ใบหน้าหล่อของชิงหลวนถูกอู๋ไป๋ต่อยจนบูดเบี้ยวไม่เป็นทรง
อู๋ไป๋รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ
แต่ชิงหลวนไม่พอใจเอามาก ๆ หน้าดำคล้ำเงียบไม่พูดอะไรเลย
เสิ่นเทียนจวินแม้โดนโมโหจนเกือบจะดับขันในสนาม แต่นางก็ไม่กล้าทำอะไรซีเหมินอวิ๋นอี้จริง ๆ หรอก?
อู๋ไป๋โกรธกรีดกร้องเพื่อนฝูง กวาดล้างอำนาจของตระกูลหม่าในเทียนหม่าเฉิงจนไม่เหลือแม้แต่เศษผง
จะเห็นได้ว่าซีเหมินอวิ๋นอี้มีน้ำหนักในใจของเขาแค่ไหน
ถ้านางกล้าทำร้ายซีเหมินอวิ๋นอี้จริง อู๋ไป๋จะฉีกนางเป็นชิ้น ๆ ทั้งเป็น
แต่ซีเหมินอวิ๋นอี้เองก็ไม่ค่อยสบายดี ล้มจากเก้าอี้ร่วงลงไป ขาหักอีก
ตอนอู๋ไป๋ต่อกระดูกให้ก็ไม่ได้เบามือเท่าไร เจ็บจนร้องกรี๊ดร้องโวยวายไปทั่ว
"อู๋ ผมรักนาย! ไม่มีนายแล้วผมจะอยู่ยังไง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เพิ่งต่อกระดูกเสร็จก็เริ่มกวนตีนอีกแล้ว
ไอ้เพื่อนคนนี้มันคุมปากปล่อยของไม่เคยได้เลย
ปากกวนตีนนี่แหละ นึ่งก็ไม่สุก ต้มก็ไม่นุ่ม
อู๋ไป๋: "……ไสหัวไป"
"ท่านเชิ่น คำพวกนั้นที่ว่าจะฆ่าฮ่องเต้ แย่งฮองเฮา ชิงธิดามาเป็นอนุภรรยา ไม่ใช่ที่ผมพูดจริง ๆ นะ ขอโทษที กับดักแบบนี้ผมไม่รับ"
"แล้วคนที่จะลักพาตัวธิดาไปก็ไม่ใช่ผมด้วย"
"หวังว่าพอท่านกลับไปถึงราชธานี จะได้รายงานตามความจริง หวังว่าราชวงศ์จะเปลี่ยนคำสั่งประหารที่มีต่อผม เปลี่ยนไปเป็นชื่อซีเหมินควายใหญ่แทน"
อู๋ไป๋คิดแล้วก็เสริมอีกประโยค "อ้อ ยังมีอีกคนชื่อชิงหลวน คำสั่งประหารนี่เหมาะสมกับเขาสุด ๆ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้อุทาน "อู๋! นายโหดไปแล้ว!"
"ผมถือนายเป็นเพื่อนเลือดเนื้อเดียวกัน แต่นายกลับทำร้ายผม จะให้คุยกันเป็นคนยังไงต่อไป?"
อู๋ไป๋ฟันฟาด "……เชื่อไหมว่าฉันจะฟาดหนึ่งตบให้นายกลับไปเกิดใหม่ตั้งแต่ต้น?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หดคอลง
"ไม่ว่ายังไง นายควรขอบคุณผม ผมทำให้นายมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั้งแดนเซียน ลองถามดูสิว่าตอนนี้ในโลกนี้มีใครไม่รู้จักนายบ้าง? มีใครไม่รู้จักนามอู๋ไป๋ของนายบ้าง?"
อู๋ไป๋โมโหจนพระหนึ่งขึ้นสวรรค์ พระสองทะลุโลก
"ยังจะให้ฉันขอบคุณนายอีกเหรอ? ฉันควรถอดแขนขานายออกมาก่อนต่างหาก"
"เสียงดังไปทั้งแดนเซียนอะไรกัน ตอนนี้ชื่อฉันกลายเป็นคำพ้องของคนไร้ศีลธรรมซะแล้ว พวกคุณสองท่อนไม้ใหญ่ ทำร้ายฉันจะแย่แล้ว"