คลื่นลมบนผิวทะเลยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก หลิงชูลุกขึ้นมองหาต้นเสียงนั้น
ภายใต้แสงจันทร์สีนวลซีด เงาดำขนาดมหึมาราวกับเรือรบยักษ์ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านใต้แพไม้ คลื่นที่มันทำให้แพกระเทือนอย่างชัดเจนถึงสองครั้ง
แรงกดดันที่ไร้รูปลักษณ์ถาโถมเข้าใส่จนขาหลิงชูอ่อนเปลี้ย เกือบยืนไม่ติด
เสียงร้องทุ้มต่ำผิดปกติเหมือนมาจากวาฬใหญ่บางชนิด
แต่หลิงชูแน่ใจว่ามันไม่ใช่วาฬ คลื่นเสียงที่วาฬปล่อยออกมานั้นมนุษย์ไม่ได้ยิน
แพไม้สี่ตารางเมตรลอยอยู่เหนือเงานั้น ก็เหมือนใบไม้ร่วงหล่นลงสระ ยากแค้นอ่อนแอไม่ต่างอะไร
บางทีเพราะรู้สึกว่าอาหารไม่พอเสียบฟันดูแคลน หรืออาจเป็นเพราะข้อจำกัดช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่
เงานั้นวกวนใต้ผิวน้ำอยู่สักพัก ก็จากไปอย่างเชื่องช้าไม่เร่งร้อน
ตอนนี้หลิงชูถึงได้รู้ว่าทำไมคนมากมายถึงอยากได้ไอเทมสร้างแสงสว่าง ในความมืดความกลัวที่ไม่รู้จักแบบนี้จะถูกขยายขึ้นหลายเท่า
หลิงชูนอนบนเก้าอี้พับทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น พระอาทิตย์โผล่ขึ้นจากเส้นขอบทะเล แสงจ้าปลุกหลิงชูให้ตื่น
ลืมตาก็เห็นดวงตะวันยามเช้าห้อยอยู่เหนือทะเลกว้างไร้สิ้นสุด ผิวทะเลราบเรียบไร้ลม ระยิบระยับเป็นประกายคลื่น ราวกับฉากเมื่อคืนเป็นเพียงภาพหลอน
แต่หลิงชูแน่ใจว่าเธอไม่ได้เห็นผิด น้ำทะเลที่นี่ดูใส แต่เป็นสีน้ำเงินเข้มอมดำ จึงเห็นได้ว่าความลึกไม่ตื้นแน่
หลิงชูหยิบขนมปังธัญพืชออกมาแผ่น ทาเนยนิดหน่ย คู่กับบลูเบอร์รีสองสามเม็ด บวกซาชิมิที่เหลือจากเมื่อวาน นับเป็นอาหารเช้า
เธอประหลาดใจที่พบว่า ช่องเก็บของในแหวนกระดูกนั้นหยุดนิ่ง อาหารยังสดเหมือนตอนเพิ่งใส่เข้าไป แต่พื้นที่เก็บของในแพจะเน่าเสียไปตามกาลเวลา
ดีที่เมื่อวานเธอเพิ่งเก็บซาชิมิเหลือสองชิ้นไว้ในช่องแพเท่านั้น ของมีค่าอื่น ๆ เธอพกไว้กับตัว
หลิงชูหยิบคันเบ็ดออกจากแหวน ตั้งใจจะตกปลาสักหน่อยตอนเช้าตรู่
ถ้าโชคดี หวังว่าจะได้หอยมุกที่ใช้อัปเลเวลแพได้ คันเบ็ดเธอมีบัฟไม่มีทางเบ็ดว่าง ผู้เล่นคนอื่นไม่ได้มี เปอร์เซ็นต์ติดปลาต่ำจนน่าสงสาร ต่อให้ไม่ได้หอยมุก ปลาอื่นที่ตกได้ก็เอาไปแลกของกับผู้เล่นคนอื่นได้
เงาร่างใหญ่ที่เห็นเมื่อคืน ทำให้เธออยากอัปเลเวลแพมากกว่าเดิม หลังพ้นช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่ ถ้าเจอเจ้าสิ่งนั้นอีก ได้แต่แพพัง ๆ ค่าความแข็งแกร่งแทบเป็นศูนย์นี้ ไม่สู้โดดทะเลไปเลยดีกว่า
ระหว่างรอปลากินเหยื่อ หลิงชูเปิดช่องแชทสาธารณะกวาดตามอง
คาดไม่ถึงว่าเช้าตรู่แบบนี้ ช่องแชทสาธารณะก็ยังทะเลาะกันไม่หยุด
"ตามล่าทั้งเซิร์ฟ ผู้เล่นไอดีซานฝูเย่ แย่งเรือน้องสาวผมไปจนน้องสาวตาย! ใครฆ่ามันได้ ผมให้อาหารกับน้ำจืดพอห้าวันแถมแร่เหล็กอีกหนึ่ง!"
