อู๋ไป๋จ้องคู่ต่อสู้อย่างเย็นชา แล้วพูดว่า
“ท่าไม้ใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้ เล่นได้เนียนนะ”
อีกฝ่ายหัวเราะอย่างมีเลศนัยว่า “ขอบคุณสำหรับคำชม ฉันจะพยายามต่อไป”
พูดจบก็ยกมือโบกเบา ๆ ม่านพลังกั้นที่ขังอู๋ไป๋ไว้กลับกลายเป็นตาข่ายดำใหญ่อีกครั้ง พุ่งตรงเข้าหาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋พุ่งตัวออกไปราวสายฟ้าผ่า ยื่นมือคว้าตาข่ายใหญ่นั้น
แต่ผลกลับเป็นว่า ตาข่ายหายวับไปเฉย ๆ ทำให้อู๋ไป๋คว้าอากาศเปล่าเต็ม ๆ
อีกฝ่ายมองอู๋ไป๋อย่างเยาะเย้ย “ยังมีอารมณ์มาแย่งของอีก ไม่ธรรมดาจริง ๆ สมกับที่เป็นที่รู้จักกันดีในนามท่านชายเฉินลั่ว”
พูดจบกะทันหันก็ประทับฝ่ามือเข้าหาอู๋ไป๋ พลังฝ่ามือหนาหนักราวกระแสน้ำขึ้นสูงซัดเข้าใส่
อู๋ไป๋หมัดหนึ่งพุ่งออกไป ท่าหมัดกลิ้งก้องราวพายุ
“บืม!”
พายุซัดสะบั้น
อู๋ไป๋หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย พลังฝีมืออีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ฝ่ามือเดียวก็สะเทือนให้เขาถอยไปได้
พายุค่อย ๆ สลาย
อู๋ไป๋จึงรู้ตัวว่าอีกฝ่ายหนีหายไปแล้วราวสายฟ้า
ขณะนั้นเอง เบื้องหลังก็มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้น
คนของตระกูลหวังไล่ตามมาถึงแล้ว
อู๋ไป๋เจ็บใจจนขัดฟัน ถ้ายังอยู่ต่อต้องโดนคนของตระกูลหวังฟันเป็นท่อนแน่ ๆ อธิบายอะไรก็ไม่มีประโยชน์
เขากางปีกที่หลัง พุ่งตามคนที่ใส่ร้ายป้ายสีเขาไปราวสายฟ้าผ่า
อีกฝ่ายหนีไปตามพื้นดิน
ส่วนอู๋ไป๋บินต่ำราวเครื่องบินขับไล่ที่บินระดับต่ำ
อีกฝ่ายหันกลับมามองหนึ่งครั้ง เห็นอู๋ไป๋ไล่ตามมาก็พุ่งขึ้นสู่อากาศทันที ความเร็วพุ่งกระฉูด
คนหนีคนไล่ ไม่ช้าก็พ้นเมืองเฉินลั่วออกไป
อู๋ไป๋บีบป้ายหยกที่เสวียนกวนมอบให้จนแตก