อู๋ไป๋รออยู่นานเหลือเกิน แต่ภายในวังก็ไม่มีการตอบสนองใด ๆ
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ญาณของอีกฝ่ายคือผู้นำตนมาถึงที่นี่ แล้วทำไมเจ้าของวังถึงหลบซ่อนตัวไม่ยอมพบ?
ขณะนั้นเอง ประตูบานคู่หนักอึ้งของวังก็เปิดออกอย่างช้า ๆ
อู๋ไป๋ไตร่ตรองสักครู่ นี่หมายความว่าให้เขาเข้าไปหรือ?
"งั้นผมจะขอรบกวนแล้ว"
อู๋ไป๋ก้าวเท้าขึ้นไปบนบันไดหินที่ทอดยาวสู่ประตูใหญ่
เขาเดินดูธรรมดา แต่จริง ๆ แล้วตื่นตัวระวังตัวเต็มที่
ก้าวหนึ่งต่อขั้นหนึ่ง
เมื่อมาถึงหน้าประตู บันไดหินพอดี 99 ขั้น
อู๋ไป๋มองเข้าไปในวังผ่านประตู ด้วยสายตาของเขา กลับมองไม่เห็นว่าภายในศาลาใหญ่มีอะไรอยู่?
เหมือนสายตาถูกอะไรบางอย่างบังเอาไว้
อู๋ไป๋ลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วก็ก้าวเข้าไปข้างใน
โครม!
อู๋ไป๋เข้ามาในศาลาใหญ่ ประตูด้านหลังก็ปิดลงเองอัตโนมัติ
เขาสะดุ้งหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เมื่อหันกลับมา รอบด้านมืดสนิท แม้แต่ญาณก็ทะลุผ่านไม่ได้
มีเพียงทางเดินแผ่นหินสีขาวหนึ่งสายใต้เท้า
เบื้องหน้าของเขา มีร่างหนึ่งหันหลังให้ ก้าวเดินไปข้างหน้า
อู๋ไป๋ตกใจ รีบพูดว่า "ท่านคือเจ้าของศาลาใหญ่นี้หรือ? ผมอู๋ไป๋"
แต่แผนผังด้านหน้าไม่ตอบสนอง เหมือนไม่ได้ยิน มุ่งเดินไปข้างหน้าต่อไป
อู๋ไป๋สะดุ้งตามติดไปสองสามก้าว
แต่ร่างด้านหน้ายังคงรักษาระยะห่างเท่าเดิมกับเขาตลอด
อู๋ไป๋เร่งความเร็วพุ่งไปข้างหน้า
"เดี๋ยวก่อน คุณเป็นใคร?"
อู๋ไป๋ตะโกนไปพลางวิ่งตามไปพลาง
แต่ไม่ว่าเขาจะเร็วแค่ไหน ก็ไล่ตามร่างด้านหน้าไม่ทัน
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน?
ประตูหินสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน
ประตูหินสีดำนั้นใหญ่โตเกินกว่าจะเทียบกับวังทั้งหลัง
อู๋ไป๋ตกใจ
หรือว่าเขาเดินออกมานอกวังแล้ว?
ไม่อย่างนั้น วังทั้งหลังก็ไม่มีทางบรรจุประตูหินขนาดนี้ได้
ขณะที่อู๋ไป๋ตกตะลึงอยู่นั้น
กรูมมม!
ประตูหินมหึมานั้นระเบิดออกอย่างกึกก้อง
มันถูกทะลุผ่านด้วยหอกใหญ่สีทองเล่มหนึ่ง หอกนั้นเหมือนพุ่งข้ามกาลอวกาศมา
อู๋ไป๋ไม่ได้สัมผัสแรงกดดันนั้นโดยตรง
แต่กลับรู้สึกได้ถึงสายอากาศโบราณ หรูหราเยือกเย็น และเปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างทุกสรรพสิ่งที่แผ่ออกจากหอกเล่มนั้น
เหมือนหอกเล่มนี้จะทะลุผ่านดาวเคราะห์ได้อย่างง่ายดาย