"ล้อเล่นอะไร ระบบไม่ใช่บอกช่วงคุ้มครองห้ามผู้เล่นโจมตีกัน? จะมีการปล้นได้ยังไง?"
"ใช่เลย เมื่อกี้ฉันเจอผู้เล่นด้วย ตอนเข้าใกล้มีบาเรียใสป้องกัน ขึ้นแพอีกฝ่ายไม่ได้เลย"
"อาชีพเขาเป็นโจรสลัด ไม่อยู่ใต้กฎระบบลงโทษ แม่งเอ้ย ทำไมมีโจรสลัดอาชีพน่าคลื่นไส้แบบนี้! เตือนเพื่อน ๆ ทุกคน ต่อไปเจอโจรสลัดอย่าใจอ่อนเด็ดขาด ไม่ใช่แกฆ่ามันก็มันฆ่าแก!"
ใจหลิงชูจมลง ผู้เล่นอื่นก็ปลดล็อกอาชีพโจรสลัดแล้ว?
แต่ครุ่นคิดอีกที ตัวเองเป็นโจรสลัดผี คงต่างจากโจรสลัดทั่วไป เธอไม่เชื่อว่าแหวนระดับตำนานจะเกลื่อนตลาด
"ถูกดึงเข้าเกมเอาชีวิตรอดนี่ก็โชคร้ายพอแล้ว ยังมีโจรสลัดขยะที่ลงมือกับพวกเดียวกันอีก? เพื่อทรัพยากรนิดหน่อยก็ฆ่าคน จำเป็นด้วยเหรอ?"
"โจรสลัดพวกนี้ในโลกจริงก็พวกอันธพาล กล้าลงมือฆ่าคนแบบนี้ บางทีก่อนหน้านี้ก็เคยนอนคุก ฆ่าไปไม่มีผิดแน่!"
"นายวางใจ ถ้าเราเจอคนนั้นต้องแก้แค้นให้น้องนายแน่! ต่อให้สู้ไม่ได้ เราก็จะพิกัดส่งให้!"
"ขอบคุณทุกคนมาก..."
ช่องแชทสาธารณะค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นการประณามและด่าโจรสลัด
หลิงชูมองเก็บไว้ในใจเงียบ ๆ ดูท่าอาชีพโจรสลัดตอนนี้กลายเป็นชนวนโกรธแค้นของทุกคนแล้ว ก่อนที่พลังเธอจะแข็งแกร่งขึ้น ดีที่สุดอย่าให้ใครรู้ว่าเธอคือโจรสลัดผี
ตอนนั้นคันเบ็ดกระตุกวูบ ฉุดความสนใจของหลิงชูกลับมา
เธอลุกขึ้น ดึงเหยื่อพ้นน้ำ เป็นดาวทะเลเรืองแสงอีกตัว เสียดายเป็นสีเขียวเรืองแสง ไม่ใช่สีชมพูที่อยู่ให้ไกลอบายมุขต้องการ
หลิงชูเก็บดาวทะเลเข้าแหวน ทันใดนั้นก็พบว่าผิวทะเลไกล ๆ มีจุดดำเล็ก ๆ โดดเด่นบนผิวน้ำเคลื่อนไหว
เธอหยิบกล้องส่องทางไกลเดี่ยว ส่องตรวจดูพื้นที่ไกล ๆ สักที
นั่นมันเกาะเล็ก ๆ!
ดวงตาหลิงชูฉายแววประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเกาะ
แพของเธอไม่มีใบเรือ ลอยไปไหนขึ้นอยู่กับคลื่นทะเล ในช่องแชทสาธารณะก็ไม่เคยได้ยินใครขึ้นเกาะ หลิงชูกลั้นความตื่นเต้น เก็บเก้าอี้พับกับร่มกันแดด จะได้มองเห็นกว้างขึ้น
เธอใช้กล้องส่องทางไกลเล็งเกาะนั้นไว้ ปรากฏว่าอยู่บนเส้นทางล่องของแพพอดี
ครึ่งชั่วโมงต่อมา แพลอยมาอยู่ห่างเกาะไม่ถึงยี่สิบเมตร หลิงชูเอาเชือกขอสอยของมาผูกที่เอวตัวเอง อีกปลายเกี่ยวเข้ากับกล่องเก็บของบนแพอย่างแน่นหนา
กล่องไม้นั้นตอกตรึงบนแพ แข็งแรงมาก
หลิงชูพุ่งตัวลงทะเลไปเลย ความสามารถทางน้ำเธอใช้ได้ ว่ายน้ำท่าลูกหมาหรือฟรีสไตล์เป็นทั้งนั้น เธอลากแพว่ายน้ำมุมานะไปทางเกาะ
แพสี่ตารางเมตรกับแรงลอยน้ำแทบไร้น้ำหนัก หลิงชูว่ายไม่ลำบากเท่าไหร่
บนแพไม่มีสมอเรือ เธอกลัวแพถูกคลื่นซัดออก เลยลากขึ้นไปบนหาดทรายของเกาะเลย
[คุณค้นพบเกาะไร้เจ้าของแห่งหนึ่ง สำรวจเกาะ ค้นหาแกนกลางของเกาะเพื่อยึดเป็นอาณาเขต]
[เวลาจำกัดการขึ้นเกาะนี้คือ 48 ชั่วโมง หากอยู่เกินกำหนด จะถูกเตะออกจากเกาะ]
ข้อความระบบที่สอง ทำแผนเล็ก ๆ ในใจหลิงชูแตกกระจายโดยตรง
เธอคิดไว้ก่อนว่าถ้าบนเกาะนี้ไม่อันตราย ก็พอจะอยู่สักพัก ยังปลอดภัยกว่าแพลอยกลางทะเล แต่ที่ไหนได้กลับมีเวลาจำกัด คิดดูก็มีเหตุผล เพราะเป็นเกมเอาชีวิตรอดในทะเล ถ้าใคร ๆ หาเกาะเล็กซุกตัวได้ ใครจะออกทะเลอีก
แต่ว่าแกนกลางเกาะคืออะไรกัน? การได้มันมาถึงเอาทั้งเกาะเป็นอาณาเขตเลย นี่ทำให้เธอใจเต้น
หลิงชูถอดเชือกที่เอวออก มัดไว้ข้างต้นมะพร้าวบนชายหาด ป้องกันน้ำขึ้นซัดแพไป จากนั้นเดินเข้าลึกในเกาะพลางสำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ
เกาะนี้พื้นที่ไม่ใหญ่ ด้วยสายตากะประมาณได้สามสี่ตารางกิโลเมตร บนหาดรอบเกาะมีต้นมะพร้าวขึ้นเต็มดก ดกไปด้วยผล ต่อมาเมื่อเดินเข้าไปในป่าลึก ก็มีพุ่มไม้มากมาย ตามกิ่งก้านเต็มไปด้วยผลเล็กสีส้มเหลือง ดูราวกับโคมเล็ก ๆ เรียงกันเป็นพวง ๆ
หลิงชูรู้สึกคุ้นตา จึงเด็ดมาหนึ่งผลไว้ใกล้จมูกดม จำได้ว่าเป็นผลซาจี เธอเคยดื่มน้ำซาจีแบบนี้ตอนทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านน้ำชา ดื่มแล้วเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ ดับกระหาย ดีต่อกระเพาะกับม้าม
เธอยังไม่รีบเก็บผลไม้ เรื่องสำคัญอันดับแรกตอนนี้คือยืนยันว่าเกาะนี้ปลอดภัยไหม
ข้างตัวพลันมีเสียงซ่าเบา ๆ ดังขึ้น พร้อมกับมีเงาดำแวบผ่านเท้าเธอ หลิงชูขณะก้มมอง ก็จับและยกเจ้าสิ่งนั้นขึ้นอย่างรวดเร็ว