"คะ ค่อย ๆ หน่อย..."
"ก็เพื่อช่วยชีวิต หนูอดทนหน่อยเถอะ..."
"ทะลึ่ง"
...
ชานเมืองเจียงเฉิง บนเขาหลงโถว
ภายในรถออฟโรดเบนซ์คันหนึ่ง อบอวลไปด้วยบรรยากาศคลุมเครือชวนเขินอาย
ซูเสวี่ยเหยียน ฉายาประธานสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง กำลังเผชิญช่วงเวลาน่าอับอายที่สุดในชีวิต
เธอซบอกอยู่บนเบาะกว้างนุ่ม ใบหน้าแดงจัดจ้านอย่างที่สุด
หลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดนี้ไป เธอบอกได้เลยว่าทั้งเจ็บและสุขปนกัน
เดิมทีเธอพาคนขับรถมาสำรวจพื้นที่บนภูเขา แต่รถดันดับกลางคัน
ตอนลงไปตรวจสอบ กลับถูกงูพิษไม่รู้โผล่มาจากไหนฉกเข้าให้
ทีแรกก็แค่ชา แต่ไม่กี่นาทีต่อมา ท้องน้อยก็เย็นราวกับมีก้อนน้ำแข็งวางอยู่
ซ้ำร้ายเขาหลงโถวนี้สัญญาณแย่มาก โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้สักสาย
หมดหนทาง เธอจึงสั่งให้คนขับรถวิ่งลงเขาไปตามคนช่วยก่อน ส่วนตัวเองรออยู่ที่เดิม
ตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าผู้ชายคนหนึ่งโผล่มาจากไหน
ยืนยันหัวเด็ดตีนขาดว่าเธอถูกพิษงูชักนำให้พิษเย็นในกายกำเริบขึ้นมา ต้องปรับสมดุลหยินหยางเท่านั้นถึงจะรักษาได้
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นอีก ซูเสวี่ยเหยียนก็จำไม่ได้แล้ว
กว่าจะได้สติคืนมา เธอก็ถูกผู้ชายคนนี้ปล้ำจนตกเป็นของเขาเรียบร้อย!
แต่ก็น่าแปลกอยู่
ถึงจะอับอายมาก แต่ความหนาวเย็นและอาการชาในร่างกายกลับค่อย ๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่อธิบายไม่ถูก
เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของชายหนุ่มที่รินรดลงบนซอกคอ ร้อนจนใจเธอสั่นไหว แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์อย่างน่าประหลาด ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
แถมชายหนุ่มยังย้ำนักย้ำนาว่านี่คือการรักษาให้เธอ ซูเสวี่ยเหยียนจึงปล่อยให้ชายหนุ่มรักษาตัวต่อไป
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ขณะที่ซูเสวี่ยเหยียนใกล้จะหมดสติไปอีกครั้ง ชายหนุ่มก็หยุดลงในที่สุด เขานั่งลงที่เบาะข้าง ๆ หันหลังให้เธอแล้วเริ่มจัดเสื้อผ้า
ซูเสวี่ยเหยียนรีบดึงชุดทำงานของตัวเองให้เข้าที่ สีหน้าแดงระเรื่อสลับกับซีดเผือด
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ควักเงินสดปึกหนาออกมาจากกระเป๋าหนังแท้ ฟาดลงบนเบาะตรงหน้าชายหนุ่มดังเพียะ
"นี่ห้าหมื่นหยวน ถือเป็นค่าบริการนาย"
น้ำเสียงของซูเสวี่ยเหยียนกลับมาเยือกเย็นเหมือนปกติ ถึงขั้นแฝงความเย็นชาแบบจงใจเอาไว้
"เรื่องวันนี้ ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น จากนี้ไปเราอย่ามาเจอกันอีกเลย"
มองดูธนบัตรตรงหน้า เจียงเฟิงก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา
ผู้หญิงคนนี้คิดว่าเขาเป็นหนุ่มบาร์บริการหรือไง?
ว่าแต่เธอก็ใจป้ำไม่เบานะ ให้ทีเดียวห้าหมื่นหยวน?
ดูท่าทางจะเป็นคุณนายรวยชัวร์
เจียงเฟิงยกยิ้มมุมปาก พูดจริงจัง "คุณผู้หญิง เงินนี่ผมไม่เอาดีกว่า เสียดายนะครับ ผมมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ไม่งั้นผมคงไม่รังเกียจที่จะแต่งกับคุณ"
ได้ยินดังนั้น ซูเสวี่ยเหยียนแทบจะขำทั้งโกรธ
เธอคือคุณหนูทายาทคนเดียวของตระกูลซูแห่งเจียงเฉิง ประธานสาวงามผู้ดูแลทรัพย์สินนับหมื่นล้านของตระกูลซู จะต้องให้คนเถื่อนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างนายมาแสดงความรับผิดชอบงั้นรึ?
