปเจียงหนานก่อน"
จั่วเหอจิ้งได้ยินดังนั้นกลับขมวดคิ้วน้อย ๆ "ทิ้งทุกอย่างแล้วไปได้จริง ๆ หรือ? จะต้องพาเจียวเจียวไปด้วยแน่ แต่ว่าเช่นนี้ก็จะเหลือพี่ใหญ่กับเสวียนอยู่ในบ้าน เสวียนยังต้องอบรมเพ่ยเอ๋อ จะทำให้พวกเขาเหนื่อยเกินไปหรือไม่?"