ผ่านไปสามรอบเหล้า อาหารห้ารส
ทุกคนดื่มจนหน้าแดงก่ำ ตาลอยด้วยฤทธิ์เหล้า
“มา มา มา อย่ามายอมแพ้สิ!”
อู๋ไป๋ยกแก้วเหล้าขึ้น พลางพูดจาดูถูก
เหลยเฉารานลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไปข้างนอก
“ห่วยจริง อ้วกครั้งที่สามแล้วนะเนี่ย?” เหลยเจิ้นมองอย่างดูถูก จู่ ๆ ก็เอามือปิดปาก แล้วตัวเองก็วิ่งออกไปข้างนอกบ้าง
“พี่อย่าดูถูกน้อง พวกแกห่วยพอ ๆ กัน” อู๋ไป๋ดูถูก หันไปมองเหลยเทียนต้างที่โงนเงนเหมือนแมลงท่องจำ “มา ต่อเลย!”
เหลยเทียนต้างยกแก้วขึ้นเล็กน้อย ดื่มไปหนึ่งอึก หมดไปครึ่งแก้ว แต่มุมปากหกไปครึ่งแก้ว
“เชี่ย… เจ๋งจริง มีเคล็ดลับเลี่ยงเหล้าวันละนิด”
อู๋ไป๋ดูถูก แล้วก็รินเหล้า ดื่มกับหยวนเหิงต่อ
หยวนเหิงดื่มจนตาแข็ง แต่ไม่ยอมแพ้ กระดกแก้วแล้วแก้วเล่า
ผลคือล้มฟุบลงบนโต๊ะ ไม่ว่าอู๋ไป๋จะเขย่าแค่ไหนก็ไม่ตอบสนอง เมาหลับไปแล้ว
“เชอะ ฝีมือแค่นี้ยังมาสู้กับข้า”
เหลยมู่มู่ลุกขึ้นยืน พูดว่า: “พี่อู๋ไป๋ อาจารย์เมาเยอะแล้ว ขอข้าส่งท่านกลับก่อนนะ”
อู๋ไป๋เพิ่งรู้ว่าที่แท้หยวนเหิงก็คืออาจารย์ของเหลยมู่มู่
“ได้แล้ว วันนี้พอแค่นี้เถอะ ข้าไปส่งท่านหยวนกับเจ้าด้วย”
เหลยมู่มู่ถามอย่างเป็นห่วง: “พี่อู๋ไป๋ก็ดื่มไปไม่น้อย ไม่เป็นไรนะ?”
“ไม่เป็นไร!”
อู๋ไป๋ส่ายหัว แล้วช่วยเหลยมู่มู่ประคองหยวนเหิงกลับไป
ออกจากห้องอาหารมา เหลยมู่มู่แอบมองอู๋ไป๋แวบหนึ่ง แล้วพูดเบา ๆ: “พี่อู๋ไป๋มีอะไรจะพูดกับข้าใช่ไหม?”