ฮั่นเว่ยตงรู้สึกรำคาญใจอยู่บ้าง
เขาพยายามปิดบังอย่างสุดกำลัง แต่สุดท้ายก็ปิดไม่มิด
เริ่มจากคุณปู่ที่ทำตัวผิดปกติ ต่อมาก็เป็นโทรศัพท์จากน้องเมีย
ข้าวยังไม่ได้เริ่มกิน แม่ยายก็วิ่งมาหาอีกแล้ว
เขารู้จักตอบแทนบุญคุณ ทั้งยังมีคนที่เป็นห่วงอยู่ในใจ เพราะอย่างนั้นคำพูดที่ว่าเขาไร้ห่วงไร้กังวลจึงฟังไม่ขึ้นเลย
เห็นแม่ยายทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด ฮั่นเว่ยตงยังร้อนใจแทน
ในที่สุดเขาก็อดไม่ไหว เอ่ยกับอีกฝ่ายว่า “แม่ครับ ถ้ามีอะไรอยากพูดก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ไม่ต้องอ้อมค้อมหรอก”
จ้าวเยี่ยนเหมยเป็นคนเก็บเรื่องไว้ในใจไม่เก่งอยู่แล้ว จะให้พูดอ้อมค้อมนางก็ทำไม่เป็น
“เว่ยตง ลูกกับลี่ลี่หย่ากันจริง ๆ เหรอ?” ถึงตอนนี้จ้าวเยี่ยนเหมยก็ยังแอบหวังว่าจะไม่ใช่
ฮั่นเว่ยตงรู้ดีว่าแทนที่จะปิดบัง สู้ยอมรับตรง ๆ เสียดีกว่า
เขาจึงตอบไปตามตรงว่า “ความสัมพันธ์ของเรามีปัญหานิดหน่อย ก็เลยหย่ากันครับ”
จ้าวเยี่ยนเหมยส่ายหน้าไม่หยุด นั่งอยู่ในลานเล็ก ๆ ที่เพิ่งเก็บกวาดจนเรียบร้อย ใจรู้สึกขมขื่นเป็นพิเศษ
“ลูกไม่ต้องช่วยพูดแทนเธอหรอก เรื่องที่เธอทำแม่รู้หมด
ก็แค่ไปคว้าลูกคนรวยมาไม่ใช่หรือไง ก็แค่ไล่ลูกออกจากโรงพยาบาลไม่ใช่หรือไง
หย่าก็หย่าไป แม่จะถือว่าไม่มีลูกสาวคนนี้ก็แล้วกัน”
อะไรนะ?
ฮั่นเว่ยตงนึกว่าตัวเองฟังผิดไป
เขากับซูลี่ลี่หย่ากัน คนที่ควรเป็นคนนอกก็น่าจะเป็นเขาสิ?
ทำไมพอมาอยู่ในปากแม่ยาย ลูกสาวกลับกลายเป็นคนนอกไปเสียได้?
“เก็บของแล้วกลับบ้านกับแม่นะ แม่ทำกับข้าวที่ลูกชอบกินที่สุดไว้ รอลูกอยู่” ท่าทีของจ้าวเยี่ยนเหมยดูอ่อนลงไม่น้อย
ขณะที่ฮั่นเว่ยตงกำลังจะพูดอะไรขึ้นมา ก็มีเสียงของฮั่นเจี้ยนกั๋วดังมาจากหน้าประตูรั้ว
“ก็แค่หย่าไม่ใช่หรือไง หย่าแล้วก็ดี เดี๋ยวอาจะฝากคนช่วยหาคนใหม่ให้
ยังหนุ่มยังแน่นอยู่ จะกลัวหาเมียใหม่ไม่ได้หรือไง?”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็หันไปมองจ้าวเยี่ยนเหมย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตรว่า “พี่สะใภ้ ลูกชายบ้านผมเพิ่งกลับมา ข้าวก็ยังไม่ได้กิน
เอ้อ จะอยู่กินข้าวด้วยกันไหม?”
ทั้งน้ำเสียงทั้งท่าที เห็นได้ชัดว่ากำลังไล่อีกฝ่าย
เห็นได้ชัดว่าฮั่นเจี้ยนกั๋วกลัวหลานชายจะใจอ่อน ปฏิเสธไม่ลง แล้วตามอีกฝ่ายกลับไปตระกูลซูอีก
กลับไปให้คนบ้านนั้นทำให้กล้ำกลืนฝืนทนอีกหรือไง?
