ทุกผู้คนต่างถูกเสียงหวูดของเกาทัณฑ์นี้ดูดความสนใจไปจนสิ้น เหล่าทหารแห่งกองทัพตระกูลเฉียวเบี่ยงหน้ามา เมื่อเห็นเฉียวจงกั๋วยืนตากอยู่ใต้คมศร ก็พากันตกตะลึงจนลูกตาแทบปริแตก!
“ท่านแม่ทัพ!”
หลายเสียงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ไม่ว่าใกล้หรือไกล ทุกคนล้วนไม่รีรอถลาเข้าไปเบื้องหน้า หมายจะรับศรถึงตายนั้นแทนเฉียวจงกั๋ว
เฉียวลิ่วตกใจจนร่างสั่นสะท้าน ปล่อยให้เมิ่งกูเซวี่ยที่อยู่บนหลังไหลลงพื้น แล้ววิ่งทะยานออกไป
ทว่าย่างเท้าได้เพียงก้าวเดียวพลันเซถลา ความหวาดกลัวอย่างรุนแรงทำให้แม้แต่คนที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเขาก็หมดเรี่ยวแรง!
เมิ่งกูเซวี่ยยังมิกระจ่างนางหลับตาอยู่ตลอด ยังไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
ครั้นเพ่งมองไปทางที่เฉียวลิ่วมุ่งหน้าไป ก็ประจักษ์แก่สายตาพอดี ขณะที่เกาทัณฑ์หนึ่งพุ่งฉิวเข้าเสียบอกของเฉียวจงกั๋ว!
เมิ่งกูเซวี่ยอ้าปากกว้าง สีหน้าไร้เลือด เนตรเบิกค้าง อกสั่นขวัญหนีสิ้นเสียง!
มิได้! มิๆๆ!
นางมิคิดสังหารท่านเฉียวเลย!
นางนึกไม่ถึงว่าการอ้อนวอนให้ท่านเฉียวพิทักษ์นาง กลับเป็นเหตุให้ท่านเฉียวสิ้นชีวิต!
เมิ่งกูเซวี่ยรู้สึกราวฟ้าดินหมุนวน สองหูเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้ขององครักษ์ลับตระกูลเฉียวที่เจ็บปวดราวหัวใจจะขาด:
“ท่านแม่ทัพ!”
ตึง——
เห็นร่างสูงใหญ่กระแทกพื้นลงนอนแข็งด้วยตาตน ทุกคนในตระกูลเฉียวเลือดลมแข็งค้าง ชั่วขณะนี้ประหนึ่งฟ้าดินถล่มทลาย
ไม่! เป็นไปมิได้!
แม่ทัพคือขุนเขาอมตะ คือประทีปไม่มีวันดับ คือจุดหมายแห่งใจของพวกเขาทั้งปวง!
ชาวแคว้นเป่ยเห็นภาพนี้ก็ดีใจอย่างเหลือล้น ทุกคนทะยานเข้าไปราวตั๊กแตนป่า