(ฝากสมองไว้ที่นี่)
(นางเอกไม่ใช่แม่พระ แต่ก็ไม่ฆ่าฟันพร่ำเพรื่อ กลุ่มเพื่อนตอนนี้วางไว้ 4 หญิง 2 ชาย พระเอกออกตอนกลางเรื่อง นางเอกหัวสมองแจ่มใส พระเอกหัวสมองมีแต่ความรัก เป็นพ่อครัว ดูแลข้างหลัง ไม่ต้องห่วงว่าจะนางเอกเก่งแล้วผู้ชายเก่งกว่า)
(แจกแจงข้อควรระวัง 1: สำหรับฉัน คำว่า 'นางเอกเก่ง' หมายถึงตัวนางเอกเองเก่งกาจ หรือรวมถึงตัวละครหญิงในกลุ่มเพื่อนที่เก่งด้วย ไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงทุกคนที่ปรากฏในเรื่องจะเก่งไปหมด หากคุณติดใจเรื่องที่มี 'ตัวร้ายผู้หญิง', เรื่อง 'สัดส่วนบทเด่นของชายหญิง', หรือ 'จดบันทึกนับเพศตัวละครประกอบ' กรุณาอย่าอ่าน ผู้จัดสรรบทเด่นจะพิจารณาจากคุณสมบัติของสกิลและพล็อตเรื่องเท่านั้น ไม่ได้จัดสรรตามเพศ!)
(แจกแจงข้อควรระวัง 2: ในเนื้อเรื่องจะมีคำว่า 'อิจฉาริษยา' 'ฉวยโอกาส' 'ทาส' 'แม่พระ' และคำอื่นๆ ที่มีตัวอักษรประกอบซึ่งมักถูกมองว่าเป็นคำ 'ดูถูก' ผู้หญิง ซึ่งจะไม่มีการแก้ไข หากรับไม่ได้กรุณาอย่าอ่าน ในเรื่องจำกัดแค่ตัวร้ายชายที่จะด่าว่า 'เชี่ยเอ้ย' ส่วนตัวละครหญิงจะด่าว่า 'แม่งเอ๊ย' กับ 'พ่อมันเถอะ' ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม อย่าได้ตำหนิแค่ว่าผู้เขียนดูถูกผู้หญิง ผู้เขียนดูถูกทุกคนนั่นแหละ)
(ขอให้สนุกกับการอ่าน เปิดโหมดโจรสลัดจำลอง!)
เหนือหัวเป็นท้องฟ้าสีครามไร้เมฆ หลิงชูนั่งอยู่บนแพไม้ที่มีขนาดพื้นที่เพียง 4 ตารางเมตร เบื้องล่างคือน้ำทะเลลึกจนมองไม่เห็นก้น
รอบทิศกว้างว้างเปล่าเปลี่ยว มีเพียงแพของเธอลอยอยู่กลางทะเลไร้ที่สิ้นสุด พลันคลื่นซัดกระหน่ำ ขากางเกงของเธอชุ่มโชก แผ่นผ้าติดหนึบกับผิว ส่งสัมผัสเย็นวูบวาบ
หลิงชูรู้สึกงุนงงสุดขีด เธอไม่ได้กำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัทหรอกหรือ ทำไมพริบตาเดียวก็มาอยู่กลางทะเลได้?
นี่เธอถูกลักพาตัวหรือไง?
หลิงชูยิ่งคิดไม่ตก ใครจะว่างไปลักพาตัวนักศึกษาสาวร่างบางอย่างเธอ จะเพื่อมารับช่วงบัญชีสินเชื่อส่วนตัวก็ไม่ใช่แน่
เหมือนจะตอบคำถามของเธอ ตรงมุมล่างขวาปรากฏหน้าจอเสมือนเรืองแสง ตัวอักษรเรียงแถวกลิ้งรีเฟรช
[ช่องสาธารณะ 666]
“โอ้ววว นี่ที่ไหน??”
