"ผู้อาวุโสเต้าจง พวกคุณซ่อนร่างปีศาจของเหยาจุนไว้ที่นี่ ย่อมมีเจตนาแอบแฝงแน่ ๆ ใช่ไหม?"
อู๋ไป๋ถามขึ้น
เต้าจงพยักหน้า "ร่างปีศาจของเหยาจุนแม้พลังวิชาจะสลายไปแล้ว แต่ภายในยังบรรจุกฎแห่งมหาวิถีจำนวนมหาศาล ถ้าให้ซีเหมินหยุนอี้หลอมรวมเข้าด้วยกัน พลังวิชาของเขาจะก้าวกระโดดไปอีกขั้น"
พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของซีเหมินหยุนอี้ก็เบิกสว่างขึ้นทันที
แม้ตอนปกติเขาจะไม่พูดอะไร แต่ทุกครั้งที่เจอเรื่องแล้วช่วยอู๋ไป๋ไม่ได้ ยังเป็นตัวถ่วงอยู่บ่อย ๆ ก็ทำให้เขารำคาญใจจะบ้า
แต่การบำเพ็ญวิชาไม่ใช่เรื่องวันเดียวสองวัน
ถ้าหลอมรวมร่างปีศาจแล้วทำให้พลังวิชาของตัวเองก้าวกระโดด เขาย่อมเฝ้ารอมากกว่าใคร
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่อู๋ไป๋สนใจไม่ใช่จุดนั้น เขาถามว่า "ผู้อาวุโสเต้าจง บอกความจริงกับฉันมา การหลอมรวมมีความเสี่ยงไหม?"
เต้าจงถอนใจเบา ๆ "แม้จะเป็นร่างแท้ของเขาในชาติก่อน อัตราความเข้ากันได้จะสูงกว่าคนอื่นมาก แต่ก็ยังมีความเสี่ยงอยู่"
"ความเสี่ยงแบบไหน?"
"ถ้าหลอมรวมล้มเหลว ซีเหมินอวิ๋นอี้เบาก็ธาตุไฟแทรกจนตกสู่มาร หนักก็เส้นลมปราณขาดทั่วร่าง ตายคาที่และวิญญาณสูญสลาย"
ดวงตาของอู๋ไป๋หดแคบลงทันที
"งั้นเราไม่หลอมรวมแล้ว"
อู๋ไป๋ปฏิเสธทันควัน
ตัวเขาจะเสี่ยงเองก็ได้ แต่ไม่มีทางยอมให้คนรอบข้างต้องไปเสี่ยงเด็ดขาด
พลังวิชาต่ำ ก็ค่อย ๆ บำเพ็ญไป
แต่ถ้าคนตายไปแล้ว ก็ไม่เหลืออะไรอีกเลย
"ฉันจะหลอมรวม" ซีเหมินหยุนอี้พูดอย่างจริงจังเต็มใบหน้า
"ไอ้โง่..."
ซีเหมินหยุนอี้โบกมือ "ล่าว เรื่องนี้เป็นเรื่องของฉัน ขอให้ฉันตัดสินใจเอง"