จู้ซิ่วจือกำลังคุยกับตวนมู่จิ้งอยู่ เห็นอู๋ไป๋เดินเข้ามา จึงตำหนิว่า "ไอ้เด็กคนนี้ เมื่อกี้วิ่งไปไหนมา? ตอนกินเกี๊ยวหาไม่เจอเลย"
"แม่ครับ เมื่อกี้ผมเดินเล่นแถว ๆ นี้น่ะ" อู๋ไป๋ตอบพลางยิ้ม
จู้ซิ่วจือลุกขึ้น "รอสักครู่นะ แม่จะไปต้มเกี๊ยวให้"
"แม่ครับ ต้มน้อย ๆ นะ ผมกินไม่มาก"
จู้ซิ่วจือรับคำ แต่พอยกเกี๊ยวมาเสิร์ฟ ก็ยังต้มมาไม่น้อยอยู่ดี
อู๋ไป๋จำใจกินจนหมด สุดท้ายแน่นท้องไปเลย
เขาดูไป๋ซู่หลินกับหลินเสียงหรงเล่นหมากรุกอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ออกไปข้างนอกช่วยพวกเขาก่อหิมะ
ตอนแรกตกลงกันว่าจะถือฤกษ์ข้ามปี แต่กว่าจะถึงก็ปาไปตีหนึ่ง ถังถังหลับสนิทไปแล้ว พวกผู้เฒ่าก็สู้ไม่ไหวเช่นกัน
อู๋ไป๋ไปส่งไอ้หม่าแก่ กลับมาช่วยจู้ซิ่วจือเก็บชามตะเกียบ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
บ้านมีลานกว้าง ห้องเยอะ เรื่องนอนนี่ไม่ใช่ปัญหาเลย
หลินตั้นจวงกล่อมเด็กสองคนให้นอน เนื่องจากเป็นบ้านของไป๋ซู่หลิน อู๋ไป๋จึงไม่กล้าบ้าบิ่นอะไร
เขากลับไปที่ห้องพักแขก เตรียมตัวฝึกฝน จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้? ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
อู๋ไป๋เงยหน้าขึ้น มองไปบนหลังคา ตรงนั้นมีมนุษย์หิมะคนหนึ่งหมอบอยู่ คือชิงลวนนั่นเอง
เกือบลืมเจ้าตัวนี้ไปซะสนิท ถ้าเขาไม่นึกขึ้นมาได้กะทันหัน ชิงลวนคงนั่งบนหลังคาอยู่ทั้งคืนแน่
อู๋ไป๋ใช้ปลายเท้าแตะเบา ๆ วิชาตัวเบาพริ้วไหว มาอยู่ข้างกายชิงลวน
สะบัดมือเบา ๆ พลังลมปราณสายหนึ่งพัดพาหิมะที่เกาะบนตัวชิงลวนออกไป