“ข้าเมื่อกี้กำลังจะได้เพนทาคิลขั้นเทพแล้วแท้ๆ วินาทีต่อมาทำไมถึงมาอยู่ในทะเลได้เล่า?”
“นี่ฉันฝันไปรึเปล่านะ ใครมาช่วยหยิกที!”
“ทุกคนที่นี่เป็นคนจริงๆ ใช่ไหม ทำไมฉันไม่เห็นใครสักคนเลย?”
“ช่วยด้วย ฉันเมาคลื่น อ้วกกก—”
“ไอ้ของกระจอกข้างบนนั่นน่ะ เรียกเรือได้เหรอ? บ้านหมากระท่อมฉันยังใหญ่กว่านี้อีก!”
“เมาคลื่นนี่จิ๊บจ๊อย ฉันเป็นโรคกลัวน้ำลึก เมื่อกี้เหมือนเห็นเงาดำใหญ่ยักษ์ว่ายผ่านใต้ท้องเรือไป!”
“ไท่หน่ายคุ้มครองด้วย ข้าไม่อยากตาย!!!”
หลิงชูถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก ที่แท้ก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่ถูกนำมาที่ดินแดนแห่งนี้
ท่ามกลางเสียงโอดครวญในช่องแช็ต ก็มีเสียงจักรกลไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวของหลิงชูอีกครา
[ขอแสดงความยินดีที่คุณเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอดในทะเล และได้เป็นผู้เล่นหมายเลข 29786510]
[ผู้เล่น 5 พันล้านคนได้เข้าสู่เกมเรียบร้อย มหาสมุทรเส้นทางยิ่งใหญ่เปิดฉากอย่างเป็นทางการ! ขอให้ผู้เล่นทุกท่านจดจำสนธิสัญญาการเดินเรือดังต่อไปนี้]
[ชีวิตในอนาคตของคุณจะต้องใช้ไปบนทะเล คุณสามารถหาทรัพยากรได้ด้วยวิธีการต่างๆ เช่น เก็บกู้สิ่งของลอยน้ำ ตกปลา หรือขึ้นเกาะ เพื่อยกระดับเรือ และเอาชีวิตรอดให้นานที่สุด]
[ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ห้ามผู้เล่นโจมตีกันเอง มิฉะนั้นจะถูกลงโทษโดยระบบ]
[ช่วงคุ้มครองมือใหม่มีระยะเวลา 3 วัน ความยากของเกมจะลดลงมาก ขอให้ผู้เล่นหวงแหนเวลาและเร่งสะสมทรัพยากรให้เร็วที่สุด]
[มีเพียงชีวิตเดียว โปรดเห็นคุณค่าชีวิตของตนเอง]
['พายุทะเล' จะเปิดฉากหลังสิ้นสุดช่วงคุ้มครองมือใหม่]
[คำเตือนจากเพื่อน พายุจะทำลายเรือทุกลำที่มีค่าความแข็งแกร่งต่ำกว่า 5 ลงได้ ผู้เล่นทุกคนโปรดเร่งเก็บทรัพยากร ยกระดับเรือ เพื่อให้มีชีวิตรอด]
[กล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ได้ถูกส่งไปยังเรือของทุกท่านแล้ว โปรดตรวจสอบรับ ขอให้การเดินเรือเป็นไปอย่างสนุก!]
