(ฝากสมองไว้ที่นี่)
(นางเอกไม่ใช่แม่พระ แต่ก็ไม่ฆ่าฟันพร่ำเพรื่อ กลุ่มเพื่อนตอนนี้วางไว้ 4 หญิง 2 ชาย พระเอกออกตอนกลางเรื่อง นางเอกหัวสมองแจ่มใส พระเอกหัว恋爱脑 เป็นพ่อครัว ดูแลข้างหลัง ไม่ต้องห่วงว่าจะนางเอกเก่งแล้วผู้ชายเก่งกว่า)
(แจกแจงข้อควรระวัง 1: สำหรับฉัน คำว่า 'นางเอกเก่ง' หมายถึงตัวนางเอกเองเก่งกาจ หรือรวมถึงตัวละครหญิงในกลุ่มเพื่อนที่เก่งด้วย ไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงทุกคนที่ปรากฏในเรื่องจะเก่งไปหมด หากคุณติดใจเรื่องที่มี 'ตัวร้ายผู้หญิง', เรื่อง 'สัดส่วนบทเด่นของชายหญิง', หรือ 'จดบันทึกนับเพศตัวละครประกอบ' กรุณาอย่าอ่าน ผู้จัดสรรบทเด่นจะพิจารณาจากคุณสมบัติของสกิลและพล็อตเรื่องเท่านั้น ไม่ได้จัดสรรตามเพศ!)
(แจกแจงข้อควรระวัง 2: ในเนื้อเรื่องจะมีคำว่า 'อิจฉาริษยา' 'ฉวยโอกาส' 'ทาส' 'แม่พระ' และคำอื่นๆ ที่มีตัวอักษรประกอบซึ่งมักถูกมองว่าเป็นคำ 'ดูถูก' ผู้หญิง ซึ่งจะไม่มีการแก้ไข หากรับไม่ได้กรุณาอย่าอ่าน ในเรื่องจำกัดแค่ตัวร้ายชายที่จะด่าว่า 'เชี่ยเอ้ย' ส่วนตัวละครหญิงจะด่าว่า 'แม่งเอ๊ย' กับ 'พ่อมันเถอะ' ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม อย่าได้ตำหนิแค่ว่าผู้เขียนดูถูกผู้หญิง ผู้เขียนดูถูกทุกคนนั่นแหละ)
(ขอให้สนุกกับการอ่าน เปิดโหมดโจรสลัดจำลอง!)
เหนือหัวเป็นท้องฟ้าสีครามไร้เมฆ หลิงชูนั่งอยู่บนแพไม้ที่มีขนาดพื้นที่เพียง 4 ตารางเมตร เบื้องล่างคือน้ำทะเลลึกจนมองไม่เห็นก้น
รอบทิศกว้างว้างเปล่าเปลี่ยว มีเพียงแพของเธอลอยอยู่กลางทะเลไร้ที่สิ้นสุด พลันคลื่นซัดกระหน่ำ ขากางเกงของเธอชุ่มโชก แผ่นผ้าติดหนึบกับผิว ส่งสัมผัสเย็นวูบวาบ
หลิงชูรู้สึกงุนงงสุดขีด เธอไม่ได้กำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัทหรอกหรือ ทำไมพริบตาเดียวก็มาอยู่กลางทะเลได้?
นี่เธอถูกลักพาตัวหรือไง?
หลิงชูยิ่งคิดไม่ตก ใครจะว่างไปลักพาตัวนักศึกษาสาวร่างบางอย่างเธอ จะเพื่อมารับช่วงบัญชีสินเชื่อส่วนตัวก็ไม่ใช่แน่
เหมือนจะตอบคำถามของเธอ ตรงมุมล่างขวาปรากฏหน้าจอเสมือนเรืองแสง ตัวอักษรเรียงแถวกลิ้งรีเฟรช
【ช่องสาธารณะ 666】
“โอ้ววว นี่ที่ไหน??”
