ซานฝูเย่แทบจะร้องไห้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ทำไมไม่เล่นตามกติกาสักทีนะ
แขนขาทั้งสี่ถูกมัดไว้แน่น เขาลุกขึ้นยืนไม่ได้ ทำได้แค่ใช้แรงจากช่วงเอวขยับไปข้างหน้าเหมือนหนอนผีเสื้อ ต่อให้ยืนขึ้นได้ก็คงทำได้แค่กระโดดหย็องแหย็งเหมือนซอมบี้ แล้วจะหนีรอดจากสายตาของหลิงชูไปได้อย่างไร
ซานฝูเย่จำใจขยับก้นกระดืบไปทีละนิดจนถึงหน้ากล่องสมบัติ
เขาไม่ได้โง่ ตอนแรกที่เห็นกล่องสมบัติวางโดดเดี่ยวอยู่ในตำแหน่งที่สะดุดตาขนาดนี้ ก็รู้สึกว่ามีพิรุธ กลัวว่าข้างในจะมีกับดัก พอดีได้ยินเสียงฝีเท้าของหลิงชูเดินเข้ามา จึงฉวยโอกาสซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ข้าง ๆ คิดจะรอให้เธอเปิดกล่องสมบัติก่อน แล้วค่อยลงมือเก็บงานทีเดียว
แต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาพลาดท่าให้เด็กสาวคนนี้
“เห็นไหมว่ามือทั้งสองข้างของผมถูกมัดอยู่ จะเปิดแม่กุญแจนี่ได้ยังไง”
ซานฝูเย่ยังคงพยายามดิ้นรนอีกสักหน่อย
“ใช้ฟันกัดสิ”
หลิงชูตัดความคิดของเขาอย่างเด็ดขาด
“……”
ตอนนี้ซานฝูเย่ก็ไม่ต่างอะไรจากปลาเนื้อบนเขียง ไม่มีสิทธิ์ต่อรองแม้แต่น้อย
เพื่อเอาชีวิตรอด ถึงจะรู้ว่าข้างในมีกับดัก เขาก็ต้องฝืนใจทำอยู่ดี
เขาคลานไปข้างหน้าอย่างจนใจ กัดฟันใช้ปากดึงแม่กุญแจขึ้นสนิมบนกล่องสมบัติออก
แม่กุญแจตกลงพื้น ฝากล่องสมบัติก็เปิดออกพร้อมเสียงดัง
ก๊าซพิษสีเขียวเข้มก้อนใหญ่พุ่งออกมาและแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ
ทันทีที่เขาเปิดกล่องสมบัติ หลิงชูก็ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างระแวดระวัง เว้นระยะห่างไว้มากพอที่จะปลอดภัย