เสียง “ตึก” ดัง กล่องไม้ใบเล็กหล่นจากฟ้าตกลงมาใกล้เท้าของหลิงชู
บนกล่องไม้พิมพ์เครื่องหมายคำถามใหญ่ๆ ไว้ น่าจะเป็นกล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ที่ระบบเพิ่งพูดถึงนั่นเอง
นอกจากกล่องเซอร์ไพรส์ หลิงชูยังพบบนแพมีคันเบ็ดเก่าๆ ท่าทางใช้งานมานาน และตะขอเกี่ยวเหล็กขึ้นสนิมอีกอัน
เธอขยับความคิด แผงคุณสมบัติของพวกมันก็ลอยเด่นขึ้นตรงหน้า
[คันเบ็ดเก่า]
[เกรด: เลว]
[อุปกรณ์เริ่มต้นของมือใหม่ที่ทุกคนมี ใช้ตกปลาได้]
——
[ตะขอหว่านเก่า]
[เกรด: เลว]
[อุปกรณ์เริ่มต้นของมือใหม่ที่ทุกคนมี ใช้เก็บกู้สิ่งของลอยน้ำได้]
——
[แพไม้ใกล้พัง]
[ค่าความแข็งแกร่ง: 1 (อาจจะพังทลายได้ทุกเมื่อ)]
[ความเร็ว: 0 (แพใกล้พังลำหนึ่ง เจ้าคิดว่ามันจะมีความเร็วอะไรได้ล่ะ? ให้ลอยไปตามลมเถอะไอ้หนุ่ม!)]
[ความจุคลัง: 0/10 ช่อง]
[ความคงทน: 100/100]
[ยกระดับต้องใช้ ไม้*20, ผ้า*10, สาหร่าย*10, แร่เหล็ก*1, ไข่มุกไร้ประกาย*1
(วัตถุดิบในปัจจุบันไม่เพียงพอ ยังยกระดับไม่ได้)]
ดูคุณสมบัติของแพเสร็จ หลิงชูก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเป็นส่วนใหญ่
ทั่วโลกมีผู้เล่น 5 พันล้านคนถูกส่งเข้ามายังเกมที่เรียกว่าเอาชีวิตรอดในทะเลนี้ ตอนเริ่มแต่ละคนมีแค่แพใกล้พัง ไม่เพียงแค่ไร้อาหารไร้น้ำ ยังต้องเผชิญพายุทะเลในอีก 3 วันข้างหน้าด้วย
คนเราไม่มีอาหารยังพอเอาชีวิตรอดไปได้ 7 วันอย่างเสียไม่ได้ แต่พายุทะเลหลัง 3 วันจะทำลายแพเล็กๆ นี้ราบคาบ ทำให้ผู้เล่นจมลงสู่ก้นทะเล ฉะนั้นถ้าอยากมีชีวิต ภารกิจแรกสุดที่ต้องทำตอนนี้คือยกระดับเจ้าแพพังๆ นี่
หลิงชูไม่เคยชอบโทษฟ้าดิน เมื่อยืนยันว่าตนเองไม่มีทางเปลี่ยนความจริงได้ การตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดคือบังคับตัวเองให้ปรับตัวเร็วเข้าไว้
ผู้ปรับตัวได้ย่อมอยู่รอด ผู้แข็งแกร่งที่สุดจึงจะอยู่รอด
หลิงชูเข้าใจหลักการข้อนี้ดี ดังนั้น ในขณะที่ช่องสาธารณะยังคงด่าทอโอดครวญไม่หยุด เธอก็เริ่มลงมือเก็บทรัพยากรแล้ว
เธอพันปลายเชือกตะขอเกี่ยวไว้กับข้อมือ เล็งไปที่แผ่นไม้แผ่นหนึ่งซึ่งอยู่ตรงหน้าเธอประมาณ 5 เมตร ข้อมือออกแรงเหวี่ยงตะขอเหล็ก อาศัยแรงเหวี่ยงของตัวตะขอ ทำให้ตะขอพุ่งหวือตัดอากาศออกไป
ครั้งแรกเฉียดขอบแผ่นไม้ไปอย่างไม่มีอะไรเกี่ยว ตะขอเหล็กจมลงใต้ทะเล
หลิงชูดึงเชือก เก็บตะขอเหล็กกลับมา
เธอประเมินความเร็วของตะขอเหล็กที่พุ่งออกไปต่ำไป ของลอยน้ำก็จะค่อยๆ ลอยไปข้างหน้าตามกระแสน้ำด้วย ครั้งที่สองเธอเรียนรู้บทเรียน ลดระยะเผื่อการโยนลง ตะขอเหล็กที่เหวี่ยงออกไปตกลงตรงกลางแผ่นไม้อย่างแม่นยำ
ยิงแม่นเป๊ะ!
