คืนหน้าร้อน ฝนตกหนักกระหน่ำ
เสียงฝนกระทบเรือนกระจก ปะปนไปกับแสงไฟสลัวอบอุ่นในห้อง ในลมหายใจที่ถี่ระส่ำระสาย สื่อถึงความใคร่ที่ทำให้ผู้คนหลงใหล
ลี่จือหมอบลงไปกัดลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง
โหลวเยี่ยนจิงหลับตาครึ่งเดียว ปลายคางเชยขึ้น เสียงแหบพร่าที่อดกลั้นอย่างที่สุดถามว่า "คิดดีแล้วหรือ?"
เขาคว้าบั้นเอวบางของลี่จือไว้
แนวกรามตึงเครียด เส้นเลือดบนหลังมือปูดนูนขึ้น "แน่ใจว่าจะเล่นกับฉัน?"
ดวงตาที่เมามายของลี่จือคลอไปด้วยน้ำตาคลอ
ริมฝีปากสดใสราวกับดอกไม้บาน ใช้ฟันกัดกระดุมสูทของโหลวเยี่ยนจิง พยายามจะแกะทีละเม็ด
แต่ข้อมือกลับถูกใครบางคนจับไว้อย่างกะทันหัน
โหลวเยี่ยนจิงพลิกตัวกดเธอไว้ใต้ร่าง ลมหายใจร้อนผ่าวรดลงบนซอกคอที่บอบบาง "เธอเป็นฝ่ายยั่วฉันก่อน ตื่นเช้ามาอย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ"
หางตาของลี่จือแดงชื้น "ไม่เสียใจ..."
ฝนตกลงมาอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น เปียกชุ่มไปทั่วกรุงปักกิ่ง เปียกจนหัวใจของเธอสั่นไหว จูบที่ยังหลงเหลือกลิ่นเหล้าอยู่ บดเบือนลงบนริมฝีปากอย่างทรงพลัง
"ลี่จือ" เสียงเขาทุ้มแหบ "เรียกชื่อฉันสิ"
เขาจับต้นคอเธอ นิ้วเรียวสอดขึ้นไปบนเส้นผมที่สยาย ความยึดมั่นในแววตาที่กำลังเร่าร้อนซ่อนอยู่ลึก ๆ "อย่างน้อยคืนนี้ ห้ามเรียกชื่อใครนอกจากฉัน"
ลำคองดงามของลี่จือเงยขึ้นด้านหลัง
เธอทิ้งสติสัมปชัญญะทั้งหมด ตกลงไปในกามราคะที่บังเกิดจากความมึนเมา เนิ่นนานกว่าเธอจะกระพริบตาแล้วมองหน้าชายตรงหน้าอีกครั้ง
"ได้" ลมหายใจของลี่จือหอบสั้น
เสียงฝนนอกกำแพงกระจกดังระรัว เธอตอบรับคำขอของเขาอย่างไม่ปะติดปะต่อ "โหลว..."
"ฉันเอง"
"โหลว เยี่ยน จิง..."
-
ฝนที่ตกหนักในที่สุดก็หยุดลง
แสงอาทิตย์จ้าลอดผ่านเมฆ ตกกระทบผ่านกำแพงกระจก สาดลงบนผ้าปูที่นอนผ้าไหมเนื้อนุ่มหรูหรา
ลี่จือรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว
เหมือนมีไฟลุกอยู่ในท้อง สมองก็ปวดตื้อไปหมด เธอกำผ้าห่มไว้แล้วลุกขึ้น ยังไม่ทันลืมตา แสงแดดจ้าก็ทำให้เธอต้องรีบหันหน้าไปทางอื่น
เบื้องหน้ามืดขาวสลับกัน ภาพพร่ามัว
แต่แฮชแท็กที่เห็นก่อนจะเมาเมื่อคืน กลับผุดขึ้นมาชัดเจนในความทรงจำ
#ฟู่เยี่ยนเจ๋อประกาศหมั้นสุดหวาน#
#ดาราสาวดาวรุ่งเจียงจื่อโยวคือคุณหนูแท้แห่งตระกูลใหญ่#
#ลี่จือคุณหนูปลอมถูกทอดทิ้ง#
#ฟู่เยี่ยนเจ๋อ แน่นอนฉันเลือกคนที่เป็นของจริง#
ลี่จือก้มหน้าหัวเราะเยาะตัวเอง
เธอกับฟู่เยี่ยนเจ๋อเติบโตมาด้วยกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่จำความได้ ก็ได้ยินผู้ใหญ่รอบข้างชมว่าพวกเขาเป็นคู่ทองคู่เพชร ล้อเล่นว่าพวกเขาจะได้แต่งงานกันเมื่อโตขึ้น
เธอจึงถือว่าฟู่เยี่ยนเจ๋อเป็นคนที่เธอจะติดตาม ปกป้องเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ชื่นชมเขาจากใจจริง ภายใต้เสียงเชียร์รอบข้าง เป็นเงาตามตัวเขามายี่สิบปี
แต่ไม่นานมานี้ กลับมีเรื่องพลิกผันเรื่องชาติกำเนิด
