ไม่ช้า ก็ผ่านไปหลายชั่วยาม
เมื่อเวลาค่อย ๆ เลือนผ่านไป น้ำยายารวมในอ่างของทั้งสองคนก็เริ่มใสสะอาดขึ้นทีละน้อย
อู๋ไป๋จ้องตาค้างไม่กระพริบ
ตอนนี้คือช่วงชี้ขาดที่สุด ห้ามพลาดแม้แต่น้อย
"ตึม!"
อู๋ไป๋หันศีรษะไปมองเซี่ยวชิง ก็เห็นว่าสัมปชัญญะของอีกฝ่ายกำลังพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
พลังวิญญาณรอบ ๆ ต่างพุ่งเข้าหาเซี่ยวชิงอย่างบ้าคลั่ง
เซี่ยวชิงกำลังจะฝ่าฝันขั้น
อู๋ไป๋รีบประสานมือทำอาการ วางเจิ้นคลุมเซี่ยวชิงเอาไว้
สัมปชัญญะของเซี่ยวชิงไต่ขึ้นจนถึงจุดสูงสุด ทั้งร่างขยายใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งรอบ
"ฮืม!"
เสียงดังตุบตึงหนึ่งครั้ง แสงสีเขียวอันบ้าคลั่งพวยพุ่งออกจากร่างของเขา กวาดไปทั่วทุกทิศ
สุดท้าย แสงสีเขียวเหล่านั้นก็ถูกม่านพลังกั้นของเจิ้นใหญ่หยุดเอาไว้ได้
ฝ่าฝันขั้นสำเร็จแล้ว
อู๋ไป๋ยินดีจนหัวใจแทบระเบิด
เซี่ยวชิงรู้วิธีซ่อนสัมปชัญญะ
อู๋ไป๋ปกติไม่เคยถาม ตอนนี้เพิ่งจะรู้ว่าแท้จริงเซี่ยวชิงอยู่ที่ขั้นมนุษย์เซียนชั้นสูงสุด
ครั้งนี้ฝ่าฝันขึ้นไปถึงมนุษย์เซียนขั้นสมบูรณ์แล้ว
เซี่ยวชิงไม่ลืมตา แต่กลับบูชาส่วนที่เหลือของน้ำยายาในอ่างอย่างบ้าคลั่ง เพื่อใช้หล่อหลอมฐานรากให้มั่นคง
เซี่ยวชิงนิ่งแล้ว
ตอนนี้เหลือแค่ซีเหมินยุนอี้เท่านั้น
ผิวทั่วร่างของซีเหมินยุนอี้แดงก่ำ ราวกับต้มสุก ร่างกายสั่นสะท้านตลอดเวลา ลำคอครางออกมาอย่างเจ็บปวดไม่หยุด
เทียบกับเซี่ยวชิงแล้ว เพราะสภาพร่างกายและวิชาบำเพ็ญที่ต่างกัน เขาต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่า
แม้ว่าคนนี้จะทำตัวเลาะเลียดทั้งวัน แต่พอถึงเวลาบำเพ็ญกลับไม่เล่นตลกแม้แต่น้อย