ดังที่หลิงชูคาดไว้ไม่มีผิด หลังพงหญ้าด้านหลังเธอ บุกป่าฝ่าดงสวมอุปกรณ์ครบครัน กำลังซุ่มอยู่ในเงามืดพร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเขา สิงโตขนทองย่อตัวโก่งแผ่นหลังอย่างเงียบเชียบ เตรียมพร้อมจะล่าเหยื่อ
คืนนี้ท้องฟ้ามืดมิด พระจันทร์สลัว ยิ่งมีพงหญ้ารอบด้านช่วยพรางตัว ก็แทบไม่มีทางสังเกตเห็นพวกเขาได้
ชายหนุ่มเห็นหลิงชูปรากฏตัว กำลังจะลงมือ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนดังเป็นชุด
เสียงนี้...ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว!
หนึ่งคน สองคน สามคน...
ชายหนุ่มนับเงาที่ทอดอยู่บนพื้น ในใจนึกสงสัยว่าบนเกาะนี้มีคนมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งที่มีเรือแค่ลำเดียวแท้ ๆ
กระทั่งแสงจันทร์ส่องเฉียง เงาร่างเหล่านั้นก้าวออกมาจากเงาของป่า เผยให้เห็นร่างแท้จริงที่เป็นกระดูกขาวโพลนชวนขนลุก
ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง แผ่นหลังเย็นวาบ
ให้ตายเถอะ ทำไมถึงมีโครงกระดูกเยอะขนาดนี้?!
มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการเห็นโครงกระดูกเป็น ๆ กลุ่มใหญ่เดินไปมาในกลางดึกอีกไหม?
มี
นั่นก็คือโครงกระดูกกลุ่มนี้กำลังเดินตามเป้าหมายค่าหัวที่เขาไล่ล่าอย่างใกล้ชิด ราวกับเป็นผู้ติดตามของเธอ
บุกป่าฝ่าดงกลั้นหายใจ สมองครุ่นคิดหาทางรับมืออย่างบ้าคลั่ง
โครงกระดูกมากมายขนาดนี้ ถ้าปะทะกันตรง ๆ เขาต้องสู้ไม่ไหวแน่ แต่เป้าหมายค่าหัวอยู่ตรงหน้า จะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เขาก็ไม่ยอม
บุกป่าฝ่าดงบังคับตัวเองให้สงบลง ให้สิงโตของเขาออกไปดึงความสนใจของโครงกระดูกกับหลิงชูก่อน ส่วนตัวเขาค่อยลอบโจมตีจากที่ซ่อน แบบนี้ก็ยังมีโอกาสลอบสังหารเธอสำเร็จ
ถ้าจู่โจมครั้งเดียวไม่สำเร็จ เขาก็หนี
หลิงชูแสร้งทำเป็นเดินไปยังเรือของตัวเองอย่างไม่ระแวดระวัง แต่แท้จริงแล้วมือขวากดอยู่บนมีดที่เอวตลอดเวลา ค่าพลังเวทของเธอฟื้นเต็มแล้ว พร้อมใช้ก้าวระบำผีได้ทุกเมื่อ