อู๋ไป๋ข่มตาให้แคบ ความกดดันรอบตัวพุ่งทะยาน
หลิงหยุนเสียวหัวเราะเย็น "ไง นายอยากลงมือกับฉันเหรอ? เสินลั่ว ฉันไม่ใช่เถิงจื่อหางตัวเต่านั่นหรอกที่รู้แต่หนี"
ตัวเต่า?
นึกภาพเถิงจื่อหางหุบตัวลงในกะโหลก ฉายานี้ก็ถือว่าเข้าเนื้อดี
"เตรียมตัวรึยัง?"
หลิงหยุนเสียวพูดอย่างไม่ใยดี "ไง นายจริงจังจะลงมือกับฉันจริงเหรอ?"
"นายพูดเยอะชะมัด"
"ได้ งั้นขอดูสักหน่อยว่านายมีน้ำหนักแค่ไหน"
เสียง "ตูม!" ดังกึกก้อง พลังอันน่าสยองพวยพุ่งจากร่างของหลิงหยุนเสียว
หม่าอีปิงหน้าซีดผลัว รีบพุ่งถอยออกไปไกลหลายร้อยเมตร กลัวจะโดนลูกหลง
รูม่านตาของอู๋ไป๋หดเกร็ง หลิงหยุนเสียวคนนี้มีทุนให้อวดจริง... ขั้นครึ่งก้าวเทพทองคำต้าหลัว
"วูบ!"
อู๋ไป๋เร็วปานแสง พุ่งเข้าประชิดหลิงหยุนเสียว แสงหมัดพัดพล่าน ยกหมัดกระแทกเข้าใส่ตรง ๆ
หลิงหยุนเสียวหัวเราะเย็น ไม่หลบไม่หลีก หมัดปลุกพลังลมปราณอันน่าขนลุกกระหน่ำเข้ามา
"ปัง!"
สองหมัดเหล็กประสานกันอย่างไร้เล่ห์เหลี่ยม คลื่นพลังลมปราณที่สั่นสะเทือนระเบิดกระจายไปทุกทิศ
อู๋ไป๋ถูกแรงระเบิดพุ่งย้อนกลับไป
หลิงหยุนเสียวครางในคอ ตัวเองก็โดนแรงสั่นสะเทือนจนกระเด็นย้อนกลับ
เขายกมือขึ้น โหนกนิ้วหัวแม่มือแตกฉาน เลือดไหลพุ่ง
"พลังกายแข็งแกร่งจริง ๆ น่าเสียดายที่ระดับการบำเพ็ญแค่นี้เอง"
การบาดเจ็บตั้งแต่หมัดแรกทำให้บรรยากาศรอบตัวหลิงหยุนเสียวเปลี่ยนเป็นดุดัน
เขาประสานมือเป็นอาคม ยกมือฟันลง แสงดาบอันจ้าประกายปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันตรงหน้าอู๋ไป๋ แทงตรงเข้ากลางคิ้วเขา