อู๋ไป๋กำลังเอาใจออกจากหูไป๋ซืออี้อยู่เต็มที่ หยวนลี่สิงก็เดินเข้ามา
หยวนลี่สิงเป็นคนยิ้มแย้มเป็นปกติ ใบหน้ามีรอยยิ้มติดอยู่ตลอด
แต่อู๋ไป๋รู้ดีว่า ถ้าไม่ใช่เพราะฐานะที่เป็นคนจากภูมิภาคเทพ ไม่ใช่เพราะฝีมือการเยาว์ยาของเขา รอยยิ้มนั้นก็จะหายไปทันที
หยวนลี่สิงออกไปเกือบครึ่งชั่วยาม ตอนนี้กลับมาอีกครั้ง ถ้าอู๋ไป๋ไม่เดาผิด คงได้เจอผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ผู้หญิงคนนั้นต้องการจะพบเขา
"ท่านไป๋ ข้า... ผมมีเรื่องอยากคุยกับท่านเสินลั่วแบบสองต่อสอง รบกวนท่านหลีกไปสักครู่ได้ไหม"
หยวนลี่สิงยิ้มแฉ่ง ท่าทางวางตัวต่ำมาก
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไป๋ซืออี้ต้องหน้าบึ้งทันทีแน่นอน
แต่ตอนนี้เขารู้สถานการณ์ของตัวเองดี แม้จะเป็นคนจากภูมิภาคเทพ ก็แค่ตัวถูกทิ้งเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องรีบออกจากตระกูลหยวนให้ได้
"งั้นคุยกันเถอะ ท่านสหายธรรมะเสินลั่ว เดี๋ยวฉันจะกลับมาหาใหม่"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
ไป๋ซืออี้ออกไปแล้ว อู๋ไป๋มองหยวนลี่สิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปาก
หยวนลี่สิงพูดอย่างถ่อมตัว "ท่านเสินลั่ว เจ้าบ้านอยากพบท่านครับ"
อู๋ไป๋สีหน้าเรียบเฉย เขาเดาไว้นานแล้ว
"นำทางเลย"
"ท่านเสินลั่ว ทางนี้ครับ!"
ตลอดทาง หยวนลี่สิงพยายามขอโทษไม่หยุดหย่อน
"ท่านเสินลั่ว พอเจอเจ้าบ้านเสร็จแล้ว ผมจัดเลี้ยงเล็ก ๆ ไว้ต้อนรับท่านนะครับ"
อู๋ไป๋พยักหน้ารับ
พอถึงที่หมาย
หยวนลี่สิงค้อมตัวคำนับอย่างเคารพ "เจ้าบ้านครับ นำท่านเสินลั่วมาถึงแล้วครับ"