คาบวิชาภาษาจีนในมหาวิทยาลัย พอกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ห้องเรียนก็พลันคึกคักทันที
เจียงเฟิงยัดหนังสือเรียนลงกระเป๋าผ้าใบ รูดซิปยังไม่ทันสนิท เฉินซูกับเพื่อนอีกสองสามคนก็พาดแขนลากเขาออกจากห้องไปแล้ว
“ไป ๆ ๆ ร้านอาหารจานด่วนชั้นสามโรงอาหาร!”
“เจียงเฟิง รอก่อน”
หวังอวี้หลิงอ้อมออกมาจากหลังแท่นบรรยายพร้อมเอกสารการสอน แล้วรีบตามมาอีกสองก้าว ชายกระโปรงกี่เพ้าสีเหลืองอ่อนกวาดผ่านขั้นบันได แววตาคู่นั้นฉายประกายคาดหวังอยู่หลายส่วน
เฉินซูส่งเสียง “โฮ่” แล้วขยิบตาให้เจียงเฟิง “พี่เฟิง อาจารย์หวังเรียกพบเป็นการส่วนตัว พวกเราไปจองโต๊ะก่อนดีไหม?”
“พวกนายไปก่อนเลย” เจียงเฟิงตบแขนเขาเบา ๆ ก่อนหมุนตัวเดินกลับไปข้างแท่นบรรยาย
“อาจารย์หวัง มีอะไรเหรอครับ?”
หวังอวี้หลิงวางเอกสารการสอนลงบนโต๊ะบรรยาย แล้วถามยิ้ม ๆ “ผลรอบคัดเลือกของการแข่งขันบทกวีและคำประพันธ์แนวใหม่ประกาศตอนสิบโมงเช้าวันนี้แล้ว เธอเช็กหรือยัง?”
เจียงเฟิงชะงักไปหนึ่งวินาที
อ้อ ผลรอบคัดเลือก
เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทจริง ๆ
เพราะในสายตาเขา รอบคัดเลือกก็แค่ผ่านไปให้ครบพิธีเท่านั้น จึงไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
“ยังไม่ได้เช็กครับ ลืมไปเลย” เจียงเฟิงตอบตามตรง
หวังอวี้หลิงเห็นท่าทีไม่ใส่ใจของเขาแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เธอชี้ไปยังคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดอยู่บนแท่นบรรยาย “พอดีเครื่องอาจารย์ยังไม่ได้ปิด ลองเข้าหน้าเว็บทางการเช็กดูสิ จะได้ไม่ต้องกลับไปเปิดคอมอีก”
“ได้ครับ”
เจียงเฟิงลากเก้าอี้มานั่ง พิมพ์ที่อยู่เว็บไซต์ทางการของการแข่งขันบทกวีและคำประพันธ์แนวใหม่ระดับประเทศสำหรับนักศึกษา กรอกรหัสผู้เข้าแข่งขันกับข้อมูลยืนยันตัวตน แล้วกดค้นหา
หน้าเว็บโหลดไม่ถึงหนึ่งวินาที ผลก็ปรากฏขึ้น
【ผู้เข้าแข่งขัน: เจียงเฟิง
ผลรอบคัดเลือก: ผ่าน
ได้รับคัดเลือกเป็นผลงานยอดเยี่ยมรอบคัดเลือกหรือไม่: ได้รับ】
ด้านล่างยังมีลิงก์สีน้ำเงิน พอกดเข้าไปก็จะเห็นผลงานยอดเยี่ยมจากรอบคัดเลือกของปีนี้
“ผ่านแล้ว แถมยังติดผลงานยอดเยี่ยมด้วย” เจียงเฟิงเอียงหน้ามาบอก
ทันทีที่พูดจบ เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนที่ยังอ้อยอิ่งไม่ยอมกลับก็กรูกันเข้ามา
“ผลงานยอดเยี่ยมเหรอ?! สุดยอดไปเลยพี่เฟิง!”