ยามเย็น
เซี่ยฉืออาบน้ำเสร็จเดินออกมา
โทรศัพท์ดังขึ้น มองเห็นคำว่า “พ่อเฒ่าเซี่ย” บนหน้าจอ เขาไม่สนใจ
แต่ปลายสายไม่ยอมแพ้ เสียงเรียกเข้าดังไม่หยุด ตัดสายแล้วโทรเข้าใหม่ไม่เลิก เซี่ยฉือหมดความอดทน ในที่สุดก็กดรับแบบไร้อารมณ์
ใครจะคิดว่าพอรับสาย เสียงตวาดแว้ดของพ่อเฒ่าเซี่ยก็ตะโกนลั่น “เซี่ยฉือ เจ้าไปตีกับใครที่โรงเรียนมัธยมหนึ่งอีกแล้วนะ! ไอ้ลูกคนบาป วัน ๆ ก็หาเรื่องให้ข้าปวดหัวไม่เลิก! ไม่รับโทรศัพท์ เจ้าคิดจะหายตัวไปให้ข้าโมโหตายหรืออย่างไร!”
“ก็เลียนแบบท่านพ่อเฒ่าไม่ใช่รึ” เซี่ยฉือน้ำเสียงเย็นชา
“เซี่ยฉือ!” พ่อเฒ่าเซี่ยฟังแล้ว ความดันขึ้นพรวด
“เจ้าคิดจะทำให้ข้าโมโหตายเล่า ทั้งวันหาแต่เรื่อง ไม่ยอมเรียนไปตีรันฟันแทง เจ้าสำนึกถึงตึกสองหลังที่ข้าบริจาคให้โรงเรียนมัธยมหนึ่งบ้างหรือไม่ ข้าอุตส่าห์ดันเจ้าเข้าห้องเรียนหัวกะทิ ไม่ใช่ให้ไปเล่นสนุก! ยังไม่รู้จักโตเท่าน้องชายหกขวบของเจ้าอีก! ข้าว่าเจ้าคิดจะเป็นขยะสังคม! ข้าดูออกละว่าต่อไปใครจะมองเจ้าเป็นมนุษย์อีก!”
“ถ้าแม่ของเจ้ารู้ว่าเจ้าตอนนี้เป็นอย่างไร——”
“เจ้ายังมีหน้ามาเอ่ยถึงแม่ของข้าอีก!”
เซี่ยฉือได้ยินถ้อยคำหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ดุร้าย อารมณ์ด้านลบในใจพุ่งพล่าน ลมหายใจถี่กระชั้น
“ทำไมข้าจะพูดไม่ได้!” พ่อเฒ่าเซี่ยตะกุกตะกักไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกน้ำเสียงของเขายั่วให้เดือดดาลขึ้นมาอีก แหกปากลั่น “ช่างเถอะ! อีกไม่กี่วันก็ไหว้พระจันทร์ ข้าจะไม่พูดมากกับเจ้า วันนั้นกลับมากินข้าวกับข้าเดี๋ยวนี้! ย่าของเจ้าพอดีกลับจากต่างประเทศช่วงไหว้พระจันทร์ นางเป็นห่วงเจ้ามาตลอด เจ้าสงบปากสงบคำให้ข้าหน่อย อย่าหาเรื่อง——”
“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด……”
โทรศัพท์ถูกเซี่ยฉือตัดสาย
ในความมืด เขานั่งนิ่งอยู่กับที่ หยาดน้ำที่ปลายผมร่วงลงชื้นเสื้อผ้าเขาก็ไม่รู้ตัว ตรงกันข้าม หมัดของเขากำแน่นจนข้อดังกร็อบ สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังจะจมสู่ความเจ็บปวดทรงจำบางอย่าง
“กริ๊งกร๊อง!”
ทันใดนั้น โทรศัพท์สั่นสะเทือน ข้อความเด้งขึ้นมาทีละข้อ
แววตาเลื่อนลอยของเซี่ยฉือมีจุดรวมชั่วขณะ เขามองไปที่โทรศัพท์ สิ่งที่เจอเป็นอันดับแรก คือเบอร์แปลกตาที่คุ้นเคยหมายเลขหนึ่ง
[อ๊ากกก!]
[สามี! ตอนนี้ท่านกำลังทำอะไรอยู่?]
[สามี สองชั่วโมงไม่ได้เจอ คนเขาคิดถึงท่านอีกแล้ว]
[สามี สามี แค่คิดถึงท่าน คนเขาก็ดีใจจะแย่! วันนี้เป็นวันที่ดีจริง ๆ!]