“ข้าเมื่อกี้กำลังจะได้เพนทาคิลขั้นเทพแล้วแท้ๆ วินาทีต่อมาทำไมถึงมาอยู่ในทะเลได้เล่า?”
“นี่ฉันฝันไปรึเปล่านะ ใครมาช่วยหยิกที!”
“ทุกคนที่นี่เป็นคนจริงๆ ใช่ไหม ทำไมฉันไม่เห็นใครสักคนเลย?”
“ช่วยด้วย ฉันเมาคลื่น อ้วกกก—”
“ไอ้ของกระจอกข้างบนนั่นน่ะ เรียกเรือได้เหรอ? บ้านหมากระท่อมฉันยังใหญ่กว่านี้อีก!”
“เมาคลื่นนี่จิ๊บจ๊อย ฉันเป็นโรคกลัวน้ำลึก เมื่อกี้เหมือนเห็นเงาดำใหญ่ยักษ์ว่ายผ่านใต้ท้องเรือไป!”
“ไท่หน่ายคุ้มครองด้วย ข้าไม่อยากตาย!!!”
หลิงชูถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก ที่แท้ก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่ถูกนำมาที่ดินแดนแแห่งนี้
ท่ามกลางเสียงโอดครวญในช่องแช็ต ก็มีเสียงจักรกลไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวของหลิงชูอีกครา
【ขอแสดงความยินดีที่คุณเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดในทะเล และได้เป็นผู้เล่นหมายเลข 29786510】
【ผู้เล่น 5 พันล้านคนได้เข้าสู่เกมเรียบร้อย มหาสมุทรเส้นทางยิ่งใหญ่เปิดฉากอย่างเป็นทางการ! ขอให้ผู้เล่นทุกท่านจดจำสนธิสัญญาการเดินเรือดังต่อไปนี้】
【ชีวิตในอนาคตของคุณจะต้องใช้ไปบนทะเล คุณสามารถหาทรัพยากรได้ด้วยวิธีการต่างๆ เช่น เก็บกู้สิ่งของลอยน้ำ ตกปลา หรือขึ้นเกาะ เพื่อยกระดับเรือ และเอาชีวิตรอดให้นานที่สุด】
【ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ห้ามผู้เล่นโจมตีกันเอง มิฉะนั้นจะถูกลงโทษโดยระบบ】
【ช่วงคุ้มครองมือใหม่มีระยะเวลา 3 วัน ความยากของเกมจะลดลงมาก ขอให้ผู้เล่นหวงแหนเวลาและเร่งสะสมทรัพยากรให้เร็วที่สุด】
【มีเพียงชีวิตเดียว โปรดเห็นคุณค่าชีวิตของตนเอง】
【'พายุทะเล' จะเปิดฉากหลังสิ้นสุดช่วงคุ้มครองมือใหม่】
【คำเตือนจากเพื่อน พายุจะทำลายเรือทุกลำที่มีค่าความแข็งแกร่งต่ำกว่า 5 ลงได้ ผู้เล่นทุกคนโปรดเร่งเก็บทรัพยากร ยกระดับเรือ เพื่อให้มีชีวิตรอด】
【กล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ได้ถูกส่งไปยังเรือของทุกท่านแล้ว โปรดตรวจสอบรับ ขอให้การเดินเรือเป็นไปอย่างสนุก!】
เสียง “ตึก” ดัง กล่องไม้ใบเล็กหล่นจากฟ้าตกลงมาใกล้เท้าของหลิงชู
บนกล่องไม้พิมพ์เครื่องหมายคำถามใหญ่ๆ ไว้ น่าจะเป็นกล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ที่ระบบเพิ่งพูดถึงนั่นเอง
