จริง ๆ แล้วฉู่ซวินไม่ใช่คนที่โลภในอำนาจเลยสักนิด ไอ้เฮงซวยนี่มีแต่คิดจะวางมือทิ้งทุกวัน
จะไปบอกว่ามันฆ่าคนบริสุทธิ์เพื่อแย่งอำนาจ ไม่มีใครเชื่อหรอก
ฉู่ซวินเคยแบกรับชะตาชาวโลกทั้งปวงมา แต่ละก้าวคือร่องรอยเลือดฝ่าเท้าจนมาถึงวันนี้ จะมาให้ใครสามคำสองคำพูดจับผิดได้อย่างไร
ดังนั้นต่อถ้อยคำของตี้หลิง อู๋ไป๋กับพวกไม่เชื่อแม้แต่ครึ่งตัวอักษร
อู๋ไป๋จ้องตี้หลิงด้วยแววตาเย็นชา "เรื่องเกรียงไกรระหว่างนายกับฉู่ซวินฉันไม่สน ตระกูลกู้เทพของนายจะตายหมดก็ไม่เกี่ยวกับฉัน... แต่บัญชีระหว่างนายกับฉัน ฉันจำได้ชัดเจนตลอด"
"วันนั้นนายตัดหนทางของฉู่อู๋ตี้ เป็นคนสั่งให้ชางหยากับพวกก่อกบฏ ทำลายเทพภพของฉัน ฆ่าภรรยากับลูกของฉัน สังหารญาติมิตร ทำให้ฉันต้องตายทั้งร่างทั้งวิญญาณ... หนี้เลือดทีละก้อนแบบนี้ นายต้องชดใช้ด้วยเลือด"
"ตี้หลิง ตอนที่ฉันลงมือกวาดล้างพวกหน้าไหว้หลังหลอกในตระกูล ฉันก็พูดไว้แล้วว่าฉันจะมาหานายให้ได้"
ตี้หลิงมองอู๋ไป๋แล้วหัวเราะเยาะ "นาย... ไม่ได้!"
"เหรอ? งั้นฉันอยากเห็นสักหน่อย ระยะครึ่งก้าวที่ฉันตามพวกนายไม่ทันน่ะ มันไกลแค่ไหน?"
ชินมู่ยักไหล่ "ระหว่างพวกเราก็ไม่มีเกรียงไกรอะไรกันหรอก ฉู่ซวินนี่น่าหมั่นไส้อยู่หรอก แต่ฉันเกลียดพวกนายมากกว่า จริง ๆ การจะฆ่าพวกนายไม่ต้องมีเหตุผลด้วย"
ชินอี้พูดเย็นชา "ฉันแค่มือมันคัน อยากลองฆ่าพวกจอมยุทธ์อู๋ตี้สักตัวสองตัวเล่น ๆ"
ส่วนซีเหมินยุนอี้เอามือแนบเอว อึ้งอยู่นาน ก่อนจะแทรกมาหนึ่งประโยค "ฉัน... ฉันคือพ่อของนายไง"