รายงานการศึกอู่ติ้งเรียบเรียงโดยเฉียวจงกั๋วและเหรินฉงร่วมกัน ส่งม้าเร็วรุดหน้ากลับเมืองหลวง
ในเวลาเดียวกัน เฉียวจงกั๋วยังจัดคนสิบหกสาย ถือธงหย่งระหว่างเดินทางใต้สู่เมืองหลวง ควบม้าตะโกนเสียงกังวานไปตลอดทางว่า
“อู่ติ้งต้าเจี๋ย! อู่ติ้งต้าเจี๋ย! กองทัพเหนือยอมแพ้แล้ว! โรคระบาดผ่านพ้นไปแล้ว!”
บนเส้นทางหลวง ตลาดสด ตรอกยาว ทุ่งกว้าง เหล่าประชาหย่งนับไม่ถ้วนเต็มไปด้วยความพิศวง หยุดยืนเพื่อจับตา
เมื่อได้ยินชัดซึ่งคำกล่าวของคนควบม้า ประชาชนทั้งหลายก็ตะลึงก่อน จากนั้นจึงตระหนก และพลันดีใจกันสุดขีด!
บ้างหมุนรถกลับ บ้างละทิ้งการค้า บ้างร่ายรำ บ้างโยนจอบทิ้ง ประชาชนตลอดสองฝั่งทางโห่ร้องด้วยความยินดี บอกต่อกันไปทั่ว!
“อู่ติ้งต้าเจี๋ย! กองทัพเหนือยอมแพ้แล้ว! โรคระบาดผ่านพ้นไปแล้ว!”
ทุกคนดีใจราวกับเสียสติ บ้างถึงกับน้ำตาไหลริน เปียกชื้นชายเสื้อ
“ความยินดีจากฟ้าเบื้องบน น่าสะใจยิ่งนัก! ไป ดื่มสุรากัน! วันนี้พวกเราไม่เมามิกลับ!”
“เร็วเข้า กลับบ้าน บูชาหลุมศพพ่อ! ก่อนพ่อจากไปยังพร่ำพูดว่า หากรบชนะแคว้นเป่ย จะต้องแจ้งท่านผู้เฒ่าเป็นคนแรก!”
“เด็กดี คืนนี้แม่อยากทำอาหารดีๆ ให้เจ้า!”
“แม่ ลูกอยากกินเนื้อ ได้หรือไม่?”
“ได้ แม่ตอบตกลงทั้งหมด พวกเราไปร้านเนื้อกันเดี๋ยวนี้!”
“แม่ เหตุใดทุกคนจึงดีใจเช่นนี้? แม่ดูสิ ท่านปู่อายุมากปานนั้น ก็ยังร้องไห้!”
“ลูกเอ๋ย เจ้ายังเล็ก เมื่อเจ้าได้ศึกษา ได้รู้จักหลักธรรมทั้งหลาย เจ้าจะเข้าใจ มีคน...ที่ต่อสู้เพื่อให้พวกเราได้ยุคทองอันสงบสุข เจ้าต้องรู้คุณ ต้องรักษาไว้”
“แม่ ยุคทองอันสงบสุขคืออะไรหรือ?”
“ยุคทองอันสงบสุขนั้นคือ...เจ้าสามารถเติบโตอย่างสงบ และมีเนื้อกิน”