อู๋ไป๋นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปที่ถุงเสื้อผ้าที่พนักงานสาวจัดเรียบร้อยแล้ว พูดกับหลินฉิงว่า "ยกของ"
หลินฉิงชะงักไปเล็กน้อย เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลิน กลับถูกใช้เหมือนลูกน้อง
แต่ถึงในใจจะรู้สึกขัด ๆ อยู่บ้าง ก็ยังรับถุงเสื้อผ้าที่พนักงานสาวจัดไว้
อู๋ไป๋พูดว่า "ถังถัง หนูชอบตัวไหนอีกไหม"
"คุณพ่อ เสื้อผ้าเยอะมากแล้ว ถังถังใส่ไม่หมดหรอก"
ถังถังพูดอย่างมีความสุข
อู๋ไป๋พูดว่า "งั้นก็ตามนั้นนะ อีกสักพักมีของใหม่มาพ่อค่อยพาหนูมาใหม่"
อู๋ไป๋พูดพลางอุ้มถังถังออกมา มาที่ชั้นห้าซึ่งเป็นโซนเสื้อผ้าผู้ชาย เลือกเสื้อผ้าและรองเท้าให้ตัวเองหลายชุด
หลินฉิงเดินตามหลังเหมือนลูกน้อง ถือของพะรุงพะรัง
ออกจากห้าง หลินฉิงวางของไว้ในรถ ถามอย่างเคารพว่า "ท่านเทพหมออู๋ ท่านพักที่ไหนครับ ผมจะไปส่งท่าน"
อู๋ไป๋คิดถึงบ้านหลังเล็ก ๆ ซอมซ่อของตัวเอง ผนังบ้านว่างเปล่า รังเกียจจริง ๆ
"นายหาที่พักให้ฉันสักแห่งเถอะ จะได้หาฉันสะดวก"
หลินฉิงรีบพยักหน้า เขาก็กังวลว่าจะหาอู๋ไป๋ไม่เจอในยามคับขันเหมือนกัน
"ท่านเทพหมออู๋ ผมมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่หลินซีจวิ้นหลังหนึ่ง ท่านไปดูหน่อยไหมครับ ถ้าไม่ถูกใจ ผมจะเปลี่ยนที่ให้ท่านใหม่"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
หลินซีจวิ้นเป็นย่านคนรวยที่ขึ้นชื่อ ที่ดินแพงลิบ สภาพแวดล้อมสวยงาม คนที่อยู่ที่นี่ล้วนไม่รวยก็มีอำนาจ ก่อนที่เขาจะเกิดเรื่องก็เคยพักอยู่ที่หลินซีจวิ้นนี่แหละ
หลินฉิงขับรถพาอู๋ไป๋มาที่หน้าบ้านพักตากอากาศสามชั้นหลังหนึ่งในหลินซีจวิ้น ด้านหน้ามีสวนเล็ก ๆ ดาดฟ้าเป็นสระว่ายน้ำ
หลินฉิงเปิดประตูเชิญอู๋ไป๋เข้าไป
ถังถังเกร็ง ๆ เกาะคออู๋ไป๋แน่น เธอไม่เคยเห็นบ้านสวย ๆ แบบนี้มาก่อนเลย
การตกแต่งพิถีพิถันมาก บนพื้นปูพรมหนา ๆ เดินแล้วไม่มีเสียง ภาพรวมใช้สีขาวดำเป็นหลัก เรียบง่ายและมีระดับ ไม่โอ้อวดแต่ไม่ขาดความหรูหรา
"ท่านเทพหมออู๋ ท่านคิดว่าที่นี่พอไหวไหมครับ"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย พูดตามสบายว่า "พอไหว จริง ๆ นะ ดูไม่ออกเลยว่านายรสนิยมดี"
หลินฉิงเกาหัวอย่างเคอะเขิน
"เอาล่ะ นายกลับได้แล้ว รวบรวมสิ่งที่ฉันเขียนให้นายให้ครบแล้วค่อยมาหาฉัน"
"ท่านเทพหมออู๋ เช่นนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
หลินฉิงยิ้มขม เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลิน ต้องเป็นลูกน้องทั้งวัน สุดท้ายแม้แต่น้ำสักแก้วก็ไม่ได้ดื่มแล้วยังถูกไล่ออกมาอีก