นอกจากกล่องเซอร์ไพรส์ หลิงชูยังพบบนแพมีคันเบ็ดเก่าๆ ท่าทางใช้งานมานาน และตะขอเกี่ยวเหล็กขึ้นสนิมอีกอัน
เธอขยับความคิด แผงคุณสมบัติของพวกมันก็ลอยเด่นขึ้นตรงหน้า
【คันเบ็ดเก่า】
【เกรด: เลว】
【อุปกรณ์เริ่มต้นของมือใหม่ที่ทุกคนมี ใช้ตกปลาได้】
——
【ตะขอหว่านเก่า】
【เกรด: เลว】
【อุปกรณ์เริ่มต้นของมือใหม่ที่ทุกคนมี ใช้เก็บกู้สิ่งของลอยน้ำได้】
——
【แพไม้ใกล้พัง】
【ค่าความแข็งแกร่ง: 1 (อาจจะพังทลายได้ทุกเมื่อ)】
【ความเร็ว: 0 (แพใกล้พังลำหนึ่ง เจ้าคิดว่ามันจะมีความเร็วอะไรได้ล่ะ? ให้ลอยไปตามลมเถอะไอ้หนุ่ม!)】
【ความจุคลัง: 0/10 ช่อง】
【ความคงทน: 100/100】
【ยกระดับต้องใช้ ไม้*20, ผ้า*10, สาหร่าย*10, แร่เหล็ก*1, ไข่มุกไร้ประกาย*1。
(วัตถุดิบในปัจจุบันไม่เพียงพอ ยังยกระดับไม่ได้)】
ดูคุณสมบัติของแพเสร็จ หลิงชูก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเป็นส่วนใหญ่
ทั่วโลกมีผู้เล่น 5 พันล้านคนถูกส่งเข้ามายังเกมที่เรียกว่าเอาชีวิตรอดในทะเลนี้ ตอนเริ่มแต่ละคนมีแค่แพใกล้พัง ไม่เพียงแค่ไร้อาหารไร้น้ำ ยังต้องเผชิญพายุทะเลในอีก 3 วันข้างหน้าด้วย
คนเราไม่มีอาหารยังพอเอาชีวิตรอดไปได้ 7 วันอย่างเสียไม่ได้ แต่พายุทะเลหลัง 3 วันจะทำลายแพเล็กๆ นี้ราบคาบ ทำให้ผู้เล่นจมลงสู่ก้นทะเล ฉะนั้นถ้าอยากมีชีวิต ภารกิจแรกสุดที่ต้องทำตอนนี้คือยกระดับเจ้าแพพังๆ นี่
หลิงชูไม่เคยชอบโทษฟ้าดิน เมื่อยืนยันว่าตนเองไม่มีทางเปลี่ยนความจริงได้ การตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดคือบังคับตัวเองให้ปรับตัวเร็วเข้าไว้
ผู้ปรับตัวได้ย่อมอยู่รอด ผู้แข็งแกร่งที่สุดจึงจะอยู่รอด
หลิงชูเข้าใจหลักการข้อนี้ดี ดังนั้น ในขณะที่ช่องสาธารณะยังคงด่าทอโอดครวญไม่หยุด เธอก็เริ่มลงมือเก็บทรัพยากรแล้ว
เธอพันปลายเชือกตะขอเกี่ยวไว้กับข้อมือ เล็งไปที่แผ่นไม้แผ่นหนึ่งซึ่งอยู่ตรงหน้าเธอประมาณ 5 เมตร ข้อมือออกแรงเหวี่ยงตะขอเหล็ก อาศัยแรงเหวี่ยงของตัวตะขอ ทำให้ตะขอพุ่งหวือตัดอากาศออกไป
ครั้งแรกเฉียดขอบแผ่นไม้ไปอย่างไม่มีอะไรเกี่ยว ตะขอเหล็กจมลงใต้ทะเล
หลิงชูดึงเชือก เก็บตะขอเหล็กกลับมา
เธอประเมินความเร็วของตะขอเหล็กที่พุ่งออกไปต่ำไป ของลอยน้ำก็จะค่อยๆ ลอยไปข้างหน้าตามกระแสน้ำด้วย ครั้งที่สองเธอเรียนรู้บทเรียน ลดระยะเผื่อการโยนลง ตะขอเหล็กที่เหวี่ยงออกไปตกลงตรงกลางแผ่นไม้อย่างแม่นยำ
ยิงแม่นเป๊ะ!
