ก่อนออกจากวัง ไป๋หลี่เฉิงโย่วพลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงให้อาเร่ออยู่เป็นเพื่อนเมิ่งกูเซวี่ยรอสักครู่ ส่วนตัวเขาเร่งฝีเท้าจากไป
เมื่อกลับมาอีกครั้ง เขามีอาถูเดินตามหลังมา ในมืออาถูกำลังประคองกล่องผ้าแพรยาวใบหนึ่ง
เมิ่งกูเซวี่ยเห็นดังนั้นก็เต็มไปด้วยความสงสัย นางเข้าไปหาแล้วเอียงศีรษะถาม “ไป๋หลี่ นี่อะไรหรือ”
ไป๋หลี่เฉิงโย่วฉวยโอกาสจับมือเมิ่งกูเซวี่ยขึ้นมา พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ในเมื่อจะไปจวนทูต เช่นนั้นก็อาศัยโอกาสนี้ให้ทุกอย่างแจ่มแจ้งกับท่านเฉียวเสียเลยเถิด”
เมิ่งกูเซวี่ยเห็นไป๋หลี่เฉิงโย่วกล่าวเช่นนี้ ก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ อย่างไรเสียอีกประเดี๋ยวก็ได้ฟังอยู่ดี!
“เช่นนั้นก็รีบไปเถอะ!”
ทั้งสองขึ้นรถม้า อาถูกับอาเร่อควบม้าตามประกบข้าง ไม่นานก็มาถึงถนนหนานเซิ่งอันเป็นที่ตั้งของจวนทูต พลันได้ยินเสียงฆ้องกลองและประทัดอึกทึกครึกโครม
เมิ่งกูเซวี่ยได้ยินเสียงก็ตาเป็นประกายลุกขึ้นเปิดม่านรถ เรียกให้อาเร่อหยุดรถ
ไป๋หลี่เฉิงโย่วเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย นางดึงตัวเมิ่งกูเซวี่ยกลับมานั่งข้างกาย ก่อนเปิดม่านด้านข้างให้กว้างพอที่นางจะมองเห็น แล้วจึงถามด้วยความสนใจใคร่รู้ “เจ้าจัดการหรือ”
เมิ่งกูเซวี่ยพยักหน้าหงึกหงักอย่างตื่นเต้น พลางร้องถามอาเร่อนอกรถ “อาเร่อ ไม่มีปัญหาอะไรใช่หรือไม่”
อาเร่อรีบตอบ “ฮองเฟย ใต้เท้าติดตามองค์ชายมานานปี อีกทั้งฮองเฟยยังประทานเวลาให้อย่างพอเพียง ใต้เท้ารับประกันว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ไปจนถึงเพื่อนบ้านรอบรั้ว ได้จัดการไว้เรียบร้อยหมดแล้ว ไม่มีรอยโหว่แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”