"เอิ่ม... ซูเหวิน รูปปั้นเทพอันนี้นายแกะสลักเองใช่ไหม?"
ซูเหวินกัดกรามแน่น "ผมบูรณะ"
"บูรณะ? ก็แค่แกะสลักใหม่อีกองค์ไม่ใช่เหรอ?"
"นายจะไปเล่า จะยังโผล่มากวนอีกนานไหม?"
ซูเหวินแทบจะคุมมือตัวเองไม่อยู่แล้ว ถ้าอู๋ไป๋ยังไม่ยอมไป เขาจริง ๆ กลัวว่าจะอดใจไม่ได้และฟาดฝ่ามือเดียวฆ่ามันตาย
อู๋ไป๋มองรูปปั้นเทพไปมาด้วยรอยยิ้มแฉ่ง แล้วพูดลอย ๆ ว่า "ซูเหวิน นายก็ถือว่าอยู่ครึ่งก้าวขั้นพระจักรพรรดิแล้ว พูดจาให้มีมารยาทหน่อยก็ได้นี่... ช่างเถอะ ฉันไม่ถือสากับคนโง่"
"ถึงนายจะไม่มีมารยาท แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงจะเตือนนายสักหน่อย รูปปั้นเทพอันนี้นายแกะมามีปัญหา"
ซูเหวินถามโดยไม่ทันคิด "มีปัญหาอะไร?"
"นายเคยได้ยินสำนวนไหม วาดเสือไม่เป็นกลับกลายเป็นหมา? รูปปั้นเทพที่นายแกะนี่ มันเหมือนสัตว์เฝ้าสุสานเลย... ก็ว่าเทพเจ้าไม่ใช่ของกินของเล่น แต่นายแกะรูปปั้นเทพออกมาเหมือนหมาฮัสกี้ มันล้มเหลวมากเลยนะ"
ใบหน้าของซูเหวินเขียวคล้ำ เขาไม่รู้จักฮัสกี้ แต่เดาได้ว่านี่ไม่ใช่คำชมแน่นอน
อู๋ไป๋ชูนิ้วสองนิ้ว "ข้อที่สอง ฮวงจุ้ยที่นี่ไม่ดี ไม่เหมาะจะวางของพวกนี้"
"ขอฉันดูหน่อย จะดูกันว่าคนไม่ได้เรื่อง หรือพื้นที่ไม่ได้เรื่อง... ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ทั้งสองอย่างเลย"
อู๋ไป๋พูดจบก็มองซูเหวินด้วยรอยยิ้มแฉ่ง แล้วยืดนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว จิ้มลงบนรูปปั้นเทพเบา ๆ หนึ่งครั้ง
รูปปั้นเทพสูงหลายเมตรก็เหมือนคนยืนไม่ติดพื้น ล้มลงไปด้านข้าง
สีหน้าซูเหวินเปลี่ยนไปทันที รีบออกมือ พลังไร้รูปร่างค้ำรูปปั้นที่กำลังล้มเอาไว้
ดวงตาเขาจับจ้องอู๋ไป๋อย่างโหดเหี้ยม "นายกำลังตามหาความตาย"
"ฉันว่านายต่างหากที่กำลังตามหาความตาย ทำลายรูปปั้นเทพสองครั้ง คราวนี้แม้แต่สิงอวี่ตี๋เป็นพ่อของนายก็ช่วยไม่ได้แล้ว"
"สองครั้ง?"
คำของซูเหวินยังไม่ทันจบ เสียงดังกร๊วกกร๊ากน่ารำคาญก็ดังขึ้น รอยแตกลามไปทั่วรูปปั้นเทพ
ชั่วอึดใจเดียว รอยแตกก็ลามเต็มไปหมด
จากนั้นก็มีเสียง "ปลิว" ดังขึ้น กลายเป็นเศษหินกระจายเต็มพื้น
ซูเหวินตาค้าง ก้นตาลุกวาวด้วยเพลิงโทสะ ตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล "อู๋ไป๋ ฉันจะฉีกนายเป็นเสี่ยง ๆ!"
เขาชะงุ้มศีรษะขึ้น มองไปยังอู๋ไป๋