แผนฆ่าปิดปากใช้ไม่ได้ผลแล้ว หมัวเทียนหยางเริ่มตื่นตระหนก
เหวินเชียนหรี่ตาเป็นประกาย คิดหาทางรับมือ
ทันใดนั้น เขาลดเสียงลงต่ำพูดว่า "ท่านแม่ทัพอย่าเพิ่งตกใจ นอกจากคำให้การของเย่จ้านเซียวกับบัญชีเล่มนั้นแล้ว พวกเขาไม่มีหลักฐานอื่นอีก ขอเพียงเราปฏิเสธเสียงแข็ง พวกเขาก็จนปัญญา"
หมัวเทียนหยางแม้หน้าตาจะดุดัน แต่ก็ไม่ได้โง่ เขารู้สึกว่าทำแบบนั้นไม่ได้ผล
หนีไป
แววตาหมัวเทียนหยางสว่างวาบ
หนีออกจากทะเลทรายตะวันตกก่อนที่อู๋ไป๋จะมาถึง
"เหวินเชียน เจ้าอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนใต้เท้าทั้งหลายก่อน ข้าจะไปสั่งคนเตรียมอาหารและสุราไว้ต้อนรับใต้เท้าอู๋"
เหวินเชียนกำลังจะพยักหน้า แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้?
เขาพูดอย่างนอบน้อม "เรื่องแบบนี้ให้กระผมไปจัดการเถิดขอรับ"
หมัวเทียนหยางมีแววตาหมองลงเล็กน้อย ฝืนยิ้มเจื่อนจ้องเหวินเชียน "ไม่เป็นไร! ใต้เท้าอู๋เป็นแขกผู้มีเกียรติ ข้าแม่ทัพจะจัดการเองถึงจะแสดงถึงความจริงใจ"
"เช่นนั้นกระผมขอติดตามท่านแม่ทัพไปด้วย กระผมมีสุราชั้นดีที่เก็บรักษาไว้หนึ่งไห พอดีจะได้นำออกมาต้อนรับใต้เท้าอู๋"
หมัวเทียนหยางโกรธจนขบฟันกรอด
เขารู้ดีว่าเหวินเชียนเดาความคิดเขาออก กลัวว่าจะทิ้งเหวินเชียนแล้วหนีเอาตัวรอดไปเอง
สองคนนี้เรียกได้ว่าเป็นจิ้งจอกเจอจิ้งจอก
"เช่นนั้นก็ไปด้วยกัน"
หมัวเทียนหยางหันไปคารวะซีเหมินอวิ๋นอี้และคนอื่นๆ "ใต้เท้าทั้งหลาย ขอตัวก่อนสักครู่"
พูดจบ ทั้งสองก็หันหลังเดินออกไปอย่างเร่งรีบ
อาธีน่าพูดกับซีเหมินอวิ๋นอี้ "เจ้าไปตามสองคนนั้น ระวังตัวด้วย"