ถ้าไม่ใช่เพราะว่านางรอดชีวิตมาได้เพราะชายตรงหน้าจริง ๆ แค่เรื่องที่เขากระทำต่อนางเมื่อครู่ ตระกูลซูก็ทำให้เขาตายอย่างไร้ที่ฝังศพได้สบาย!
แล้วนี่ยังหน้าด้านพูดอีกว่าจะไม่รังเกียจแต่งกับนาง?
ผู้ชายหน้าไม่อายแบบนี้หาได้จากไหนในโลกกันนะ
"ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ เรื่องวันนี้ ถ้านายกล้าเอาไปพูด ตระกูลซูไม่ปล่อยนายไว้แน่"
เจียงเฟิงมองดูซูเสวี่ยเหยียนลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าอย่างยากลำบาก จู่ ๆ ก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง
"พิษเย็นในร่างคุณหายไปแค่ส่วนใหญ่ สามวันนี้ยังต้องปรับสมดุลอีกครั้ง ไม่งั้นคราวหน้าถ้ากำเริบจะรุนแรงกว่าครั้งนี้อีก ตอนนั้นถ้าอยากตามหาผม ก็ไปตามที่ตระกูลเย่แห่งเจียงเฉิง ผมชื่อเจียงเฟิง"
พูดจบ เจียงเฟิงก็ผลักประตูลงจากรถ สะพายกระเป๋าเก่า ๆ ผูกมัดไว้กับตัว แล้วเดินมุ่งลงเขาไปเลยโดยไม่หันหลังกลับ
เมื่อผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ งั้นอย่าเสียเวลาไปทำธุระสำคัญของเขาดีกว่า
ลงเขาครั้งนี้ เขามาเพื่อตามหาคู่หมั้นเย่เสี่ยวเยว่และทำตามสัญญาหมั้นหมาย
นี่คือสิ่งสำคัญที่อาจารย์สั่งเสียไว้ก่อนเหินฟ้า เป็นบททดสอบในโลกมนุษย์ของเขาซึ่งต้องทำให้สำเร็จ
ซูเสวี่ยเหยียนนั่งอยู่ในรถ มองแผ่นหลังของเจียงเฟิงที่ลับหายไปตรงหักเลี้ยวของทางเดินบนเขา ในใจพลันสับสนขึ้นมาจับจิต
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหาคุณปู่ซูรุ่ยชิง แต่พอเพิ่งกดให้หน้าจอสว่าง ก็ได้ยินเสียงครืนสนั่นแต่ไกล
เงยหน้าขึ้นดู ก็เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังบินมุ่งมาทางนี้ ไม่นานก็ลงจอดบนพื้นที่ว่างเปล่าไม่ไกลนัก
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ชายชราผมสีดอกเลาแต่จิตใจแจ่มใสแข็งแรงในชุดจงซานเป็นคนแรกที่กระโดดลงมา
นั่นก็คือคุณปู่ซูรุ่ยชิงของนาง ที่ตามมาด้วยชายชราสวมแว่นสายตา และบอดี้การ์ดในชุดดำอีกกว่าสิบนาย
"เสวี่ยเหยียน! หนูเป็นยังไงบ้าง?"
