“ตระกูลหม่าคงมีเรื่องขึ้นแล้ว” ไป๋ซืออี้เอ่ย
อู๋ไป๋หันไปมอง “มีอะไรขึ้น?”
“ไม่รู้ เดาเอาน่ะ ออกมาแล้วไม่เจอใครสักคน มีแต่ผู้อาวุโสองค์ที่ 3 ที่เดินมาช้า ๆ ต้องมีเรื่องใหญ่แน่ ๆ”
อู๋ไป๋ชำเลืองมองเขา “อย่าแสร้งสงสัยสิ แม้ตระกูลหม่าจะล่มไปทั้งตระกูล มันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?”
“ทริปนี้ไม่ได้อาบน้ำพุนิรวาณ ยังถูกขังอยู่ 7 วันอีก เฮ้อ หมายจับจิ้งจอกแต่โดนมันขี้แตกทั้งตัวจริง ๆ”
“กลับกันเถอะ ทุกคนไปอาบน้ำให้สบายตัว กินข้าวให้อิ่ม แล้วก็นอนกันให้เต็มอิ่ม”
พูดจบ อู๋ไป๋ก็ทะยานขึ้นฟ้าทันที
เขาไม่จำเป็นต้องไปสืบเองว่าตระกูลหม่าเกิดอะไรขึ้น ยังไงก็ต้องมีคนมาเล่าให้ฟัง
เขาคือผู้วางกระดาน ไม่จำเป็นต้องเปิดตัวตนให้โผล่ขึ้นบนกระดาน
ทันใดนั้น อู๋ไป๋ก็หยุดกลางอากาศ
เขาก้มมองสิ่งปลูกสร้างที่พังถล่มด้านล่าง และพื้นดินที่แตกร้าว ดวงตะเบิกเล็กน้อย
ดูท่าที่ที่นี่เพิ่งเกิดการรบใหญ่ไม่นานมานี้
ไม่ผิดคาด คงเป็นฝีมือคนตระกูลกู่กับตระกูลหม่าที่ปะทะกัน
อู๋ไป๋ไม่ได้หยุดพักนาน มุ่งกลับไปยังเกาะกลางทะเลสาบทันที
ตลอดทั้งวัน ไม่มีใครมารบกวนเขาเลย
จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น ผู้อาวุโสที่สาม ก็มาเยี่ยม
แค่ถามเรื่องที่เกิดขึ้นในสถานศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
อู๋ไป๋ก็ตอบเลี่ยง ๆ ชี้ไปทางอื่น ดึงตัวเองออกจากเรื่อง แล้วผลักไป๋ซืออี้ขึ้นไปเป็นโล่รับแทน
อู๋ไป๋ตั้งใจจะชวนคุยต่ออีกหน่อย แต่เห็นผู้อาวุโสองค์ที่ 3 หน้าเศร้าหม่น ใบหน้าเคร่งขรึมเป็นกังวล ไม่มีอารมณ์จะคุย ก็รีบลากลับไป
อู๋ไป๋ถอนใจเบา ๆ ดูท่าทางสืบข่าวจากผู้อาวุโสองค์ที่ 3 ไม่ได้แล้ว