หลิงชูดึงเชือก ลากแผ่นไม้มาอยู่ข้างตัว พบว่าด้านล่างของแผ่นไม้ยังมีสาหร่ายเขียวสดพัวพันมาด้วยอีกเส้น
【คุณได้รับ ไม้*1, สาหร่าย*1】
โยนครั้งเดียวได้มาตั้งสองอย่าง!
ของลอยน้ำที่เธอเก็บได้ จะถูกนำไปเก็บไว้ในคลังของแพโดยอัตโนมัติ พร้อมกันนั้นความจุของแพก็กลายเป็น 2/500
หลิงชูไม่กล้าหยุดพัก ยังคงเล็งไปที่ของลอยน้ำชิ้นถัดไป
【ไม้+1】
【ผ้า+1】
【สาหร่าย+1】
……
หลังจากโยนตะขอเกี่ยวต่อเนื่องเป็นเวลา 3 ชั่วโมงโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หลิงชูก็ใช้ตะขอเกี่ยวนี้ได้อย่างคล่องแคล่ว ยกเว้นแค่ข้อมือจะเมื่อยนิดหน่อย ของลอยน้ำที่เธอเล็งไว้เกือบจะโยนถูก 10 ครั้งติดๆ กัน
เธอมองดูของที่เก็บได้ กวาดเอาไม้ได้ 23 ท่อน ผ้า 11 ชิ้น และสาหร่ายอีก 10 เส้น
ไม้ ผ้า และสาหร่ายสำหรับยกระดับแพมีเพียงพอแล้ว เหลือแค่แร่เหล็กกับไข่มุกไร้ประกาย ยังไม่รู้ว่าจะหามาได้อย่างไร
เธอเหลือบมองช่องสาธารณะโดยไม่ตั้งใจ พบว่าพวกเขาเริ่มพูดคุยเรื่องกล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่กันแล้ว
“กล่องขยะอะไรเนี่ย ฉันสุ่มได้แค่ไม้ 5 ท่อน???”
“ฉันสุ่มได้น้ำแร่ 2 ขวด ขอบคุณฟ้าดิน ฉันกระหายจะแย่แล้ว”
“ไม้ 5 ท่อน +1”
“ไม้ 5 ท่อน +2”
“ไม้ 5 ท่อน +10086”
“เล่ห์เหลี่ยมสุ่มของในเกมเติมเงิน นายนี่มันเรียนมาเลยนะ!”
“ให้มากับไม่ให้ก็เหมือนกัน ถึงจะเป็นของแถมมือใหม่ ก็ไม่ควรจะขอไปทีขนาดนี้ปะ!”
“มือซวยก็อย่าไปโทษระบบ ดูของเทพที่ยุโรปขั้นเทพอย่างข้าสุ่มได้สิ!”
ในบรรดาคำบ่นตัดพ้อทั้งหลาย จะมีเสียงแปลกแยกแทรกขึ้นมาเป็นครั้งคราว เป็นการอวดของคุณสมบัติไอเทมที่เพิ่งสุ่มได้
【มีดสั้นฟันฉลาม】
【คุณภาพ: ปกติ】
【มีดสั้นที่ทำจากฟันฉลาม ค่อนข้างคม สร้างความเสียหายสองเท่าต่อฉลาม】
กล่องเซอร์ไพรส์นี่ถึงกับเปิดเอาอาวุธออกมาได้ด้วย?
