"นำตัวไป?"
ลู่อิ่นได้ยินดังนั้นก็ค่อนข้างประหลาดใจ เพราะโดยหน้าที่แล้วเขาต้องรับผิดชอบดูแลสมุดรายชื่อพวกนี้
เฉียวเทียนจิงพยักหน้า "พี่ลู่ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเรื่องใหญ่หลวง ข้าขอสัญญากับพี่ว่าจะต้องสืบสาวให้รู้แน่ชัดเป็นแน่"
ลู่อิ่นเม้มปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ข้าย่อมเชื่อใจพี่หยา หากเรื่องนี้มีสิ่งผิดปกติจริง ขอให้พี่หยาทวงความยุติธรรมให้แก่เด็กที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเหล่านั้นด้วยเถิด!"
เขาพูดพลางเข้าไปจัดการรวบรวมสมุดรายชื่อที่มีจุดน่าสงสัยด้วยตนเอง
"พี่หยา ดูยามนี้แล้ว พวกผู้ที่จะมารับเลี้ยงบุตรบุญธรรมคงจะมาแล้ว พวกเราไปดูกันหรือไม่?"
เฉียวเทียนจิงพยักหน้า หอบสมุดรายชื่อจะเดินออกไป
ลู่อิ่นเห็นดังนั้นก็รีบกล่าว "พี่หยา สมุดรายชื่อนี้เอาไปด้วยไม่ได้ พวกเรากลับมาเอาทีหลังก็ยังไม่สาย"
เฉียวเทียนจิงส่ายหน้า "นอกเรือนมีคนของข้ารออยู่ ข้าจะให้พวกเขานำสมุดรายชื่อกลับไปก่อน"
อีกฝ่ายเปิดช่องโหว่ให้เห็นถึงเพียงนี้ หากไม่รีบกำไว้ในมือ เขาก็ไม่อาจวางใจได้!
ที่เขายอมเอ่ยปากเช่นนี้ก็นับว่าเชื่อใจลู่อิ่นแล้ว
ในคำทำนายของน้องเล็ก องค์ชายรองคือผู้ชนะในบั้นปลาย ฉะนั้นเรื่องนักรบพลีชีพรุ่นเยาว์จึงไม่มีผู้ใดล่วงรู้จนถึงที่สุด
หากลู่อิ่นได้อยู่ในสำนักฉือจี้แห่งนี้ในเวลานั้นด้วย และพบความผิดปกติเหล่านี้ จากนิสัยของเขาแล้วย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย
แต่เรื่องกลับไม่เคยปรากฏ นั่นย่อมหมายความว่าเขาล้มเหลว และจุดจบของลู่อิ่นหลังจากนั้นจะเป็นเช่นไรก็ไม่ต้องเอ่ยก็รู้กัน
ยามนี้เฉียวเทียนจิงก็อดมิได้ที่จะทอดถอนใจ ในที่ซึ่งพวกเขาไม่รู้เห็น อาจมีผู้คนนับไม่ถ้วนลุกขึ้นต่อต้านองค์ชายรองแล้วก็ได้ ทว่าไม่มีผู้ใดมีจุดจบที่ดีเลยสักคน