กินข้าวเสร็จ อู๋ไป๋หยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมา เขียนเรื่องที่เกิดขึ้นแบบสั้นๆ ชัดเจน แล้วให้กาลมเสียงส่งกลับเมืองปีศาจ
เพิ่งปล่อยกาลมเสียงไป เย่จ้านเซียวกับถานฮั่นอี้ก็รีบร้อนมาถึง
ทั้งสองเพิ่งจัดการเรื่องโม่เทียนหยางมา
“เย่หลิ่วเฟิงล่ะ?”
เย่จ้านเซียวตอบ “ขังในคุกแล้ว”
“พาตัวเขามา”
ถานฮั่นอี้เร่งไปทำ
ไม่นาน เย่หลิ่วเฟิงถูกพามายังหน้าอู๋ไป๋
เย่หลิ่วเฟิงไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
ซีฮวงอ่อนแอ ยากจน เขาเป็นคนของจอมมารหก เขาพนันว่าอู๋ไป๋ไม่กล้าฆ่าเขา
แค่แสดงท่าทีแข็งกร้าวหน่อย กลับไปยังได้ชื่อเสียงดีว่ายอมตายดีกว่ายอมจำนน
“อู๋ไป๋ แกจะเอายังไงกันแน่?”
เย่จ้านเซียวโกรธจัด “เย่หลิ่วเฟิง แกควรระวังท่าทีของแกหน่อย”
อู๋ไป๋โบกมือ ยิ้ม “ไม่เป็นไร”
“ท่านเจ้าเมืองเย่ เชิญนั่ง”
เย่หลิ่วเฟิงทำเสียงฮึ่มฮึ่ม เดินส่ายอาดๆ ไปนั่งที่โต๊ะ
“ท่านเจ้าเมืองเย่ หิวมั้ย?”
เย่หลิ่งเฟิงจริงๆ แล้วหิวมานานแล้ว พูดเสียงเย็น “อู๋ไป๋ แกต้องการอะไรกันแน่? คนอื่นกลัวแก ข้าไม่กลัวหรอก”
“กลัวไม่กลัวอะไรกัน?” อู๋ไป๋รินน้ำชาถ้วยหนึ่ง ผลักไปตรงหน้าเขา พูดยิ้มๆ “ข้ารู้ว่าท่านเจ้าเมืองเย่ไม่ใช่คนกลัวตาย ข้าเองก็จะไม่ทำให้ท่านลำบาก ต่างคนต่างก็ทำตามหน้าที่เพื่อนายตัวเองเท่านั้น”
“ถานฮั่นอี้ ไปเตรียมอาหารให้ท่านเจ้าเมืองเย่หน่อย”
ถานฮั่นอี้ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ในใจอดบ่นพึมพำไม่ได้ หรือว่าอู๋ไป๋กลัวจะล่วงเกินจอมมารหก?
เย่จ้านเซียวถลึงตาใส่เขา
ถานฮั่นอี้รีบพูด “ผู้น้อยจะไปทำเดี๋ยวนี้”