[สามีดูเร็ว! คนเขาเก็บของสะสมที่มีความหมายยิ่งได้ชิ้นหนึ่งนะเจ้าคะ]
[สามีทายสิว่าคืออะไร สามีอ่านแล้วทำไมไม่ตอบกลับล่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่คนเขาคิดถึงภาพที่สามีกำลังตั้งใจอ่านข้อความที่คนเขาส่งมา คนเขาก็ตื่นเต้นดีใจมากแล้ว]
[ฮี่ฮี่ฮี่ ๆ!]
เซี่ยฉือนิ่งไปชั่วขณะ
คนผู้นี้ทำไมถึงดีใจได้ถึงเพียงนี้?
เกี่ยวข้องกับเขา นางทำอะไรอีกแล้ว?
เซี่ยฉือไม่ได้สังเกตเลยว่า เพราะข้อความที่รบกวนจิตใจนี้ บวกกับเขารู้ว่าคนที่อยู่หลังโทรศัพท์มือถือนั่นคลั่งไคล้เขาแค่ไหน สมองจึงเริ่มครุ่นคิดโดยไม่รู้ตัวว่านางไปทำอะไรมากันแน่
การคิดหัวแทบแตกเช่นนี้ เซี่ยฉือเองก็ไม่รู้ตัวว่า อารมณ์เกลียดชังตนเองที่พวยพุ่งขึ้นมาเพราะโทรศัพท์ของพ่อเฒ่าเซี่ยเมื่อครู่นั้น เริ่มจางหายไปบ้างแล้ว
[ก็ได้ คนเขาไม่ทรมานสามีแล้ว เป็นการใบ้ให้หน่อย เกี่ยวข้องกับสามีนะเจ้าคะ]
สมกับที่คิดไว้ เกี่ยวข้องกับเขา!
คนผู้นี้ไปทำอะไรมากันแน่?
หรือว่านางจะอยู่ใกล้ ๆ อีกแล้ว?
เมื่อตระหนักถึงความเป็นไปได้นี้ เขารีบดึงม่านเปิดออก
มองไปทั่วทุกทิศทาง
แต่ไม่พบ ไม่มีอะไรเลย
[สามีทายถูกหรือยัง? ทายถูกแล้วให้จุ๊ฟ ๆ เพิ่มนะเจ้าคะ]
[ช่างเถอะ ๆ ถึงทายไม่ถูกก็ไม่เป็นไรหรอก คนเขาก็ยังให้จุ๊ฟ ๆ กับสามีอยู่ดี อุ๋ม ๆ สามีดูเร็ว เป็นอันนี้ต่างหากเล่า!]
เซี่ยฉือก้มหน้า ภาพถ่ายถูกส่งมา ในภาพแสงค่อนข้างสลัว ราวกับอยู่ข้างนอก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ!!
ในภาพ มีขวดน้ำอัดลมรสมะนาวที่คุ้นตาถูกถืออยู่ในมือใครคนหนึ่ง
เซี่ยฉือรูม่านตาหดเกร็ง
“!!!”
ขวดน้ำอัดลมนั่นต้องใช่——!
[ดีใจจนหมุนเป็นวงกลม jpg./]
[ก็คือขวดน้ำส้มโซดาที่สามีกินวันนี้ไงล่ะ ขวดนี้ตอนนี้อยู่ในมือคนเขาแล้ว สามีทายถูกหรือยัง?]
สมตามนั้น!!
คนผู้นี้ถึงขนาดเก็บซากขวดน้ำอัดลมที่เขากินไป!
[ถือขวดที่สามีเคยถือ จับฝาขวดที่สามีเคยจับ อ๊ากกก! เหมือนกับว่าคนเขาได้กอดจูบกับสามียังไงเลยล่ะ!]
