จดหมายลับที่อ๋องจินอวี้ตอบกลับถึงเสิ่นหยวนไป๋มาถึงเร็วกว่าราชโองการที่ส่งถึงม่อเชียนไต้เสียอีก
เสิ่นหยวนไป๋อ่านจดหมายตอบกลับอย่างละเอียดถี่ถ้วน พออ่านถึงช่วงท้าย มุมปากก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยัน
"ท่านลุงช่างใจดำยิ่งนัก ข้าแค่ผลักเบา ๆ เขากลับคิดแผนสังหารสองเป้าหมายในคราเดียว ระแวงและคอยป้องกันกันถึงเพียงนี้ ไม่น่าแปลกใจที่ปีนั้นถูกเฉียวจงกั๋วตีมาจนถึงใต้กำแพงเมืองหลวง"
"ก็ดี เช่นนี้ข้าก็ไม่ต้องเปลืองแรงหาเหตุไปพบเฉียวเจียวเจียวแล้ว......"
ยามบ่าย เสิ่นหยวนไป๋ก็ถูกคนของม่อเชียนไต้เชิญตัวไป ที่แท้ราชโองการของอ๋องจินอวี้มาถึงแล้ว ให้เขาไปรับโองการด้วยกัน
เสิ่นหยวนไป๋รู้ดีแก่ใจถึงเนื้อหาในราชโองการ แต่ยามก้าวเข้าไปในกระโจมใหญ่ของม่อเชียนไต้ กลับมีสีหน้า "ฉงนสนเท่ห์"
ม่อเชียนไต้กับเสิ่นหยวนไป๋คุกเข่าเรียงกัน ส่วนม่อหย่งหลินคุกเข่าอยู่เบื้องหลังคนทั้งสอง
เมื่อผู้ส่งสารอ่านเนื้อความในราชโองการไปเรื่อย ๆ ม่อเชียนไต้ยังรักษาสีหน้าไว้ได้ แต่หน้าของม่อหย่งหลินกลับถมึงทึง เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ทันใดนั้นเขาเงยหน้าขึ้น สายตาเฉือนมองเสิ่นหยวนไป๋ แทบจะพ่นไฟออกมาได้
ราชันมีรับสั่งเร่งด่วนเช่นนี้ ยังเอ่ยนามให้เขาและเสิ่นหยวนไป๋ล่วงลึกเข้าไปในถ้ำเสือด้วยกัน หากบอกว่าในเรื่องนี้ไม่มีลายมือของเสิ่นหยวนไป๋ เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!
เสิ่นหยวนไป๋สังหารน้องชายไปแล้ว บัดนี้หมายจะเอาชีวิตเขาอีกหรือไร!
เมื่ออ่านราชโองการจบ ผู้ส่งสารก็หลุบสายตามองม่อเชียนไต้ "ท่านแม่ทัพม่อ เชิญรับราชโองการ"
ม่อเชียนไต้มีแววตาหม่นทะมึน ไม่เอ่ยปากมากความ เงยมือขึ้นรับราชโองการ
ผู้ส่งราชโองการมาเร็วไปเร็ว ชั่วพริบตาภายในกระโจมก็เหลือเพียงม่อเชียนไต้ผู้ลูกกับเสิ่นหยวนไป๋