ภายในกระโจมสว่างไสวด้วยแสงเทียน ม่อเชียนไต้เฝ้าร่างไร้วิญญาณของม่อหย่งหลิน มิอาจหลับตาลงได้ตลอดคืน ส่วนรองแม่ทัพฉางก็เฝ้าอยู่นอกกระโจม ไม่กล้าละห่างแม้แต่น้อย
ม่อเชียนไต้ข่มใจไว้ได้อย่างที่สุด นอกจากตอนแรกเห็นร่างของม่อหย่งหลินที่ทำให้จิตใจพังทลายร่ำไห้ออกมา บัดนี้ภายในกระโจมไม่ได้ยินเสียงใดเลย
รองแม่ทัพฉางวิตกกังวล รู้สึกคลางแคลงว่าเรื่องนี้คงยากจะจบลงด้วยดี
พวกเขากำลังต้านทานข้าศึกภายนอกอยู่แท้ ๆ ฝ่ายราชันกลับลอบแทงมีดจากเบื้องหลังเจาะเข้าใส่แม่ทัพ ทั้งยังเล็งแทงแต่จุดสำคัญ ต่อให้เป็นหุ่นดินก็มิอาจทนทานได้!
อย่างไรก็ตาม รองแม่ทัพฉางคิดทบทวนอีกครั้ง ก็รู้สึกว่าครั้งนี้อาจเป็นกลอุบายของเฉียวจงกั๋วก็เป็นได้
เพราะเสิ่นหยวนไป๋คือผู้ทรยศ เขาจงใจเอ่ยวาจาเช่นนี้เพื่อชักจูงให้ท่านแม่ทัพน้อยหลงผิด แล้วอาศัยปากของท่านแม่ทัพน้อยยุแยงให้แม่ทัพกับราชันแตกแยกกัน ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ภายในกระโจม ม่อเชียนไต้ก็กำลังใคร่ครวญเรื่องนี้อยู่เช่นกัน
บนบ่าของเขาแบกรับกองทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายที่เมืองเจียวเฉิง แบกรับความปลอดภัยของประตูสู่แคว้นเป่ย ต่อให้บัดนี้ในใจจะเจ็บปวดประหนึ่งถูกมีดกรีดเพียงใด เขาก็ต้องฮึดสู้ขึ้นมา ควบคุมสถานการณ์โดยรวมให้ได้โดยเร็ว
สายตาของม่อเชียนไต้หยุดลงที่ร่างไร้วิญญาณของม่อหย่งหลิน แต่ชั่วอึดใจต่อมาก็เบือนหนีด้วยความเวทนาสงสารเหลือประมาณ
เขากำมือแน่น เล็บจิกลงลึกไปในฝ่ามือ ความคิดจึงเริ่มทำงาน
ตามคำของรองแม่ทัพฉาง กองทัพหยงสามารถสังหารหย่งหลินอย่างเด็ดขาดแล้วส่งศพกลับมาได้ เช่นนั้นก็ถือเป็นการข่มขวัญเช่นกัน
แต่พวกเขากลับเลือกใช้วิธีเผาไฟ แถมยังดูเหมือนจงใจเปิดโอกาสให้ หย่งหลินจึงได้เอ่ยวาจาก่อนสิ้นใจออกมาได้ครบถ้วน
เมื่อมองเช่นนี้ มีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่นี่คือกับดักที่เฉียวจงกั๋ววางไว้ คิดว่าเมื่อเขาโศกเศร้าและโกรธแค้นถึงขีดสุดจะสูญเสียเหตุผล หลงกลอุบายยุยงให้แตกคอกัน!
แม้ม่อเชียนไต้จะคิดเช่นนี้ ทว่าในใจที่จริงก็ยังมีความลังเลอยู่