หลิงชูเลื่อนดูช่องต่อ ผู้เล่นที่เปิดได้อาวุธนั้นเป็นส่วนน้อย ส่วนใหญ่เปิดได้ไม้ ผ้า และสิ่งของพื้นฐานอื่นๆ
บางคนเปิดได้อาหารและน้ำจืด ยังมีบางคนเปิดได้ของใช้จริงอย่างกล้องส่องทางไกล หินจุดไฟ มีผู้เล่นที่โชคดีรายหนึ่งถึงกับเปิดได้ไข่มุกไร้ประกายถึงตั้ง 100 ลูก
การยกระดับแพยังต้องใช้ไข่มุกไร้ประกายอีก 1 ลูก หลิงชูยังไม่รู้ว่าจะหามาได้อย่างไร ของสิ่งนี้ดูมีค่ากว่าไม้และวัตถุดิบพื้นฐานพวกนั้นมากอย่างเห็นได้ชัด
ผู้เล่นที่สุ่มได้ไข่มุกคนนั้นก็ประกาศขายในช่องสาธารณะทันที: “ขายไข่มุกเหลือใช้ 1 ลูก ต่อ ไม้/ผ้า/สาหร่าย 200 หน่วย”
“200 ไม้ แลก ไข่มุก 1 ลูก?? แกไปปล้นซะดีกว่า!”
“เมื่อกี้ฉันใช้เบ็ดมือใหม่ตกหอยนางรมใหญ่ขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง งัดเปลือกออก ข้างในก็มีไข่มุก 1 ลูก ใครอยากได้ไข่มุกก็ไปตกปลากันเยอะๆ!”
“หรือเบ็ดมือใหม่ของเราไม่เหมือนกัน? ทำไมฉันนั่งอยู่เป็นชั่วโมง แทบไม่มีปลามางับเหยื่อเลย!”
“ฉันก็ด้วย ไม่ใช่แค่ตกปลาไม่ได้ ยังเกือบลื่นตกทะเลอีก”
“ความรู้รอบตัว: ตกปลาต้องใช้เหยื่อ ฉันใช้ขนมปังที่สุ่มได้จากกล่องเซอร์ไพรส์มาฉีกชิ้นเล็กๆ ผูกไว้ที่เบ็ด ไม่นานปลาก็มา”
“มีความเป็นไปได้ไหม ที่ฉันเลือกไปตกปลาก็เพราะไม่มีอะไรจะกินนี่แหละ?”
“ไม่มีอาหารทำเหยื่อปลาก็ตกปลาไม่ได้ ไม่มีปลาก็ไม่มีอาหาร นี่มันวงจรปิดทางตรรกะที่น่ากลัวอะไรเนี่ย!”
“ขายขนมปังธัญพืช 150g 1 ก้อน 200 ไม้ ใครมาก่อนได้ก่อน”
“คุณพี่ที่อยู่ข้างบน คุณดำยิ่งกว่าไอ้คนที่ขายไข่มุกเมื่อกี้อีกนะ!”
“ข้า หวังอ้าวเทียน ถึงจะอดตาย ก็จะไม่แลกอาหารแม้แต่คำเดียวจากพวกแก!!”
“กล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ แลก ขนมปังธัญพืช 5 ก้อน!”
“ข้างบนนี่แม้แต่กล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ก็ขายเลยเรอะ?”
“ข้าดวงซวยเกินไป เปิดได้ไม้ 5 ท่อน สู้เอามาแลกขนมปังให้ใช้งานได้จริงยังดีกว่า”
ทุกคนเพิ่งเข้าเกมมา ต้องเผชิญความทุกข์ลำบากไร้น้ำจืดและอาหาร คนที่สุ่มได้อาหารส่วนเกินก็เริ่มขึ้นราคาเอากับที่
หลิงชูโยนตะขอเกี่ยวของลอยน้ำมาครึ่งค่อนวัน ในท้องเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาบ้าง แต่ยังไม่ถึงขั้นทนไม่ได้ ตราบใดไม่ใช่หนทางสุดท้าย เธอจะไม่เอาทรัพยากรไปแลกอาหารเด็ดขาด อย่างนั้นเท่ากับทำงานฟรีให้คนอื่น
เธอหยิบกล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่บนแพขึ้นมา เทียบกับการเปิดได้ไม้ 5 ท่อน การเอาตัวกล่องไปแลกขนมปังธัญพืชอาจจะเป็นทางเลือกที่ฉลาด แต่หลิงชูก็ยังอยากลองเสี่ยงดวงดูสักครั้ง