ถ้าหากเขารู้ว่าของที่อู๋ไป๋ให้เขาหา ไม่ใช่เพื่อช่วยน้องสาวของเขาเลย เขาคงคลั่งแน่
สมุนไพรและแก่นหยกพวกนั้น อู๋ไป๋เอาไว้ใช้เอง เขาต้องการฟื้นฟูระดับพลัง
เมื่อระดับพลังฟื้นแล้ว จึงจะรักษาโรคของน้องสาวหลินฉิงได้
อู๋ไป๋วางถังถังลง ลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ ถามอย่างอ่อนโยนว่า "ถังถัง ชอบที่นี่ไหม"
ถังถังเกาะขาของอู๋ไป๋อย่างเคอะเขิน เหมือนกลัวว่าตัวเองจะทำให้พรมบนพื้นเปื้อน แต่เธอชอบที่นี่จริง ๆ เธอพยักหน้าหัวน้อย ๆ
อู๋ไป๋ยิ้มพูดว่า "งั้นจากนี้ไปที่นี่ก็คือบ้านของเราแล้วนะ"
อู๋ไป๋พูดด้วยความสบายใจ ไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย
โรคน้องสาวของหลินฉิง ยากจะรักษาด้วยยาได้ นอกจากเขาแล้ว บนโลกนี้มีไม่กี่คนที่จะรักษาได้ ชีวิตหนึ่ง แลกกับบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่ง ตระกูลหลินได้กำไรมหาศาล
"คุณพ่อ จากนี้เราจะอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ เหรอ"
"แน่นอน จากนี้ที่นี่ก็คือบ้านของถังถังแล้ว ถังถัง เมื่อก่อนพ่อทำไม่ดีกับหนู ต่อไปพ่อจะชดเชยให้หนูเป็นสองเท่าเลย"
เขาติดค้างถังถังไว้มากมายเหลือเกิน ต่อไปเขาจะต้องนำสิ่งของที่ดีที่สุดในโลกนี้มาวางไว้ตรงหน้าถังถัง
ถังถังดีใจจนดวงตายิ้มเป็นรูปจันทร์เสี้ยว นี่เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดมา มีเสื้อผ้าใหม่ใส่ มีบ้านหลังใหญ่ให้อยู่ ที่สำคัญที่สุดคือคุณพ่อเปลี่ยนไปแล้ว
"ไป พ่อพาหนูไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าสวย ๆ"
อู๋ไป๋พาถังถังไปอาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เธอ
ผิวของถังถังขาวมาก ดวงตากลมโต ราวกับถูกสลักจากหยกงาม เหมือนตุ๊กตาฝรั่งตัวใหญ่ สืบทอดข้อดีของอู๋ไป๋มาอย่างสมบูรณ์แบบ
"คุณพ่อ ถังถังสวยไหม"
"สวย ถังถังสวยที่สุดในโลกเลย"
ถังถังกระโดดไปมาอย่างมีความสุขหน้ากระจก ยิ้มจนหุบไม่ลง เธอได้ใส่เสื้อผ้าใหม่แล้ว
"ถังถัง หนูเล่นเองไปก่อนนะ พ่อก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน"
"อือ" ถังถังพยักหน้าอย่างว่าง่าย
อู๋ไป๋อาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นสูทลำลอง
จริง ๆ แล้วอู๋ไป๋หล่อมาก คิ้วกระบี่ ดวงตาดุจดวงดาว ใบหน้าได้รูป รูปลักษณ์เด็ดเดี่ยว ทำให้คนรู้สึกเชื่อถือได้ง่าย แต่งตัวนิดหน่อยก็เรียกว่าหล่อเหลางามสง่าเลยทีเดียว
แต่ทว่า เมื่อเขาเดินกะโผลกกะเผลก แววตาของเขากลับเย็นชา
"หลี่เจิงหมิง รอข้าไปหาแก"
......
