อู๋ไป๋ขยับคลึงขมับ ห้ามไม่ให้สองตัวนั่นทะเลาะกันต่อ
พอไม่อยู่ด้วยก็คิดถึงจะแทบขาดใจ
พออยู่ด้วยก็รำคาญจะขาดใจ
นี่แหละคงเรียกว่าความรักแบบหมั่นไส้สุดขั้ว
"ไป เรากลับเมืองเซินหลัวก่อน อาจจะมีสาวกของสำนักสวรรค์ลับมาถึงแล้ว"
พอกำลังจะออกเดินทาง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นทันที แสงสีขาวพุ่งตรงเข้าหาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋สะบัดฝ่ามือขึ้นโดยสัญชาตญาณ
"เปรี้ยง!"
แสงสีขาวนั้นระเบิดกระจายทันที
เศษกระดาษโปรยปรายเต็มฟ้าเต็มอากาศ
อู๋ไป๋ถึงกับรู้ตัวว่า แสงสีขาวเมื่อครู่คือแผ่นกระดาษหนึ่งแผ่น
ใครจะใช้แผ่นกระดาษมาโจมตีเขา?
"คนโง่"
เสียงหนึ่งดังขึ้นทันที แฝงกลิ่นอายของความรู้สึกที่อยากให้อีกฝ่ายเก่งขึ้นแท้ ๆ
ร่างนั้นล่องลอยเลือนราง เหมือนมาจากรอบด้าน จนแยกไม่ออกเลยว่าคนที่ส่งเสียงอยู่ตรงไหน?
อู๋ไป๋กระจายญาณออกไป
แต่สิ่งที่ทำให้อู๋ไป๋ตกตะลึงคือ รอบ ๆ ระยะกว่าพันเมตรนี้ไม่พบร่องรอยมนุษย์เลย
อย่างไรก็ตาม ในจังหวะนั้นเอง แผ่นกระดาษหนึ่งแผ่นก็ร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศอย่างเชื่องช้า
คราวนี้อู๋ไป๋แค่สะบัดมือเบา ๆ พลังที่มองไม่เห็นก็ห่อหุ้มแผ่นกระดาษนั้นลอยเข้ามาตรงหน้า
เงยหน้ามองดู กลับพบว่าบนแผ่นกระดาษนั้นเป็นรูปแผนที่
"เป็นใคร? ขอรบกวนออกมาพบหน่อย"
อู๋ไป๋เอ่ยขึ้น เสียงก้องกัมปนาท
แต่ไม่มีการตอบรับ
อู๋ไป๋ไม่ทันจะสนใจแผ่นกระดาษตรงหน้า ก็พุ่งขึ้นฟ้า หายลับไปในเมฆหมอก
ผ่านไปสักครู่จึงบินกลับมา
"อู๋ หาตัวคนนั้นเจอไหม?"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า
คนที่หลบเลี่ยงญาณของเขาได้ ย่อมแสดงว่าฝีมืออีกฝ่ายแข็งแกร่งเพียงใด