อีกฟากของทะเลดอกไม้
เสียงเพลงจีนโบราณอันอ่อนโยนและเศร้าสร้อยดังขึ้น
เจียงจื่อโยวสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวราวหิมะยาวถึงข้อเท้า ร่ายรำจีนคลาสสิกอันเป็นความถนัดของเธออย่างพลิ้วไหว
เธอเขย่งปลายเท้าหมุนตัวเบา ๆ พร้อมกางแขนออก
ชายกระโปรงที่หมุนพลิ้วกวัดแกว่งผ่านทะเลดอกไม้ กลีบดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อพลันโปรยปรายออกมาราวกับสายฝนดอกไม้
“อ๊าาาาาาาาาาาาา!”
“สวยสุด ๆ! แม่เจ้า! จื่อโยวเบบี๋รู้ใจแฟนคลับจริง ๆ ว่าจะเซอร์ไพรส์กันยังไง! นางฟ้าโปรยดอกไม้ชัด ๆ!”
“ใครกล้าบอกว่านี่ไม่ใช่นางฟ้าบ้าง!”
“ท่วงท่าของเบบี๋สวยสะกดตามาก! ขึ้นกล้องก็สุดยอด! สมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เกิดมาก็สูงศักดิ์!”
“ฝีมือระดับนี้เข้าคณะนางรำแห่งชาติได้เลยนะ! มีคนจากทางการแวะมาดูจื่อโยวเบบี๋ของพวกเราบ้างไหม! ชนะลูกสาวปลอมขาดลอยขนาดนี้ พวกเราก็อยากเข้ารับราชการบ้างเหมือนกัน ฮิฮิ~”
เหล่าแฟนคลับกรีดร้องกันอย่างบ้าคลั่ง
เจียงจื่อโยวร่ายรำจบแล้ว เธอยกชายกระโปรงขึ้นอย่างสง่างามราวกับกำลังโค้งขอบคุณผู้ชม “ไม่ได้เต้นตั้งนาน ฝีมือชักจะขึ้นสนิมแล้วล่ะ สวัสดีเบบี๋ทุกคน ในที่สุดก็ได้เจอกันอีกแล้วนะ~”
“อ๊าาาาาา จื่อโยว! จื่อโยว!!!”
“วันนี้จื่อโยวเบบี๋สวยสุด ๆ! หวานมาก! ต้องรักกันกับคุณชายฟู่ให้ชื่นมื่นนะ! ทำให้ลี่จืออิจฉาตายไปเลย!”
เจียงจื่อโยวเองก็พอใจกับการร่ายรำครั้งนี้มาก
วันนี้เธอจงใจเชิญช่างแต่งหน้าคนโปรดมารังสรรค์ลุคหวานแซ่บแบบจงใจให้ แต่ขณะที่กำลังปัดเส้นผม เตรียมเดินไปทักทายหลินหรงอยู่นั้น
กลับเห็นหลินหรงจ้องมองไปไกล ๆ ด้วยดวงตาเป็นประกาย “แม่เจ้า! รีบดูเร็ว! มีหงส์ด้วย!”