อู๋ไป๋รวบรวมความคิด มาที่ชั้นล่าง เห็นถังถังนั่งเกร็ง ๆ อย่างว่าง่ายบนโซฟา ดวงตากลมโตมองจานผลไม้บนโต๊ะกระจก ท่าทางอยากหยิบแต่ไม่กล้า ทำให้อู๋ไป๋ปวดใจ
"ถังถังหิวหรือเปล่า"
ถังถังพยักหน้าหัวน้อย ๆ อย่างเคอะเขิน
อู๋ไป๋หยิบแอปเปิ้ลลูกหนึ่ง ปอกเปลือกยื่นให้ถังถัง "ถังถัง ต่อไปที่นี่คือบ้านเรา หนูอยากกินอะไรก็กินได้เลย ไม่ต้องเกร็งนะ รู้ไหม"
ถังถังพยักหน้า ยกแอปเปิ้ลขึ้น "คุณพ่อกินก่อน"
อู๋ไป๋กัดไปคำหนึ่ง ลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ "หนูกินเถอะ พ่อไปดูในครัวก่อน ถ้ามีวัตถุดิบ จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้หนูกิน"
มาถึงครัว เปิดตู้เย็น พบว่าข้างในมีทุกอย่างครบครัน
วันที่ด้านบนก็เป็นวันล่าสุด ดูเหมือนบ้านพักตากอากาศหลังนี้จะมีคนดูแลโดยเฉพาะ
ตอนอยู่ที่ทวีปอู่จี๋ อู๋ไป๋มีความรู้รอบด้าน ไม่ใช่แค่มีพลังสูงล้ำ วิชาแพทย์เป็นเลิศ ฝีมือทำอาหารก็ไม่เลว
ที่ทวีปอู่จี๋มีสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณมากมาย เลือดเนื้อของพวกมันสามารถเพิ่มพลังได้ อู๋ไป๋จึงร่ำเรียนวิชาทำอาหารมาเพื่อสิ่งนี้
ว่าไปแล้ว เขาถือว่าเป็นนักกินตัวยง และเป็นคนช่างเลือก สุดท้ายสัตว์ดุร้ายธรรมดาก็ยากจะเข้าตาเขา ถ้าไม่ใช่สายพันธุ์โบราณก็ไม่กิน
อู๋ไป๋นำวัตถุดิบออกมา ปรุงกับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างอย่างคล่องแคล่ว สี กลิ่น รสชาติครบถ้วน
"ถังถัง มากินข้าวกัน"
อู๋ไป๋ยกกับข้าววางบนโต๊ะ
ถังถังวิ่งเข้ามา จมูกเล็ก ๆ สูดฟุดฟิด น้ำลายสอ "หอมจังเลย นี่ฝีมือคุณพ่อหมดเลยเหรอ"
"แน่นอนอยู่แล้ว"
อู๋ไป๋อุ้มถังถังขึ้นวางบนเก้าอี้ ยื่นตะเกียบให้เธอ แล้วหยิบตะเกียบอีกคู่คีบกับข้าวให้เธอ
ถังถังชิมไปหนึ่งคำ ดวงตาดั่งรัตนชาติเป็นประกาย "อร่อยมาก คุณพ่อเก่งที่สุดเลย ถังถังมีความสุขที่สุดเลย"
"ชอบกินก็กินเยอะ ๆ เลย พ่อจะทำอาหารให้หนูกินทุกวัน"
ปกติแล้วถังถังกินแต่เศษอาหารเหลือ บางครั้งของที่กินก็ขึ้นรา เธอไม่เคยกินอาหารอร่อยแบบนี้มาก่อนเลย
"คุณพ่อ ทานด้วยกันสิ"
อู๋ไป๋พยักหน้า
ไม่นาน ถังถังก็กินจนพุงกลมป่อง
อู๋ไป๋ไม่กล้าให้เธอกินอีกแล้ว กลัวจะท้องแตก
ถังถังดีใจจนดวงตายิ้มเป็นรูปจันทร์เสี้ยว วันนี้เธอมีความสุขจริง ๆ
กินข้าวเสร็จ ถังถังเริ่มเก็บชามตะเกียบ
อู๋ไป๋มองดูท่าทางคล่องแคล่วของเธอ ในใจก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ เด็กวัยนี้ คนไหนบ้างไม่ใช่ดวงใจของพ่อแม่ แต่ถังถังกลับเข้าใจอะไร ๆ จนน่าสงสาร
"ถังถัง พ่อเก็บเอง หนูไปดูการ์ตูนที่ห้องนั่งเล่นเถอะ"
ดวงตาของถังถังเป็นประกายใสแจ๋ว เต็มไปด้วยความคาดหวัง
เด็กวัยนี้ไม่มีใครไม่ชอบดูการ์ตูน แต่ก่อนหน้านี้โทรทัศน์ที่บ้านถูกอู๋ไป๋ขายเอาเงินไปเล่นพนันหมด
"คุณพ่อ ถังถังดูการ์ตูนได้จริง ๆ เหรอ"
ถังถังถามอย่างระมัดระวัง
——— หมายเหตุผู้แปล: ปรับคำเรียกอาวุธให้ตรงกับต้นฉบับ — 刀 คือ “ดาบ” (คมเดียว) ส่วน 剑 คือ “กระบี่” (สองคม)