"อู๋ไป๋ อย่าเสียเวลาฝันไปเลย ศึกครั้งนี้นายแพ้แล้ว"
หยวนเสี่ยวจวี๋จ้องมองอู๋ไป๋ แล้วพูดเสียงเย็นชา
"ฉันแพ้งั้นรึ?"
อู๋ไป๋มองเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆ กล่าวเสียงหนาวว่า "ยังไม่ถึงบทสรุป สรุปตอนนี้มันเร็วไปหน่อยนะ"
"เสี่ยวชิง ต้าฉา ออกมือพร้อมฉัน"
เสี่ยวชิงและซีเหมินหยุนอี้พยักหน้ารับ
"วูบ วูบ วูบ!"
ทั้งสามเริ่มกำเนียนมืออย่างรวดเร็ว
"ครืนนน!"
มิดฟ้าสั่นสะเทือน ค้อนขนาดเท่าภูเขาเล็กๆ ที่ทำจากสายฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ ล้อมรอบด้วยเพลิงสามสีอันน่าสะพรึงที่ลุกโชน
เสียงร้องหวือแหลมคมทะลุทองผ่าหินดังขึ้น
นกศักดิ์สิทธิ์ชิงลวนที่กางปีกยาวกว่าสิบเมตรปรากฏกายกลางอากาศ
"ฮึ่ม~"
เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว
พัดพับในมือซีเหมินหยุนอี้พันด้วยแสงสีรุ้ง สัตว์อสูรน่าสะพรึงตัวหนึ่งกระโดดพุ่งออกมาจากมัน ขยายร่างขึ้นทันตาเห็นจนใหญ่เท่าภูเขา ความดุร้ายพุ่งทะยานสุดขอบฟ้า
อู๋ไป๋ยกมือเดียวฟาดลง
ค้อนจักรพรรดิสายฟ้าพุ่งทลายลงมาพร้อมแรงสังหารที่ทำลายฟ้าถล่มแผ่นดิน
นกศักดิ์สิทธิ์ชิงลวนร้องหวือ ดิ่งพุ่งลงมา
เงาสัตว์อสูรฉงฉีคำรามขึ้นฟ้าแล้วพุ่งเข้าใส่ม่านเจิ้น
หน้าอันงดงามของหยวนเสี่ยวจวี๋ซีดเผือด แววตาเคร่งขรึม
"ออกมือพร้อมกัน ขวางพวกมันไว้!"
หยวนเสี่ยวจวี๋ตะโกนลั่น
เธอกับชายชุดคลุมดำอีกแปดคนออกมือพร้อมกัน ส่งพลังไหลเข้าสู่ม่านเจิ้นไม่หยุดไม่หย่อน
"ตูม!"
"ตูม!"
"ตูม!"
ค้อนจักรพรรดิสายฟ้ามาก่อน ตามด้วยชิงหลวน แล้วก็สัตว์อสูรฉงฉี
ชั่วขณะนั้นฟ้าถล่มแผ่นดินแตก พายุอันน่าสะพรึงสามารถทำลายภูเขาทั้งลูกได้โดยง่าย