อู๋ไป๋ เสี่ยวชิง และซีเหมินอวิ๋นอี้ ทั้งสามพุ่งตรงไปยังฝั่งเหนือของเมือง
แต่ไกลก็มองเห็นกำแพงม่านพลังกั้นฉีกขาด สัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนไหลทะลักเข้ามา
เจ้าเมืองกำลังนำพวกผู้คนต่อสู้ฟันดาบอยู่
แต่ชายชราคนนี้ฝีมือการบำเพ็ญช่างน่าทึ่งจริง ๆ เกรงว่าแม้เทียบกับกู่เทียนฉีในตอนนี้ก็ไม่เป็นรองเลย
คนเดียวปิดกั้นรอยแตกได้หลายจุด สังหารจนศพนอนกองเกลื่อนกลาด
ซากศพสัตว์ประหลาดบนพื้นกองสูงเกือบจะอุดรอยแตกได้สนิท
"ชายชราคนนี้โหดมีเสน่ห์แฮะ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้แซว
เจ้าเมืองฟาดฝ่ามือหนึ่ง ลมมือน่าสะพรึงพัดหวีด กระแทกสัตว์ประหลาดเป็นวงกว้างจนแตกกระเจิงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เขาหันกลับมามองหนึ่งครั้ง "พวกเธอมาทำไม?"
อู๋ไป๋กล่าว "ก็มาช่วยมือไงล่ะ"
"ดี งั้นให้เส้นทางแร่หินวิญญาณหนึ่งแห่ง"
สามคนมองหน้ากันเอง ขนาดนั้นเลยเหรอ?
"อู๋เก่า ชายชรานี่เชื่อถือได้นะ มีของจริงให้จริง"
อู๋ไป๋กำลังจะลงมือ ก็ทันใดนั้นคิ่งเล็ก ๆ เลิกขึ้นเล็กน้อย
"พวกเธอได้ยินอะไรไหม?"
"ได้ยินอะไร?"
อู๋ไป๋แนบหูฟัง "ฉันได้ยินเสียงแปลก ๆ อะไรสักอย่าง คล้ายเสียงร้องไห้ของผี"
เสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้ส่ายหน้า ทั้งคู่ไม่ได้ยิน
ญาณแผ่ขยายออกไป
เสียงน่าขนลุกนั้นดังชัดขึ้นยิ่งกว่าเดิม
อู๋ไป๋ขมวดคิ่วแน่น เสียงนี้มีจังหวะสูงต่ำ ยิ่งเสียงดังขึ้นเท่าไร สัตว์ประหลาดเหล่านั้นก็ยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้นเท่านั้น
หรือว่าสัตว์ประหลาดพวกนี้มีคนควบคุมอยู่?
"เจ้าเมือง สัตว์ประหลาดพวกนี้มีคนควบคุมอยู่หรือเปล่า?"
เจ้าเมืองหันกลับ มองอู๋ไป๋อย่างตกตะลึง "มันทั้งหมดคือสัตว์ประหลาด บ้าเลือดและคลั่งไคล้ ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ใครจะควบคุมได้"
"เสี่ยวชิง ต้าฉ่า พวกเธออยู่ที่นี่ช่วยมือต่อ ฉันจะออกไปแป๊บหนึ่ง"
ร่างของอู๋ไป๋สั่นไหว ฝ่ามือหนึ่งกระแทกสัตว์ประหลาดที่ทะลักเข้ามาจนสิ้นชีพหมด ปิดทางออกให้โล่ง แล้วร่างก็พุ่งออกไปแล้ว
"อู๋เก่า ระวังนะ!" ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะโกน
อู๋ไป๋ยืนลอยกลางอากาศ