ครั้งนี้ อู๋ไป๋ตั้งใจแน่วแน่จะให้เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้ได้รับบทเรียน
สามวันเต็ม ๆ ไม่ยอมให้ทั้งคู่พูดสักคำ
เสี่ยวชิงยังไม่เป็นไรนัก
แต่สำหรับคนปากจัดอย่างซีเหมินหยุนอี้แล้ว แทบจะขาดใจตาย......ทุกวันต้องโบกมือสื่อสารกับอู๋ไป๋ หวังให้อู๋ไป๋คืนเสียงให้ แต่อู๋ไป๋ก็ทำเป็นไม่เห็นตา
ในขณะเดียวกัน อู๋ไป๋ก็พบว่าตัวเองนี่มันเสือกจริง ๆ
สามวันไม่ได้ยินสองคนนี้จ๊ะจ๋ออะไรกัน เขากลับรู้สึกไม่คุ้นเคยขึ้นมาได้
ที่สำคัญ เสี่ยวกัวเชื่อฟังเกินไป ปกติจะเป็นฝ่ายเขาพูด เสี่ยวกัวเป็นฝ่ายฟัง
เสี่ยวเฟยเองก็พูดน้อย
เฟิงเทียนสิงก็พอจะกลัวอู๋ไป๋อยู่บ้าง พูดจาระวังตัวระวังปาก ไม่จำเป็นก็ไม่พูด กลัวยิ่งพูดยิ่งผิด
อู๋ไป๋แม้จะรู้สึกไม่ชินบ้าง แต่ก็ตัดสินใจแล้วว่าครั้งนี้ต้องให้สองตัวนี้ได้รับบทเรียนแบบถึงในกระดูก
โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาล แทบไม่มีร่องรอยมนุษย์
สามวันมานี้ เจอแต่สัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณ ส่วนเหล่ามหาจักรพรรดินั้นสักคนก็ไม่เจอ
จวบจนถึงวันที่ 5 อู๋ไป๋ในที่สุดก็ได้รับมีสติขึ้นมา
เขาค้นพบภูเขาเซียนที่งดงามราวดั่งสวรรค์
ภูเขาลูกนี้ไม่ธรรมดา แม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็ลอยอยู่กลางอากาศ หมอกเซียนพันพัว เป็นวังเซียนแท้จริง ๆ
อู๋ไป๋มองไปที่ซีเหมินหยุนอี้ "ไป ขึ้นไปดูดีกว่า"
ซีเหมินหยุนอี้เบ้หน้า แล้วเดินไปนั่งลงบนก้อนหิน ไม่แยแสอู๋ไป๋เลยสักนิด
สามวันแรก เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้วิงวอนอู๋ไป๋ทุกวัน
หลังจากนั้น เห็นว่าการง้อไม่ได้ผล ก็เปลี่ยนกลยุทธ์ หันมาโมโหใส่อู๋ไป๋แทน