โมเออร์ทูซี่ดูเหมือนจะหมดความอดทนเช่นกัน เขาหันกลับมาและกวาดเคียวไปทางหมีดำ
หมีดำเพิ่งจะพุ่งจะกัดแขนของเขา ก็ถูกด้ามยาวกระแทกเข้าที่หัวอย่างแรง ร่างใหญ่กลิ้งกระเด็นออกไปด้านข้าง
จากนั้น ใบมีดโค้งก็ตวัดผ่านไหล่และหลังของมัน
พรวด!
เลือดจำนวนมากกระเซ็นกระจาย
บาดแผลอันน่ากลัวฉีกจากไหล่ของหมีดำยาวไปจนถึงหลัง เกือบเห็นกระดูก
หมีดำส่งเสียงคำรามอย่างเจ็บปวด แล้วล้มลงกับพื้นอย่างหนัก
หลิงชูหันกลับไปโดยสัญชาตญาณ โมเออร์ทูซี่ได้โอกาสยกเคียวขึ้นมาแล้ว
หลิงชูรีบยกกระดูกมีดขาวขึ้นรับ เส้นใยของรอยยิ้มก็พันเข้ากับด้ามเคียวจากด้านข้างเช่นกัน
ปัง!
หลิงชูถูกแรงสั่นสะเทือนจนถอยหลังไปหลายก้าว นิ้วทั้งสิบของรอยยิ้มก็ถูกแรงดึงมหาศาลจนเกิดรอยเลือด
แต่ทั้งคู่ไม่มีใครยอมปล่อยมือ
"อย่าเพิ่งรีบ!"
หลิงชูตะโกนไปทางเจ้าเหวินหลิ่ว
"เล็งให้ดีแล้วค่อยยิง! เขาไม่ได้แข็งแกร่งไร้เทียมทานอย่างที่นายคิดตอนนี้!"
เจ้าเหวินหลิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง
หลิงชูหลบเคียวไปพลางพูดอย่างรวดเร็ว: "ความท้าทายสาธารณะทำให้คนตายได้ แต่จะไม่ถูกตั้งค่าให้แก้ไม่ได้อย่างสิ้นเชิงแน่นอน!"
"ถ้าเขาสามารถใช้พลังเทพเจ้าอย่างเต็มที่ที่นี่ได้จริง ๆ เราคงตายไปแปดร้อยรอบแล้วตั้งแต่วันแรกที่เข้ามา จะต้องสร้างกฎระเบียบยุ่งยากอย่างวิญญาณหิน กล่องสมบัติ จุดอพยพไว้ทำไม?"
สายตาของโมเออร์ทูซี่มืดลง แต่หลิงชูยิ่งพูดก็ยิ่งมั่นใจขึ้นเรื่อย ๆ
เธอเคยสงสัยมานานแล้วว่า เทพมัจจุราชผู้แข็งแกร่งเพียงนี้ ทำไมต้องมอบพรผ่านรูปปั้น และพึ่งพาผู้ศรัทธาในการฆ่าคนในโลกมนุษย์ นั่นแสดงให้เห็นว่าเทพเจ้านั้นถูกจำกัดอยู่ภายใต้กฎบางอย่าง