[ตื่นเต้นจัง ตื่นเต้นจัง! สามี คนเขารักท่านมากนะ]
[รักมากกว่าเมื่อวานอีกแล้ว]
[สามีสามี ท่านเป็นคนที่คนเขารักที่สุดในโลกนี้เลย มีสามีอยู่ คนเขาไม่กลัวความมืดแล้วละ สามีอุ๋ม ๆ ด้วย]
เซี่ยฉือจ้องข้อความ เหม่อไปชั่วขณะ
เขายังคงไม่ตอบกลับ
หลายวันมานี้ พอเข้าใจคร่าว ๆ ว่า ยิ่งเขาตอบสนองนาง คนคนนี้ก็จะยิ่งได้คืบจะเอาศอก
เซี่ยฉือควบคุมอารมณ์ได้ เขาทำหน้าเย็นชา ขยายภาพดู
ในภาพ เจ้าของมือระวังมุมกล้องมาก แต่นางอาจตื่นเต้นเกินไปหรือไม่ก็ไม่แยแส จึงยังคงเผยให้เห็นขวดกับหลังนิ้วโป้งข้างหนึ่งบนขวด
เล็บนิ้วโป้งของคนผู้นี้ตัดเรียบเสมอกัน ดูอวบนุ่มน่ามองมาก แต่เดี๋ยวก่อน……
เซี่ยฉือพุ่งเข้าไปใกล้ ขยายอีกครั้ง ใต้นิ้วโป้งนี้……
เหมือนมีไฝเล็ก ๆ จุดหนึ่งไม่สะดุดตา เพราะปัญหาเรื่องแสงไฟ ทำให้ค่อนข้างดำ และอมน้ำตาลนิด ๆ
คงไม่ใช่รอยปานหรอกนะ
สีหน้าของเซี่ยฉือยิ่งจริงจัง เต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์
นี่เป็นครั้งแรกที่คนลับหลังส่งรูปที่เกี่ยวกับตัวนางเอง ถึงจะเป็นแค่เบาะแสเพียงน้อยนิด เขาก็ต้องพิจารณาอย่างละเอียด เพราะถ้าจำรายละเอียดได้ สักวันก็ต้องจับคนได้แน่
เขาอยากรู้จริง ๆ ว่า สุดท้ายแล้วใครกันที่แอบอยู่เบื้องหลังคอยส่องเขา!
เซี่ยฉือตั้งใจจดจ่อเต็มที่ สถานที่แสดงในรูปนี้…… คือหน้าโรงเรียน แถมท้องฟ้าในรูปขนาดนี้ คนคนนั้นยังจะอยู่ที่……
!!
เซี่ยฉือตัดสินใจทันที คว้าเสื้อนอกที่อยู่ข้าง ๆ ออกเดินทางไปโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ส่วนความอัดอั้นตันใจที่เหลืออยู่ ก็มลายหายสิ้น
สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความกระหายที่จะสืบเสาะหาคนเบื้องหลัง และความมุ่งมั่นที่ต้องเอาให้ได้!
[สามี คนเขาเห็นตำแหน่งมือถือของสามีแสดงว่าท่านกำลังมาโรงเรียน]
[สามี ท่านจะมาตามหาคนเขาหรือ?]
[ว้าว]
[เขิน / เขิน / เขิน /]
[พอคิดว่าสามีจะออกตามหาคนเขาด้วยตัวเอง คนเขาก็ดีใจตื่นเต้นสุด ๆ เลย อยากจะหอมสามีสักที แต่เสียใจจริง ๆ สามี ตอนนี้คนเขาไม่อยู่หน้าโรงเรียนมัธยมหนึ่งแล้ว ถึงท่านมาก็หาคนเขาไม่เจอหรอก]
เซี่ยฉือเห็นข้อความนี้ ไม่แปลกใจเรื่องตำแหน่งเลยแม้แต่น้อย คนที่คลั่งเขาขนาดนี้ ย่อมมีวิธีรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนตลอด
รอให้เขาจับนางได้……
เซี่ยฉือขากรรไกรแข็งเกร็ง
กาลเวลาผ่านไป หลังจากที่เขารีบร้อนมาตลอดทาง สุดท้ายก็มาถึงหน้าโรงเรียนมัธยมหนึ่ง
อาจเพราะดึกมากแล้ว แถวนี้เงียบสงบ
ข้างถังขยะก็ไม่มีคนจริง ๆ
แต่……
ดวงตาของเซี่ยฉือไหวเล็กน้อย
ภายใต้แสงจันทร์ ร่างบึกบึนสูงเพรียวของวัยรุ่นยืนตระหง่าน ดวงตาคู่เข้มเฉียบคมของเขาจับจ้องไปที่กล้องวงจรปิดหลายตัวตรงนั้น
“อีกไม่นาน จะหาตัวเจ้าให้พบ”
น้ำเสียงเขาหนักแน่น
——
ทางด้านเจิ้งอิง
นางมองข้อความของตนเป็นข้อ ๆ บนหน้าจอมือถือ ส่วนคนตรงนั้น งกมาก อ่านแล้วไม่ตอบ
ช่างเถอะ ๆ
ยังไงนางก็มีความสุขก็พอแล้ว
นางวางมือถือ ยกมือซ้ายขึ้นชื่นชมกลางอากาศ
ภายใต้แสงไฟ ตรงนิ้วโป้งซ้ายขาวผ่องของหญิงสาว มีไฝเล็กที่ไม่สะดุดตาอยู่จุดหนึ่งโดดเด่น
“ค้นพบแล้วหรือ?”
