อู๋ไป๋ยิ้มขำแล้วตบหัวน้อย ๆ ของเธอเบา ๆ กล่าวว่า
“ความคิดในใจเล็ก ๆ ของเธอถ้าฉันเดาไม่ออก แล้วจะทำหน้าที่เป็นพี่ของเธอได้ยังไง”
เหลยมู่มู่ย่นจมูก
“แต่หนูอยากไปภูมิเซียนช่วยพี่”
อู๋ไป๋ยิ้ม “งั้นก็ฝึกตัวเองให้เต็มที่ พอพลังของเธอแข็งแกร่งพอ วันนั้นพี่จะขอเป็นลูกน้องเธอเอง”
เหลยมู่มู่หัวเราะคิกคัก
“หนูจะหาที่อยู่ของหมู่บ้านเกิดใหม่ให้เจอ แล้วเอาพวกมันไว้ให้พวกพี่ลับมือ”
“อือ” เหลยมู่มู่พยักหน้าน้อย ๆ
อู๋ไป๋ไม่ได้พำนักที่วังมังกรเพลิงนาน รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้นก็ออกเดินทางไป
ก่อนจากไป เขาฝากทรัพยากรสำหรับฝึกตนจำนวนมากไว้ให้เหลยมู่มู่
เด็กสาวคนนี้อัจฉริยะสูง แถมยังขยัน อนาคตยังอีกไกล
ช่วงเที่ยงวัน อู๋ไป๋ปรากฏตัวที่เมืองเทียนจู่
เดินทางไปยังฐานที่มั่นของตระกูลอู่ คฤหาสน์หลังนั้น
“ท่านชายเชินลั่ว?”
ผู้รับอู๋ไป๋คืออู่ฉางชุน
เขารินชาถวายอย่างเคารพ ท่าทีโค้งคำนับต่ำต้อยจนน่าขยะแขยง
“คนอื่นล่ะ?”
อู๋ไป๋ถามเสียงเรียบ
อู่ฉางชุนลังเลสักครู่ กล่าวว่า “บรรดาท่านชายยังพักอยู่ครับ”
“พัก?” อู๋ไป๋หัวเราะเย็น “เที่ยงแล้วนะ ดูท่าวัน ๆ เหล่านี้พวกมันสบายดีสินะ”
อู่ฉางชุนก้มหน้า ไม่กล้าตอบโดยง่าย
เพราะจิงเจ้ากับพวกนั้น ช่วงวันหลายวันมานี้ วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่หาความสุข เขาหาผู้หญิงมาให้ไม่ซ้ำหน้าทุกวัน
“ให้พวกมันมาพบฉันเดี๋ยวนี้”
“ครับ ท่านชายเชินลั่วรอสักครู่!”
อู๋ไป๋รอได้อีกไม่นาน จิงเจ้ากับพวกก็เดินเข้ามาพร้อมหาว