หลินเสียงหรงกับตวนมู่จิ้งยืนตะลึงไปทั้งคู่
มู่จิ่วโจวเองก็เดาคำตอบได้ตั้งนานแล้ว แต่พออู๋ไป๋พูดออกมา ก็ยังอดตกใจไม่ได้
คนอื่นๆ ต่างพากันชะงัก
หลินเสียงหรงส่ายหน้า "เป็นไปไม่ได้ ตั้นจวงจะเป็นทายาทเผ่ามารได้ยังไง? ถ้าจริง งั้นครอบครัวเราก็เป็นหมดสิ?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย "ใช่ครับ พวกคุณคือทายาทเผ่ามารกันทั้งครอบครัว"
หลินฉิงผุดลุกพรวด "ถ้าอย่างนั้น ครอบครัวเราเป็นมารกันหมด?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "พลังสายเลือดต้องมีการตื่นขึ้นมา อาจตื่นในรุ่นลูกหรือข้ามไปหลายรุ่นก็ได้"
"มีแค่ตั้นจวงในบ้านคุณที่ตื่นสายเลือดเผ่ามาร ผมเคยแอบตรวจให้พวกคุณมาก่อนแล้ว พวกคุณก็แค่คนธรรมดา"
หลินเสียงหรง ตวนมู่จิ้ง หลินฉิง มองหน้ากันไปมา ไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ
"คุณอามี๊คุณอาป๊าครับ จิตใจใฝ่ดีจะเทพหรือมารก็ไม่ต่างกัน"
อู๋ไป๋แววตามุ่งมั่น "พวกคุณรู้จักตั้นจวงดี หล่อนเป็นคนจิตใจดีโดยสันดาน ถึงเป็นทายาทเผ่ามารแล้วยังไง? หล่อนก็ยังเป็นลูกสาวของคุณ และเป็นเมียของผม อู๋ไป๋"
"ดังนั้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ผมก็จะพาหล่อนกลับมาให้ได้"
หลินฉิงพยักหน้า "ใช่ ผมไม่สนว่ามันจะเป็นเทพหรือมาร มันก็น้องสาวผม"
หลินเสียงหรงกับตวนมู่จิ้งได้ยินอู๋ไป๋พูดอย่างนั้น น้ำตาเอ่อคลอเบ้า
"อู๋ไป๋ ขอบใจนะ! ถ้าขนาดนายยังทิ้งตั้นจวง พวกเราก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"
"คุณอา ผมไม่มีวันทิ้งหล่อนเด็ดขาด" อู๋ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น