ซูรุ่ยชิงรีบวิ่งตรงเข้ามา พอเห็นซูเสวี่ยเหยียนนั่งอยู่ในรถ สีหน้ายังซีดอยู่เล็กน้อย ก็รีบเปิดประตูรถทันที
"ฉันได้รับแจ้งเหตุจากเสี่ยวซุนว่าโดนงูกัด ตกใจแทบตายต้องสั่งให้เฮลิคอปเตอร์บินพาหมอเทวดาซุนมาให้ได้"
ชายแก่ในชุดกาวน์ที่เดินตามมาใกล้ ๆ คือซุนป๋อยง ฉายาหมอเทวดาอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนาน
ยังไม่ทันที่ซูรุ่ยชิงจะพูดจบ เขาก็รีบเข้ามาชิดข้างรถ
"คุณหนูเสวี่ยเหยียน รีบยื่นมือมาให้ข้าจับชีพจรเร็วเข้า พิษงูวงเงินบนเขาหลงโถวนี่ถึงตายได้ รอช้าไม่ได้"
ซูเสวี่ยเหยียนแม้จะรู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดของซุนป๋อยง ก็ยอมยื่นมือออกไป
ซุนป๋อยงวางนิ้วลงบนข้อมือของนาง ในตาเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเปลี่ยนไปจับมืออีกข้างหนึ่ง
คิ้วของเขาขมวดก่อนจะคลาย แล้วขมวดอีกรอบ สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ผสมกับครางในลำคอเป็นพัก ๆ มองแล้วซูรุ่ยชิงก็ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
"หมอเทวดาซุน เป็นไงบ้าง? เสวี่ยเหยียนไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ซูรุ่ยชิงอดถามขึ้นไม่ได้
หลานสาวคือทายาทคนเดียวของตระกูลซู ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ ฟ้าก็คงถล่มทับตระกูลซูของพวกเขา
ซุนป๋อยงเงยหน้าขึ้น มองซูรุ่ยชิง เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย
"ท่านซู... เรื่องมหัศจรรย์ชัด ๆ! พิษงูวงเงินในตัวคุณหนูเสวี่ยเหยียนสลายไปหมดแล้ว แม้แต่พิษเย็นที่ฝังอยู่ในกายมากว่าสิบปี ก็หายไปเกินครึ่ง! เมื่อกี้ข้ายังกลัวนางจะประคองตัวไม่รอด แต่ตอนนี้ชีพจรกลับมั่นคงเยี่ยงนี้!"
"จริงรึ?"
ซูรุ่ยชิงคว้าแขนของซุนป๋อยงด้วยความตื่นเต้น
"พิษเย็นนั่นกระทั่งเจ้ายังจนปัญญา แล้วเหตุใดอยู่ ๆ ถึงได้หายไป?"
ซูเสวี่ยเหยียนพลัดตกธารน้ำเย็นตั้งแต่เด็ก ทำให้ติดพิษเย็นเรื้อรัง
หลายปีมานี้ดูหมอเก่ง ๆ ทั้งในและต่างประเทศไปเท่าไรก็ไม่เป็นผล จะว่าเป็นภาระหนักอึ้งที่สุดในใจของซูรุ่ยชิงก็ย่อมได้
ไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ พิษเย็นจะหายไปดื้อ ๆ อย่างนี้?
ซูรุ่ยชิงตื้นตันดีใจและงุนงงไปพร้อมกัน
ซุนป๋อยงฟังแล้วสีหน้าก็แปรเปลี่ยน กระซิบเข้าใกล้หูของซูรุ่ยชิง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
"ท่านซู ท่านดูท่าทีของหนูเสวี่ยเหยียนให้ดีเถอะ เกรงว่านางจะถูกพรากแรกแย้มไปแล้ว"
"ใคร? ใครบังอาจรังแกเสวี่ยเหยียนของข้า!"
พอได้ยินว่าหลานสาวถูกรังแก ซูรุ่ยชิงที่ยังไม่ทันจะมีความสุขเต็มที่ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
แต่คำพูดต่อมาของซุนป๋อยงกลับทำให้ซูรุ่ยชิงเปลี่ยนสีหน้าไปทันควัน
"ท่านซู การเสียตัวของคุณหนูซูครานี้เป็นเรื่องดี พิษเย็นนี่เป็นหยินบริสุทธิ์ การที่มันสงบลงได้รวดเร็วเพียงนี้ ต้องเป็นการปรับสมดุลหยินหยางกับชายที่มีธาตุหยางบริสุทธิ์แน่ ๆ ถ้าให้ผู้ชายคนนี้รักษาคุณหนูเสวี่ยเหยียนต่อเนื่อง นางก็จะไม่ต้องทนทุกข์จากการถูกพิษเย็นรุกรานอีกแล้วนะขอรับ!"
ซูรุ่ยชิงตะลึงไปก่อน แล้วก็พลันหัวเราะลั่น ตบเข่าฉาดใหญ่
"ดี ถ้างั้นก็ดีนัก เสียตัวแล้วมันจะเป็นไรไป! ถ้าเสวี่ยเหยียนหายดีได้ อย่าว่าแต่เสียตัวเลย ถึงจะต้องยกนางให้กับเขาข้าก็ยอม!"
ซูรุ่ยชิงแหงนหน้ามองฟ้าหัวเราะลั่น จับมือของหลานสาวด้วยความปิติ
"เสวี่ยเหยียนเอ๋ย บอกปู่มาเร็วสิ หลานเขยตัวดีของข้าอยู่ไหน?"
"เขา..."
ซูเสวี่ยเหยียนแก้มแดงระเรื่อทั้งสองข้าง แต่ในห้วงสมองกลับผุดภาพใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายที่แฝงแววขี้เล่นนั้นขึ้นมา