ลี่จือที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก กลับถูกค้นพบว่าไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเจียง ส่วนเจียงจื่อโยว ดาราสาวดาวรุ่งในวงการบันเทิง ในฐานะคุณหนูแท้ ถูกพาตัวกลับมาอย่างเร่งด่วน
ตระกูลเจียงไร้ความปรานี
บังคับให้ลี่จือไปเปลี่ยนชื่อและถอนนามสกุล ยกเลิกชื่อจากทะเบียนตระกูล ยึดบ้านที่ซื้อให้เธอในกรุงปักกิ่งคืน
คืนฝนตกหนัก ลี่จือไม่มีที่ไป
เธอตั้งใจจะไปขอฟู่เยี่ยนเจ๋อให้ช่วย แต่กลับไปเห็นจากทวิตเตอร์ว่า คืนนั้นเขาจะประกาศหมั้นหมายกับเธอในงานต้อนรับเจียงจื่อโยวกลับบ้าน
ลี่จือเปิดไลฟ์สดในงานเลี้ยง ก็ได้ยินนักข่าวให้เขาเลือกเล่นใหญ่ระหว่างเพื่อนสาวที่โตมาด้วยกันกับคุณหนูแท้ที่เป็นดารา
ฟู่เยี่ยนเจ๋อโอบเอวเจียงจื่อโยว ยิ้มบาง ๆ "ฉันไม่โง่หรอก แน่นอนต้องเลือกคนที่เป็นของจริง"
ใช่แล้ว เขาไม่โง่...
ใครจะโง่เลือกคุณหนูปลอมกันล่ะ?
มีเพียงเธอเท่านั้น ที่โง่คิดว่าฟู่เยี่ยนเจ๋อยังจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่โตมาด้วยกันยอมรับเธอ
ลี่จือกัดริมฝีปากอย่างน้อยใจ ตารู้สึกแสบร้อน คิดว่าตัวเองจากลูกแก้วตาดวงใจที่ถูกตามใจมา กลายเป็นคนไร้บ้าน เธออยากจะหลบหนีความจริงด้วยการเมาอีกสักครั้ง
เธอจึงนอนทอดกายอย่างเกียจคร้าน
ขาเรียวขาวที่โผล่ออกมาเสียดสีกับผ้าห่มนุ่มลื่น เห็นได้ชัดว่าเมาค้างยังไม่สร่าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ในถ้ำเสือ ยังเผลอกุมผ้าห่มโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะเย้ายวนจนแทบจะละลาย
ลี่จือรู้สึกตัวทันที
เธอรีบกอดผ้าห่มลุกขึ้น หันหัวไปก็ชนเข้ากับดวงตาคมยาวที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่
"ในที่สุดก็ยอมตื่นแล้ว?"
โหลวเยี่ยนจิงยืนพิงกำแพงอย่างหยิ่งผยอง กอดอก ก้มตามองเธอ "คุณหนูลี่จือผู้ก่อเรื่องแล้วไม่รับผิดชอบ"
ลี่จือเบิกตากลมด้วยความตกใจ
เธอสร่างเมาทันที รวบผ้าห่มห่อตัวแน่น มองไปรอบ ๆ ถึงรู้ตัวว่าอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
แสงแดดจ้าแทบจะบอด
ทั้งสามด้านเป็นกำแพงกระจกพาโนรามา
นอกกำแพงเป็นป่าไม้ดอกไม้ใบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติ เหมือนโลกในเทพนิยาย
ความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัวเริ่มกระตุ้นประสาทอีกครั้ง
ลี่จือสัมผัสได้ถึงลางร้าย
เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว แล้วก็เห็นว่าชุดที่ใส่อยู่ก็ไม่ใช่ชุดเดิมเมื่อวานแล้วจริง ๆ
แต่เป็น——
ชุดนอนผ้าไหม Laperla ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน!
สมองของลี่จือมึนงงไปหมด เศษเสี้ยวความทรงจำตอนเมาแวบกลับมาเป็นท่อน ๆ หัวใจเธอเต้นแรงแล้วเงยหน้าขึ้น:
"โหลวเยี่ยนจิง?!"
เพื่อนสนิทที่สุดในสมัยมัธยมปลายของเธอ!
ไม่ใช่แค่สนิทธรรมดา!
แต่สนิทขนาดที่ช่วยรับจดหมายรักให้กันโดยไม่เคยสงสัยว่าอีกฝ่ายจะมีใจ!
แต่ตอนนี้——
คงไม่ใช่อย่างที่เธอคิดใช่ไหม???
สถานที่แปลกตา ชายหญิงสองต่อสอง เสื้อผ้าเกลื่อนพื้น... รวมถึงเหล้าที่ดื่มเมื่อคืน เสียงหายใจหอบปนกับเสียงฝน และลมหายใจที่แลกเปลี่ยนกันระหว่างริมฝีปากและฟัน!