นางหัวเราะเบา ๆ รู้สึกคาดหวังมาก
พูดแล้วก็นึกถึงข้อมูลของพระเอกเซี่ยฉือขึ้นมา
พระเอกเซี่ยฉือ ก่อนอายุสิบสองปี ไม่ใช่นิสัยทุกวันนี้ ตรงกันข้ามยังเป็นเด็กดีเรียนดีอีกด้วย
แต่จุดเปลี่ยนอยู่ตอนที่เขาอายุสิบเอ็ดปี แม่ที่ตั้งครรภ์ลื่นล้มตอนกลางคืนไม่มีใครพบเห็น และในบ้านตอนนั้น มีเพียงเซี่ยฉือตอนเด็กอยู่ด้วย เด็กหลับลึก ไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของแม่เลย
จนรุ่งเช้าเขาถึงได้เห็นแม่ที่เต็มไปด้วยคราบเลือดใกล้สิ้นลม เซี่ยฉือตื่นตระหนกโทรเรียกฉุกเฉิน
จนกระทั่งแม่ถูกนำตัวไป เซี่ยฉือถึงได้พบว่าบนพื้นยังมีมือถือเปื้อนเลือดเครื่องหนึ่ง ในมือถือนั้น แสดงให้เห็นว่าสายสุดท้ายของแม่โทรขอความช่วยเหลือจากพ่อ แต่ไม่มีคนรับสาย
ท้ายที่สุดก็พบสายเกินไป แม่ของเซี่ยฉือช่วยชีวิตไม่ทัน แต่ทารกในครรภ์ของนาง ถูกผ่าท้องออกมาช่วยได้ทัน
การตายของแม่เซี่ยฉือ ทำให้เซี่ยฉือถูกกระแทกอย่างรุนแรง เขาโทษตัวเองว่าทำไมคืนนั้นถึงได้หลับลึกถึงเพียงนั้น เขาติดอยู่ในบ่วงของการโทษตัวเอง เริ่มเกลียดชังตัวเอง
ส่วนพ่อของเซี่ยฉือ ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเซี่ยฉืออย่างไร เผชิญหน้ากับตนเองอย่างไร จนกระทั่งปีนั้น เขาจึงเลือกหลีกหนีจากเซี่ยฉือ
คนอื่น ๆ ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเซี่ยฉือ เขาเป็นเด็กก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่ก็มากน้อยไม่กล้าเจอเขา บางที อาจมีคำตำหนิอยู่บ้าง
ผลพวงจากอารมณ์ต่าง ๆ ที่ซับซ้อน ทำให้เซี่ยฉือหลังจากเสียแม่ไป ก็เหมือนว่าสูญเสียความรักจากคนอื่นไปด้วย
กระทั่งในงานศพ ยังมีคนนินทาลับหลังว่า เซี่ยฉือเป็นคนทำให้แม่ตัวเองตาย
เซี่ยฉือเริ่มเงียบขรึม ต่อมาก็กลายเป็นคนชอบใช้กำลัง
เขาเกลียดการใกล้ชิดกับใคร รังเกียจการถูกเนื้อต้องตัว ปิดกั้นจิตใจโดยสิ้นเชิง
ต่อมา ด้วยหลากหลายสาเหตุ เขาก็พัฒนาเป็นราชาลำพองที่ใคร ๆ หวาดกลัว และต่อมา พวกอันธพาลรู้ดีว่า เซี่ยฉือคนนี้เวลาต่อยตีก็คือเอาจริงเอาจัง ชนิดไม่กลัวตาย
เห็นได้ชัดว่า ถึงจะผ่านมานานหลายปี แต่ที่สุดแล้วก็ทิ้งรอยบาดแผลที่ไม่มีวันลบเลือนไว้ในใจของเซี่ยฉือ
ไม่มีใครรู้ว่า เซี่ยฉือผู้เย่อหยิ่งไม่ยอมใคร เบื้องหลัง มักจะขังตัวเองอยู่ในห้อง
ราวกับเป็นการลงโทษ ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในห้วงแห่งความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดครั้งแล้วครั้งเล่า
ขนาดนางเอกในนิยายต้นฉบับ ตอนจบของนิยาย ยังไม่สามารถเข้าถึงใจเซี่ยฉือได้
ตอนท้ายของนิยาย ให้ตอนจบแบบปลายเปิดที่งดงามไว้แทน
“เพราะฉะนั้นนะ……” เจิ้งอิงมองใบหน้าอันงดงามในกระจก พึมพำกับตัวเอง “ต้องใช้วิธีพิเศษ”
รุกเข้าไปในโลกของเขา อย่างแข็งกร้าว ไร้ข้อกังขา
ทลายกำแพง!
ทำให้เขาไม่มีแม้แต่แรงที่จะต่อต้าน
ทำให้พลังงานทั้งหมดของเขา ต้องมาตกอยู่ที่นางอย่างไม่มีทางเลือก!
——