ฮั่นเว่ยตงกำลังจะพูดเกลี้ยกล่อมสักสองคำ แต่จ้าวเยี่ยนเหมยกลับรู้สึกกระดากใจขึ้นมาเอง จึงหมุนตัวเดินจากไป
“แม่ครับ เดี๋ยวผมไปส่ง!”
ฮั่นเว่ยตงกำลังจะออกไป แต่ฮั่นเจี้ยนกั๋วคว้าแขนเขาไว้
“แม่อะไรของแก?” ฮั่นเจี้ยนกั๋วดุ “หย่ากันแล้ว บ้านเราก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาอีก”
ฮั่นเว่ยตงรู้ว่าคุณอารองแค่อยากช่วยระบายความโกรธแทนเขา
อีกฝ่ายทำแบบนั้นได้ แต่เขาทำไม่ได้!
“อารอง ต่อให้หย่ากันแล้ว พวกเขาก็ยังเป็นอาจารย์กับอาจารย์หญิงของผม ถ้าไม่มีพวกเขา ผมจะมีความสามารถอย่างทุกวันนี้ได้ยังไง?”
ฮั่นเจี้ยนกั๋วถึงกับพูดไม่ออก เขาวางกับข้าวที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ แล้วนั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียว
กับข้าวเย็นสองอย่าง กับข้าวร้อนสองอย่าง แล้วก็แกงอีกหนึ่งถ้วย
แม้จะไม่หรูหรา แต่ก็พอให้สองอาหลานกินอิ่ม
ฮั่นเจี้ยนกั๋วเติมเหล้าใส่จอก กำลังจะดื่มก็ถูกฮั่นเว่ยตงห้ามไว้
“อารอง อาการป่วยของอารอง ดื่มมากไม่ได้ครับ!”
ฮั่นเจี้ยนกั๋วไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ยกแก้วใช้แล้วทิ้งขึ้นดื่มรวดเดียว
พอดื่มเข้าไปก็ทำหน้าบิดเบี้ยว ขมวดคิ้ว แล้วพ่นลมหายใจออกมา!
จากนั้นเขาก็พูดกับฮั่นเว่ยตงว่า “หมอบอกว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว อยากกินอะไรก็กิน ไม่ต้องห้ามตัวเอง!”
ฮั่นเว่ยตงมองอีกฝ่ายลึก ๆ ก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นจิบช้า ๆ เช่นกัน
เขาคออ่อน เมื่อก่อนแม้จะดื่มบ้าง แต่ก็ไม่เกินสองขีด
ถ้ามากกว่านั้นก็จะมึนหัว เดินเซ แล้วพูดจาไม่รู้เรื่อง
ฮั่นเจี้ยนกั๋วพูดไม่หยุด ส่วนฮั่นเว่ยตงก็นั่งฟังเงียบ ๆ
“ต้าฮวากับป้าของแกต่างก็เกลี้ยกล่อมให้อารองรักษาตัว แต่อารองรู้ว่าตัวเองเป็นยังไง
ถึงอารองจะอ่านหนังสือไม่ออกสักกี่ตัว แต่ก็รู้ว่าเอาเงินมาใช้กับตัวเอง สู้เก็บไว้ให้แม่ลูกคู่นั้นใช้ชีวิตยังจะดีกว่า”
เห็นฮั่นเว่ยตงไม่พูดไม่จามาตลอด เขาจึงอาศัยฤทธิ์เหล้าถามว่า “เว่ยตง บอกอารองมาตรง ๆ แกคิดยังไงกันแน่?”
“อารองหมายถึงเรื่องอะไรครับ?” ฮั่นเว่ยตงยังมีสติแจ่มชัด
“ในเมื่อหย่ากันแล้ว ด้วยนิสัยของแกคงไม่กลับไปหรอก
หรือว่าแกคิดจะใช้ชีวิตอยู่กับที่ดินไม่กี่หมู่นี้ไปวัน ๆ?”
ฮั่นเว่ยตงยกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียว แล้วตอบว่า “อารอง แบบนี้ก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ครับ?”
“แกยังหนุ่มอยู่ ไม่คิดจะแต่งงานใหม่บ้างหรือ?”
“ไม่แต่งแล้วครับ ต่อไปก็ไม่แต่งอีก จะอยู่เฝ้าบ้านหลังนี้ เลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ด ปลูกผักทำนา แค่พอมีอยู่มีกินก็พอแล้ว”
อาหลานสองคนนั่งกินกับข้าวไม่กี่อย่างนี้กันนานกว่าสามชั่วโมง
ฮั่นเจี้ยนกั๋วคอแข็งพอสมควร แม้จะมึนอยู่ตลอด แต่ก็ยังไม่ล้มลง
ตอนกลับ ภรรยาของเขาเป็นคนมารับกลับไป
ส่วนฮั่นเว่ยตงกลับล้มตัวลงบนเตียง แล้วหลับสนิท
เขาลืมคำพูดที่คุยกับซูหมิงหย่วนในวันนี้ไปจนหมด
พอฟ้ามืด จ้าวเยี่ยนเหมยทำกับข้าวเต็มโต๊ะ รอเขากลับบ้าน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
ซูหมิงหย่วนโทรหาอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีใครรับสาย
ท้ายที่สุด เขาจึงพาเจ้าหมาน้อยสีเหลืองตัวนั้นมาที่บ้านเก่าของฮั่นเว่ยตงด้วยตัวเอง
เมื่อเห็นกับแกล้มกับเหล้าที่ยังเหลืออยู่บนโต๊ะ และเห็นฮั่นเว่ยตงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ซูหมิงหย่วนก็ช่วยถอดรองเท้าให้เขา แล้วดึงมุ้งลงมา
จากนั้นยังกลับไปเอายาจุดกันยุงมาจุด วางไว้ข้างหัวเตียง
ชายชราคนนี้นั่งอยู่ข้างเตียงนานถึงหนึ่งชั่วโมง
ถ้าไม่มีคนที่บ้านมาตาม เขาคงลืมกลับไปแล้ว
……
คืนนั้นฮั่นเว่ยตงหลับสบายมาก แถมยังฝันยาวเหยียดอีกด้วย
ในฝัน เขาอยู่กับที่นาชั้นดีไม่กี่หมู่ ปลูกผลไม้กับผัก เลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ด ใช้ชีวิตชนบทอย่างมีความสุข
ในฝัน เขายังเรียนรู้วิชาเต๋าและอิทธิฤทธิ์ กระโจนลงจากภูเขาแล้วเหินเวหาได้
เขายังฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจูบแก้มตัวเอง
อืม… เปียก ๆ ลื่น ๆ แถมยังมีกลิ่นน้ำนมจาง ๆ!
ในจังหวะนั้นเอง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ตอนนี้เขากำลังนอนอยู่บนพื้น
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือลูกหมาสีขาวตัวหนึ่ง กำลังหมอบอยู่ข้าง ๆ และเลียแก้มเขา
ถึงตอนนี้เขาถึงได้ตื่นเต็มตา
ที่แท้การกระโจนลงจากภูเขาแล้วเหินเวหาที่ว่า ก็แค่ตกลงมาจากพื้นเตียงเท่านั้น
ส่วนผู้หญิงที่เลียแก้มเขา ก็คือลูกหมาสีขาวตัวที่อยู่ตรงหน้านี่เอง
เจ้าหมาตัวเล็กมาก ขนาดประมาณสองฝ่ามือเท่านั้น
ขนสีขาวล้วน ไม่มีสีอื่นปะปนแม้แต่น้อย
มองเจ้าตัวน้อยที่เพิ่งเดินได้อย่างมั่นคง ฮั่นเว่ยตงก็พลิกตัวลุกขึ้น แล้วอุ้มมันไว้ในอ้อมแขน
“เจ้าตัวเล็กนี่มาจากไหน?”
“ใครถอดเสื้อผ้าให้ฉัน?”
เมื่อคืนเขาดื่มมากเกินไป จึงหลับยาวมาจนถึงตอนนี้และจำอะไรไม่ได้เลย
เขาสะบัดหัวแรง ๆ ก่อนพึมพำว่า “คราวหน้าต้องระวังแล้ว ดื่มเยอะขนาดนี้อีกไม่ได้”
ปากพูดอย่างนั้น แต่ฮั่นเว่ยตงก็อุ้มลูกหมาสีขาวเดินออกไปแล้ว
เขาไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กนี่มาจากไหน แต่คุณอารองของเขาต้องรู้แน่
บางทีมันอาจเป็นลูกหมาของบ้านไหนที่พลัดหลงมาก็ได้!
แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูรั้ว เสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังมาจากนอกลาน
ฮั่นเว่ยตงตกใจจนหันหลังวิ่งหนี พยายามหาที่ซ่อนเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็น
“พี่เขย ฉันกลับมาแล้ว!”