ลี่จือรู้สึกว่าเรื่องใหญ่แล้ว
เธอพูดจาไม่รู้เรื่อง "ฉัน...เธอ...ฉัน...เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง???"
ลี่จือได้ยินเสียงหัวเราะยาว ๆ ทุ้มต่ำ โหลวเยี่ยนจิงเลิกคิ้วขึ้น "เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เขาผยองตัวตรงขึ้นจากกำแพง เดินเข้ามาหาลี่จืออย่างเกียจคร้าน จนปลายรองเท้าจะแตะขอบเตียง เขาก็หยุด ยื่นแขนข้างหนึ่งเท้าเตียงแล้วก้มลง
ระยะห่างระหว่างริมฝีปากแทบจะชิดกัน
ลมหายใจร้อนชื้นรดลงมา
ทำให้ลี่จือใจสั่นระส่ำระสายไปหมด
ส่วนโหลวเยี่ยนจิงก็ถอดเสื้อสูทออก แล้วยกมือขึ้นเริ่มแกะกระดุมเสื้อเชิ้ต เห็นรอยจูบเป็นด่างเต็มซอกคอ บนลูกกระเดือกยังมีรอยฟันชัดเจนอีกด้วย
"เธอว่าไงล่ะ?" เสียงต่ำทุ้มดังเข้าหู
ลี่จือถอยหลังปฏิเสธ "ฉันไม่..."
แต่บั้นเอวบางกลับถูกคว้าไว้ โหลวเยี่ยนจิงอุ้มเธอขึ้นมา ทำให้ทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้น
ลี่จือหันหน้าหนีอย่างโมโห
ลมหายใจร้อนผ่าวของโหลวเยี่ยนจิง จึงรดลงบนซอกคอที่บอบบางของเธออย่างเป็นเรื่องเป็นราว "เมื่อคืนยังชมว่าฉันปากหวาน ชิมแล้วชิมอีก พอตื่นเช้ามาก็จะไม่ยอมรับแล้วเหรอ?"
ลี่จือเชิดคอมองขึ้น "ฉันไม่ได้—"
เสียงพูดยังไม่ทันจบ
ความกล้าเริ่มลดลง
เพียงเพราะมือถือของโหลวเยี่ยนจิงถูกยื่นมาตรงหน้า คลิปหลักฐานที่บันทึกไว้ก็ถูกเปิดเล่นขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ในคลิป
ลี่จือที่เมา ตาปีแดง น้ำตาคลอเบ้าขนตาชุ่ม
เธอเดินโซซัดโซเซ กล้าบ้าบิ่นกดโหลวเยี่ยนจิงลงบนกำแพงกระจก แขนขาวเนียนโอบรอบคอเขา แล้วประกบริมฝีปากลงบนลูกกระเดือกของเขาอย่างจงใจ
โหลวเยี่ยนจิงเป็นฝ่ายถูกกระทำชัดเจน
เขาเงยคางขึ้น หลับตาอดทน ฝ่ามือวางเบา ๆ ที่บั้นเอวบางของเธอ ตอนที่เธอใส่ส้นสูงก้าวไม่ถนัด เขายังรีบตั้งสติแล้วประคองเธอไว้
แต่ลี่จือกลับได้คืบจะเอาศอก
กัดลูกกระเดือกเขาไม่พอ ยังกระโดดขึ้นไปบนตัวโหลวเยี่ยนจิง บังคับให้เขาใช้ท่าอุ้มแบบหมีโคอาลาให้เธอเกาะ
ส่วนเธอก้มหน้าลง——
ดันไปจูบริมฝีปากของโหลวเยี่ยนจิง!!!
คลิปถ่ายผ่านกระจกรถกับกำแพงกระจก จึงไม่ได้ยินเสียง แต่คนถ่ายตั้งใจซูมเข้า เห็นจากริมฝีปากแดงที่ขยับพูดได้ความว่า "เอาไหม?"
และยังเป็นกำแพงกระจกใส 270° อีกต่างหาก!
"เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้อ่าาาา!"
ลี่จือขนหัวลุกทันที เธอนวดผมจนยุ่งเหยิง "คนที่ฉันนอนด้วยเมื่อคืนเป็นเธอไปได้ยังไง!!!"
คุณหนูที่รักหน้ามากที่สุดไม่ยอมรับว่าตัวเองเมาแล้วนอนกับเพื่อนสนิท แต่ฝ่ายที่ถูกกระทำอย่างโหลวเยี่ยนจิงกลับดูอารมณ์ดี
เขาจ้องเธออย่างสนใจ "ลี่จือ"
"..."
วินาทีเผชิญหน้าความจริงมาถึงในที่สุด
โหลวเยี่ยนจิงโน้มตัวลงมาใกล้ ๆ สายตาจริงจัง "ตอนมัธยมปลาย เราตกลงกันแล้วว่าจะเป็นแค่เพื่อนสนิท แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะคิดจะจีบฉัน"