อู๋ไป๋ไม่ได้สงสัยขึ้นมาลอย ๆ
ก่อนหน้านี้พวกนั้นเคยฝากสิ่งบางอย่างที่บางเบาราวเส้นผมไว้บนตัวเขา ทำให้จับตัวเขาเจอได้ทุกครั้ง... แต่ของนั่นถูกอินอิงทำลายทิ้งไปแล้ว
แต่พวกคนเหล่านี้ตอนนี้ยังตามเจอตัวเขาได้อีก แถมรู้ชัดเจนด้วยว่าเขาปลอมตัวเป็นคนอื่นเป็นใคร เรื่องนี้มันแปลกเกินกว่าจะไม่ให้อู๋ไป๋สงสัย
เส้นทางของเขามักล่องหนไม่แน่นอน บางทีแม้กระทั่งตัวเองยังไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไปจะทำอะไร จะไปที่ไหน?
แต่คนพวกนี้กลับหาตัวเขาเจอได้อย่างรวดเร็ว เรื่องนี้ต้องมีปัญหาแน่นอน
ชายชราชุดดำจ้องมองอู๋ไป๋ ยิ้มเย็นแล้วพูดว่า "ไม่ผิด จริง ๆ มีคนบอกความเคลื่อนไหวของเธอให้ฉันฟังอยู่เรื่อย ๆ"
ดวงตาของอู๋ไป๋หดแคบลงเล็กน้อย
เขาจ้องมองชายชราชุดดำ สังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เพื่อตัดสินว่าสิ่งที่พูดออกมาเป็นความจริง หรือเป็นการปลูกเมล็ดพันธุ์ความสงสัยฝังลงในใจของเขา?
คนรอบตัวเขาล้วนเป็นญาติมิตรที่ร่วมเป็นความตายร่วมทุกข์ร่วมยากกับเขามา อู๋ไป๋จึงไม่อยากทำตัวเป็นคนชั่วขึ้นมาสงสัยพวกเขา
แต่เรื่องนี้ต้องรื้อให้ชัด ไม่งั้นพวกนี้จะตามเจอเขาได้ตลอดเวลา รำคาญจนขยะแขยง
ถ้าวิชาฝีมือของเขาสูงพอ เรื่องนี้ก็ไม่ต้องกลัว
แต่คนเหล่านี้ สักคนเดียวก็มีความสามารถพอจะสังหารเขาได้ เขาจึงต้องระมัดระวัง
แต่ชายชราชุดดำดูท่าเป็นคนเก๋าเกม ตอนพูดประโยคนั้นสีหน้าไม่เปลี่ยน ราวคลื่นนิ่งสนิท... อู๋ไป๋มองไม่ออกเลยว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ถามว่า "คนที่เปิดเผยความเคลื่อนไหวของฉันเป็นใคร?"
ชายชราชุดดำพูดหน้าตาย "บางครั้งคนที่ทรยศเธอไม่ใช่ศัตรู คนที่สนิทที่สุดต่างหากที่ทำร้ายเธอแสนสาหัสที่สุด"
"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว!"
ชายชราชุดดำจ้องอู๋ไป๋ "ดูท่าเธอนึกออกแล้วสิว่าเป็นใคร?"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"อู๋ไป๋ เธอก็ฉลาดเฉลียวเกินคนจริง ๆ นะ"
อู๋ไป๋หัวเราะออกมาลั่นทันที "แกก็โง่เขลาราวหมูจริง ๆ อุบายยุยงปลุกปั่นพรรคพวกแบบนี้มันต่ำช้าเกินไปแล้ว"
สีหน้าชายชราชุดดำมืดครึ้มลงทันที แววตาเย็นเยียบ
แสงฮุ่นตุ้นพราววาบ ดาบฮุ่นตุ้นปรากฏในมือ
ดาบฮุ่นตุ้นสะบัดเบา ๆ คมดาบเย็นเยียบ
"พวกแกไอ้แก่เหล่านี้ ไม่ตายถึงคอก็ไม่พูดความจริงสักทีสินะ"