“ตื่นได้แล้ว!”
อู๋ไป๋ยังไม่ทันลืมตา พึมพำร้องออกมาเสียงหลับ
นานแล้วที่ไม่ได้หลับสบายขนาดนี้
ซีเหมินหยุนอี้ลืมตาโพลงขึ้นอย่างงั้น ๆ “ใช่ ตื่นได้แล้ว แดดยันก้นแล้ว”
สามคนยืดเส้นยืดสายพร้อมกัน ท่าทางเหมือนกันเป๊ะ
แต่แล้วท่ายืดของทั้งสามก็หยุดค้าง ตาค้างมองฟ้าตรงหน้า
“อู๋ ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเรานอนอยู่ในห้องนะ?”
“อือ”
“แล้วทำไมตอนนี้ฉันเห็นฟ้าล่ะ?”
อู๋ไป๋: “……อาจมีใครขโมยบ้านไป”
ทั้งสามสะดุ้งตื่นเต็มตัว ลุกขึ้นนั่งพรวด มองรอบตัวไปรอบ ๆ หน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
แล้วก็หันมามองหน้ากันเอง
เสี่ยวชิงยกมือขึ้นฟาดหนึ่งทีเข้าที่ท้ายทอยซีเหมินหยุนอี้เข้าให้
“นายทำอะไรวะ!”
ซีเหมินหยุนอี้เจ็บแสบ กุมท้ายทอยถามเสียงโกรธ
เสี่ยวชิง: “……ฉันแค่อยากรู้ว่าเราฝันอยู่หรือเปล่า?”
“งั้นนายตบตัวเองสิ ตบฉันทำไม!”
เสี่ยวชิงพูดจริงจัง “ตบตัวเองมันไม่เจ็บอยู่แล้ว!”
ซีเหมินอวิ๋นอี้: “……นายไม่ใช่นก นายเป็นหมาขี้เถียงจริง ๆ”
ทั้งสามมองไปรอบตัว
เตียงยังเป็นเตียงใบเดิม แต่ที่ที่นอนมันเปลี่ยนไปแล้ว
ตอนนี้พวกเขาอยู่กลางที่ราบกว้าง รอบ ๆ มีแต่สายเขาลูกเขาต่ำสลับซับซ้อน
อู๋ไป๋หน้าเต็มไปด้วยความตกใจ และข้างในใจตกใจยิ่งกว่า
ก่อนนอน เขาตั้งแผนกั้นพลังเอาไว้รอบห้อง
แต่พวกเขากลับถูกย้ายมาที่นี่อย่างไร้เสียงไร้สัญญาณ
แผนไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ พวกเขาไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ศิษย์คู่นี้ของฝ่ายนั้นน่ากลัวแค่ไหน?