แดนมรณะอันไกลโพ้น
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำมืดครึ้มตลอดกาล วิญญาณนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดล่องลอยราวกับหมอกบนที่ราบรกร้าง บางครั้งมีเสียงครวญครางอันน่าสยดสยองดังมาจากที่ไกลๆ แล้วก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
ณ ส่วนลึกสุดของแดนมรณะ วิหารดำโบราณตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางกระดูกขาวนับไม่ถ้วน
ภายในวิหาร
จู่ๆ ดวงตาสีดำสนิทที่หลับใหลก็เบิกกว้างขึ้น!
พลังเทพแห่งความตายอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากวิหารในพริบตา วิญญาณนับไม่ถ้วนที่ล่องลอยอยู่ใกล้เคียงต่างหมอบกราบลงกับพื้นราวกับตกใจกลัว ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
โมเออร์ทูซี่นั่งอยู่บนบัลลังก์สีดำ ใบหน้าซีดขาวจนแทบจะโปร่งใส
ร่างต้นกำเนิดของเขายังไม่ตาย
แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกมนุษย์เมื่อครู่ เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนทั้งหมด
ร่างจิตที่แยกออกมาถูกทำลาย พลังเทพที่ใส่ลงไปถูกคริสตัลศักดิ์สิทธิ์ของโอเดลล่าชำระล้างอย่างรุนแรง ผลสะท้อนกลับรุนแรงยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้
ที่แย่กว่านั้นคือ เหล่าสาวกของเขาในโลกมนุษย์แทบจะไม่มีเหลือแล้ว พลังเทพที่สามารถเสริมผ่านศรัทธาก็น้อยจนน่าเวทนา
ด้วยสภาพตอนนี้ อย่างน้อยเขาต้องหลับไปหลายร้อยปี หากอัตราการฟื้นตัวช้าลงอีกสักนิด...
พันปีก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้!
โมเออร์ทูซี่กัดฟันกรอด
มนุษย์คนหนึ่ง! แค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง! กลับทำให้เขาตกอยู่ในสภาพนี้ได้!
แล้วอายุขัยของมนุษย์จะยาวนานสักแค่ไหน?
แค่ร้อยปีเท่านั้น
ความแค้นในดวงตาโมเออร์ทูซี่แทบจะกลายเป็นจริง และกลายเป็นความอัดอั้นตันใจที่ยิ่งกว่าหลังจากนั้นไม่นาน
กว่าจะตื่นจากการหลับใหล มนุษย์ที่ชื่อหลิงชูนั่นคงตายจนกระดูกผุพังไปนานแล้ว บางทีต้นไม้บนหลุมศพอาจโตจนไม่รู้กี่รอบแล้วก็ได้