วันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋กับพวกสามคนออกจากโรงเตี๋ยม มุ่งหน้าไปยังไป๋หมิงชวน
ไป๋หมิงชวนคือที่ตั้งของสำนักใหญ่สำนักยาเทวะ
ที่ถูกเรียกว่าไป๋หมิงชวน เพราะที่แห่งนี้โดยธรรมชาติเป็นดินแดนอันตราย สำนักยาเทวะปลูกพืชพิษที่ขุนไว้เต็มรัศมีสิบลี้ ก๊าซพิษที่แผ่ออกมาน่าสะพรึงยิ่ง ว่ากันว่าถ้าไม่มียาแก้พิษ แม้ผู้เข้มแข็งขั้นเซียนจวินจะสูดดมเข้าไปก็ยังเวียนหัวตาลาย
ที่แห่งนี้กลางวันก็เหมือนนรก จึงได้ชื่อว่าไป๋หมิงชวน
ผู้บำเพ็ญจำนวนมากต่างรีบรุดมุ่งหน้าสู่ไป๋หมิงชวน
"จริงด้วย คนที่มาดูความครึกครื้นเยอะแยะเลย"
ซีเหมินหยุนอี้พูดอย่างล้อเลียน
อู๋ไป๋กล่าวว่า "สงครามยิ่งใหญ่แบบนี้ ทุกคนย่อมอยากเห็นกับตาตัวเอง... สำหรับพวกเรายิ่งคนเยอะยิ่งดี พอดีจะได้เป็นที่กำบังให้"
สำนักเสินซวยกับประตูเลือดสลายครั้งนี้ส่งผู้เข้มแข็งออกมา ความเร็วจึงรวดเร็วยิ่ง
คนที่มาดูความครึกครื้นก็เดินทางกลางวันกลางคืน กลัวไปช้าแล้วจะดูละครดี ๆ ไม่ทัน
ห้าวันต่อมา อู๋ไป๋กับพวกสามคนก็มาถึงไป๋หมิงชวน
รอบ ๆ ไป๋หมิงชวนเต็มไปด้วยภูเขาสูงใหญ่ ปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า
ขณะนี้นอกไป๋หมิงชวนแท้จริงคนแน่นขนัด
นอกจากภูเขาลูกหนึ่งที่ถูกสำนักเสินซวยกับประตูเลือดสลายยึดครอง ภูเขาใกล้เคียงที่เหลือ ท่ามกลางป่าไม้ รวมถึงพื้นราบ ล้วนแน่นไปด้วยคนที่มาดูความครึกครื้น
แถมยังมีคนเดินทางมาไม่ขาดสาย คนยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ๆ
"เออ... สำนักเสินซวยกับประตูเลือดสลายนี่ลงทุนหนักจริง ๆ"
เซียนจวินกว่าร้อยนาย เซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้นกว่าสองร้อยนาย กำลังขนาดนี้แค่มารวมตัวกันอยู่เฉย ๆ ก็ทำให้ใจหวั่น หนังศีรษะชาไปทั้งหัว