หลิงชูดึงเชือก ลากแผ่นไม้มาอยู่ข้างตัว พบว่าด้านล่างของแผ่นไม้ยังมีสาหร่ายเขียวสดพัวพันมาด้วยอีกเส้น
[คุณได้รับ ไม้*1, สาหร่าย*1]
โยนครั้งเดียวได้มาตั้งสองอย่าง!
ของลอยน้ำที่เธอเก็บได้ จะถูกนำไปเก็บไว้ในคลังของแพโดยอัตโนมัติ พร้อมกันนั้นความจุของแพก็กลายเป็น 2/500
หลิงชูไม่กล้าหยุดพัก ยังคงเล็งไปที่ของลอยน้ำชิ้นถัดไป
[ไม้+1]
[ผ้า+1]
[สาหร่าย+1]
……
หลังจากโยนตะขอเกี่ยวต่อเนื่องเป็นเวลา 3 ชั่วโมงโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หลิงชูก็ใช้ตะขอเกี่ยวนี้ได้อย่างคล่องแคล่ว ยกเว้นแค่ข้อมือจะเมื่อยนิดหน่อย ของลอยน้ำที่เธอเล็งไว้เกือบจะโยนถูก 10 ครั้งติดๆ กัน
เธอมองดูของที่เก็บได้ กวาดเอาไม้ได้ 23 ท่อน ผ้า 11 ชิ้น และสาหร่ายอีก 10 เส้น
ไม้ ผ้า และสาหร่ายสำหรับยกระดับแพมีเพียงพอแล้ว เหลือแค่แร่เหล็กกับไข่มุกไร้ประกาย ยังไม่รู้ว่าจะหามาได้อย่างไร
เธอเหลือบมองช่องสาธารณะโดยไม่ตั้งใจ พบว่าพวกเขาเริ่มพูดคุยเรื่องกล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่กันแล้ว
“กล่องขยะอะไรเนี่ย ฉันสุ่มได้แค่ไม้ 5 ท่อน???”
“ฉันสุ่มได้น้ำแร่ 2 ขวด ขอบคุณฟ้าดิน ฉันกระหายจะแย่แล้ว”
“ไม้ 5 ท่อน +1”
“ไม้ 5 ท่อน +2”
“ไม้ 5 ท่อน +10086”
“เล่ห์เหลี่ยมสุ่มของในเกมเติมเงิน นายนี่มันเรียนมาเลยนะ!”
“ให้มากับไม่ให้ก็เหมือนกัน ถึงจะเป็นของแถมมือใหม่ ก็ไม่ควรจะขอไปทีขนาดนี้ปะ!”
“มือซวยก็อย่าไปโทษระบบ ดูของเทพที่ยุโรปขั้นเทพอย่างข้าสุ่มได้สิ!”
ในบรรดาคำบ่นตัดพ้อทั้งหลาย จะมีเสียงแปลกแยกแทรกขึ้นมาเป็นครั้งคราว เป็นการอวดของคุณสมบัติไอเทมที่เพิ่งสุ่มได้
[มีดสั้นฟันฉลาม]
[คุณภาพ: ปกติ]
[มีดสั้นที่ทำจากฟันฉลาม ค่อนข้างคม สร้างความเสียหายสองเท่าต่อฉลาม]
กล่องเซอร์ไพรส์นี่ถึงกับเปิดเอาอาวุธออกมาได้ด้วย?
