มู่จิ่วโจวพูดอย่างจริงจังว่า "ด้วยอายุของนาย การมีพลังฝึกตนถึงขั้นนี้ได้ จะต้องมีอาจารย์ที่น่ากลัวมากอยู่เบื้องหลังแน่นอน"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย มู่จิ่วโจวมีความคิดนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
"ใช่แล้ว คนที่ช่วยฉันไว้ก็คืออาจารย์ของฉัน"
มู่จิ่วโจวมีสีหน้าเคร่งขรึม ทำท่าทางอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด
"อู๋ไป๋ ขอถามหน่อย อาจารย์ของนายคือผู้แกร่งนอกโลกท่านไหนกัน?"
อู๋ไป๋ใช้ความคิดครู่หนึ่ง แล้วยิ้ม "นามของอาจารย์ฉันไม่สะดวกบอก แต่นายคงรู้ว่า เขาคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งของโลก ราชันแห่งมวลมนุษย์ ได้รับสมญานามว่าราชันมนุษย์"
ราชันมนุษย์?
มู่จิ่วโจวตกตะลึง แค่สมญานามนั้นก็ทำให้เขารู้สึกถึงพลังอำนาจที่กดดันจนน่าเกรงขาม
"อู๋ไป๋ ขอถามหน่อย อาจารย์ของนายเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเทพหรือไม่?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
ใครจะรู้ สีหน้ามู่จิ่วโจวเปลี่ยนไปทันที "ในโลกนี้มีขั้นเทพจริงหรือ?"
อู๋ไป๋งงไปชั่วขณะ นึกขึ้นได้ว่าคืนนั้นมู่จิ่วโจวเคยพูดว่า ขั้นเทพเป็นเพียงตำนาน
"แน่นอนว่ามีขั้นเทพ อาจารย์ของฉันก็คือขั้นเทพ"
มู่จิ่วโจวเต็มไปด้วยความตกตะลึง ราวกับถูกกระแทกอย่างแรง พึมพำกับตัวเองว่า "นึกว่าเป็นแค่ตำนาน ที่ไหนได้กลับมีขั้นเทพจริงแท้ ที่แท้ก็แค่พรสวรรค์ของข้าไม่ดีพอเอง"
"เฒ่ามู่ นายมานี่ก็ขี้อวดเข้าให้แล้ว ถ้านายบอกว่าตัวเองพรสวรรค์ไม่ดี แล้วโลกยุทธภพทั้งโลกนี่ก็มีแต่พวกโง่สินะ?"
อู๋ไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยความสงสัย "ฉันนึกว่าตัวนายก็เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเทพ ที่ไหนได้กลับไม่ใช่"