ในเวลาเดียวกัน อีกเมืองหนึ่ง
ภายในอพาร์ตเมนต์ที่แชร์กันอยู่ ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ กำลังเอนตัวอยู่บนโซฟา เลื่อนโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย
เขาชื่อหลี่โม่ เป็นนักอ่านตัวยงของเว็บไซต์นิยายมะเขือแดง ตลอด 365 วันในหนึ่งปี อย่างน้อยก็มี 300 วันที่ตามอ่านนิยาย
เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งอ่านตอนล่าสุดของนิยายเรื่องหนึ่งที่ตามอ่านมาสองเดือนจบ แล้วก็ทิ้งข้อความเร่งตอนใหม่ไว้ในช่องคอมเมนต์ตามเคย
“คุณนักเขียน ทำไมขี้เกียจขนาดนี้ล่ะ ลาในกองผลิตยังพักไม่เก่งเท่าคุณเลย! ไม่ใช่ว่าใช้เอไอช่วยเขียนเหรอ ทำไมวันหนึ่งอัปแค่หมื่นคำเองล่ะ ดูคนอื่นสิ วันละสองหมื่นคำเป็นอย่างต่ำ! อ่านไม่จุใจเลย!”
พอแสดงความคิดเห็นเสร็จ หลี่โม่ก็ออกจากนิยายเรื่องนั้น ความรู้สึกว่างเปล่าพลันเอ่อขึ้นมาในใจ
การหาเรื่องอ่านไม่ได้ช่างทรมานจริง ๆ
เขาจึงกดเข้าไปยังหมวดนิยายใหม่ ตั้งใจจะลองหานิยายดี ๆ สักสองสามเรื่อง
เผื่อจะเจอของดีก็ได้
แต่พอเปิดดูไปสิบกว่าเรื่อง ก็เจอแต่เรื่องห่วย ๆ จนหลี่โม่ยิ่งอ่านยิ่งหงุดหงิด
“อะไรกันเนี่ย ไม่มีสักเรื่องที่อ่านได้เลยหรือไง?”
หลี่โม่บ่นพลางใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอลงอย่างไม่สบอารมณ์
จังหวะนั้นเอง ชื่อเรื่องหนึ่งก็สะดุดตาเขา
《กลืนกินดวงดาว》
ปกธรรมดามาก เป็นพื้นหลังสีน้ำเงินเข้มที่ระบบตั้งค่าไว้ให้ ไม่มีแม้แต่ภาพปกดี ๆ สักภาพ
คำโปรยก็สั้นมาก สรุปจบได้ในไม่กี่ประโยค
หลี่โม่เบ้ปาก
จะเป็นพล็อตเดิม ๆ ที่เด็กมัธยมปลุกพลังพิเศษอีกแล้วหรือเปล่า?
แต่ไหน ๆ ก็ว่าง เขาจึงกดเข้าไปดูเล่น ๆ
หน้าแรกเปิดเรื่องด้วยตัวเอกหลัวเฟิงถูกศิษย์รุ่นน้องขวางไว้เพื่อถามเทคนิคการชก เป็นฉากชีวิตประจำวันธรรมดา ๆ
จากนั้นจางฮ่าวไป๋ ตัวร้ายย่อยก็ปรากฏตัว ตามมาด้วยสัตว์ประหลาดบุกน่านฟ้า
ต่อมาก็ใช้บทสนทนาระหว่างหลัวเฟิงกับน้องชายเผยให้เห็นโลกทัศน์ของนิยายและระบบการฝึกฝนของนักสู้
โลกทัศน์นี่แปลกใหม่ดีแฮะ มีของอยู่เหมือนกัน
ดวงตาหลี่โม่เป็นประกาย ก่อนจะอ่านต่อ
เนื้อเรื่องเริ่มเร่งจังหวะขึ้นแล้ว
หลัวเฟิงเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย จู่ ๆ ก็หมดสติในห้องสอบ แถมยังทำข้อสอบคณิตศาสตร์ไม่เสร็จ