ผู้ใหญ่บ้านมาถึงอย่างรวดเร็ว พอเห็นเฉินหมิงฮวานอนอยู่บนขั้นบันไดหน้าประตู ส่วนเหลียงเสี่ยวเซวียนนั่งอยู่ข้างนาง เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเหลียงเชียนเซี่ยที่นั่งตัวตรงอยู่ตรงประตู
“เชียนเซี่ย นี่เจ้ากำลัง...”
เหลียงเชียนเซี่ยลุกขึ้น “ท่านลุง เมื่อครู่เหลียงต้าจวินพวกเขามาส่งแล้วก็หนีไป ท่านก็รู้ว่าตอนนี้ข้าเลี้ยงลูกสองคนยังลำบาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการดูแลพวกเขา”
ผู้ใหญ่บ้านกล่าว “ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ปล่อยให้นางนอนข้างนอกไม่ได้ อากาศหนาวขนาดนี้ หากหนาวจนเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ”
“ท่านลุง ท่านแน่ใจหรือว่าถ้าข้าพาคนเข้าไปในบ้านแล้ว เหลียงต้าจวินจะมารับพวกเขากลับไป?”
ผู้ใหญ่บ้านถึงกับพูดไม่ออก เขาจะเอาอะไรมารับประกันได้ ด้วยนิสัยเหลวไหลไร้ความรับผิดชอบของเหลียงต้าจวิน แค่ยอมพาคนมาส่งก็ไม่ได้คิดจะมารับกลับอยู่แล้ว
เหลียงเชียนเซี่ยรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านกำลังคิดอะไร แต่เลือกทำเป็นไม่เห็น
นางไม่ใช่แม่พระ จะให้มีเมตตาต่อคนที่เคยทำร้ายนางได้อย่างไร ยิ่งไม่มีทางให้อภัยคนที่ฆ่าเจ้าของร่างเดิมแทนเจ้าของร่างเดิมด้วย
เหลียงเสี่ยวเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าเหลียงเชียนเซี่ยไม่ยอมให้พวกเขาอยู่ด้วยจริง ๆ ก็แค้นใจอยู่ในอก
วันนั้นถ้านางไม่บุกไปถึงบ้าน พ่อจะตีเขาทำไม แล้วเขาจะหูหนวกได้อย่างไร
ทั้งหมดเป็นความผิดของนาง!
ในเมื่อนางไม่อยากให้เขาอยู่ดี ก็อย่าหวังว่าใครจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
เขาลุกขึ้นคุกเข่าตรงหน้าเหลียงเชียนเซี่ย โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง “ท่านอา หากท่านไม่รับพวกเราไว้ พวกเราก็มีแต่ต้องไปตายแล้ว”
“ขอท่านเห็นแก่คุณปู่คุณย่า ให้ห้องพวกเราสักห้องเถิด ข้าจะดูแลแม่ให้ดี รับรองว่าจะไม่สร้างปัญหาให้ท่าน”