อู๋ไป๋มองซีเหมินอวิ๋นอี้ที่ดูเกลียดชังสังคมและหัวรุนแรงเล็กน้อยด้วยความสงสัย "นายคิดว่าