"อู๋ไป๋ เชื่อฉันไหม"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบว่า "แน่นอน"
เสิ่นเทียนจวินยิ้ม
"อู๋ไป๋ วางใจได้เลย! ถ้านายถือฉันเป็นเพื่อน ฉันสัญญาเลยว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกนาย"
"ส่วนพ่ะฝ่าบาทของฉันน่ะไม่ต้องเป็นห่วง คนไม่มีความน่าเชื่อถือก็อยู่ไม่ได้ พวกนายคือเพื่อนของฉัน พ่ะฝ่าบาทจะไม่ทำอะไรที่ทำร้ายพวกนายหรอก"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพยักหน้า
เขาเชื่อในเสิ่นเทียนจวิน แต่ไม่เชื่อฮ่องเต้ผู้เจ้าเล่ห์ไอ้เก่านั่น
ถ้าฮ่องเต้อยากจะคิดร้ายเขา เสิ่นเทียนจวินไม่มีทางปกป้องพวกเขาได้อยู่แล้ว
ดังนั้นทุกอย่างก็ยังต้องพึ่งตัวเอง
"เอาเป็นว่า ฉันขอโทษเรื่องที่คิดคณนายเมื่อก่อนนะ ขอโทษ"
"เห็นแก่ที่นายก็มีเหตุจำเป็น ครั้งนี้ฉันจะให้อภัยก็ได้ แต่ถ้านายยังมาคิดคณฉันอีก ฉันจะไม่ให้อภัยอีกแน่นอน"
เสิ่นเทียนจวินก็ยังอายุน้อย ง่ายที่จะหว่านล้อม
พออธิบายกันชัด ๆ แล้ว ทั้งสองก็คืนดีกัน จับมือปรับความเข้าใจ
ทั้งสี่คนรอกันยาวไปจนถึงบ่ายของวันรุ่งขึ้น
นอกจากสามคนของฟงสืออวี้แล้ว เมื่อคืนช่วงดึกทั้งคู่คือคนของตระกูลม่าที่ปลอมตัวเข้ามา
จุดจบก็คือนอนตายกองอยู่ในที่
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย
"ดูท่าตระกูลม่าจะตายกันหมดแล้วล่ะ"
เสิ่นเทียนจวินถาม "ไม่รออีกหน่อยหรอ อาจจะยังมีเหลืออยู่ก็ได้"
"ไม่มีแล้ว พวกเขานัดกันวันนี้มารวมตัวอีกครั้งเพื่อร่วมกันสังหารเสวียนโม่เฉิน เวลามันชักจะเย็นขนาดนี้ คนที่จะมาก็มากันหมดแล้ว คนที่ไม่มาแปลว่าตระกูลหม่าตายหมดทั้งตระกูล"