หลิงชูเลื่อนดูช่องต่อ ผู้เล่นที่เปิดได้อาวุธนั้นเป็นส่วนน้อย ส่วนใหญ่เปิดได้ไม้ ผ้า และสิ่งของพื้นฐานอื่นๆ
บางคนเปิดได้อาหารและน้ำจืด ยังมีบางคนเปิดได้ของใช้จริงอย่างกล้องส่องทางไกล หินจุดไฟ มีผู้เล่นที่โชคดีรายหนึ่งถึงกับเปิดได้ไข่มุกไร้ประกายถึงตั้ง 100 ลูก
การยกระดับแพยังต้องใช้ไข่มุกไร้ประกายอีก 1 ลูก หลิงชูยังไม่รู้ว่าจะหามาได้อย่างไร ของสิ่งนี้ดูมีค่ากว่าไม้และวัตถุดิบพื้นฐานพวกนั้นมากอย่างเห็นได้ชัด
ผู้เล่นที่สุ่มได้ไข่มุกคนนั้นก็ประกาศขายในช่องสาธารณะทันที: “ขายไข่มุกเหลือใช้ 1 ลูก ต่อ ไม้/ผ้า/สาหร่าย 200 หน่วย”
“200 ไม้ แลก ไข่มุก 1 ลูก?? แกไปปล้นซะดีกว่า!”
“เมื่อกี้ฉันใช้เบ็ดมือใหม่ตกหอยนางรมใหญ่ขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง งัดเปลือกออก ข้างในก็มีไข่มุก 1 ลูก ใครอยากได้ไข่มุกก็ไปตกปลากันเยอะๆ!”
“หรือเบ็ดมือใหม่ของเราไม่เหมือนกัน? ทำไมฉันนั่งอยู่เป็นชั่วโมง แทบไม่มีปลามางับเหยื่อเลย!”
“ฉันก็ด้วย ไม่ใช่แค่ตกปลาไม่ได้ ยังเกือบลื่นตกทะเลอีก”
“ความรู้รอบตัว: ตกปลาต้องใช้เหยื่อ ฉันใช้ขนมปังที่สุ่มได้จากกล่องเซอร์ไพรส์มาฉีกชิ้นเล็กๆ ผูกไว้ที่เบ็ด ไม่นานปลาก็มา”
“มีความเป็นไปได้ไหม ที่ฉันเลือกไปตกปลาก็เพราะไม่มีอะไรจะกินนี่แหละ?”
“ไม่มีอาหารทำเหยื่อปลาก็ตกปลาไม่ได้ ไม่มีปลาก็ไม่มีอาหาร นี่มันวงจรปิดทางตรรกะที่น่ากลัวอะไรเนี่ย!”
“ขายขนมปังธัญพืช 150g 1 ก้อน 200 ไม้ ใครมาก่อนได้ก่อน”
“คุณพี่ที่อยู่ข้างบน คุณดำยิ่งกว่าไอ้คนที่ขายไข่มุกเมื่อกี้อีกนะ!”
“ข้า หวังอ้าวเทียน ถึงจะอดตาย ก็จะไม่แลกอาหารแม้แต่คำเดียวจากพวกแก!!”
“กล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ แลก ขนมปังธัญพืช 5 ก้อน!”
“ข้างบนนี่แม้แต่กล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่ก็ขายเลยเรอะ?”
“ข้าดวงซวยเกินไป เปิดได้ไม้ 5 ท่อน สู้เอามาแลกขนมปังให้ใช้งานได้จริงยังดีกว่า”
ทุกคนเพิ่งเข้าเกมมา ต้องเผชิญความทุกข์ลำบากไร้น้ำจืดและอาหาร คนที่สุ่มได้อาหารส่วนเกินก็เริ่มขึ้นราคาเอากับที่
หลิงชูโยนตะขอเกี่ยวของลอยน้ำมาครึ่งค่อนวัน ในท้องเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาบ้าง แต่ยังไม่ถึงขั้นทนไม่ได้ ตราบใดไม่ใช่หนทางสุดท้าย เธอจะไม่เอาทรัพยากรไปแลกอาหารเด็ดขาด อย่างนั้นเท่ากับทำงานฟรีให้คนอื่น
เธอหยิบกล่องเซอร์ไพรส์มือใหม่บนแพขึ้นมา เทียบกับการเปิดได้ไม้ 5 ท่อน การเอาตัวกล่องไปแลกขนมปังธัญพืชอาจจะเป็นทางเลือกที่ฉลาด แต่หลิงชูก็ยังอยากลองเสี่ยงดวงดูสักครั้ง