ในเวลาเดียวกัน บนเกาะหวังซิน
เศษซากหลังสงครามยังไม่ทันได้เก็บกวาดให้เสร็จ
กำแพงเมืองพังเป็นร่องใหญ่หลายจุด เศษหินเต็มถนน เอ็ดมันด์กำลังนำชาวเมืองขนไม้และก้อนหิน จัดการซ่อมแซมหลังจากสงคราม
บนพื้นที่ว่างไม่ไกลออกไป มีกองไฟลุกโชนอยู่กองหนึ่ง
กั๋วฟู่เสี่ยวลู่ปาน, หมี่ฉีเหมียวเหมียวอู๋, นกซื่อบื้อ, ซิงเหอรู้ม่ง, เจิ้นชิงชาน, ถังซินต้าน รวมถึงตัวแรงมหัศจรรย์กับหนูบินที่ตามมาทีหลัง ต่างนั่งล้อมรอบกองไฟ
สายตาของทุกคนจดจ่ออยู่ที่จอแสงถ่ายทอดสดที่ลอยอยู่กลางอากาศ แทบไม่กล้าหายใจ
เมื่อไอควันมรณะสีดำสลายไปจนหมด ภาพของหลิงชูล้มลงกับพื้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง หมี่ฉีเหมียวเหมียวอู๋รีบเอามือปิดปาก
ดวงตาแดงก่ำในทันที
“นี่... เป็นไปได้ยังไง...”
สีหน้าของถังซินต้านก็ซีดเผือดลงในพริบตา
“พี่หลิงชู!”
นกซื่อบื้อลุกขึ้นจากพื้นทันที
“เป็นไปไม่ได้! พี่หลิงชูเก่งขนาดนี้ จะตายง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง!”
เจิ้นชิงชานไม่ได้พูดอะไร แต่มือที่กำอาวุธแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ตัวแรงมหัศจรรย์จ้องภาพนั้น อ้าปากจะพูด คำพูดปกติที่ไร้สาระในเวลาปกติ กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หนูบินก้มหน้าลง
“นั่นคือเทพมัจจุราชนะ...”
“ผู้เล่นจะสู้เทพเจ้าตัวจริงได้ยังไง?”
ฟืนในกองไฟดังเปรี๊ยะเบา ๆ
บรรยากาศอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก
ในจังหวะนั้น ซิงเหอรู้ม่งก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
“ผิดปกติ”
ทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน
ซิงเหอรู้ม่งพูดว่า “ดูอันดับ!”
“เจ้าเหวินหลิ่วหายไปจากอันดับแล้ว แต่ชื่อของหลิงชูกับรอยยิ้มยังอยู่!”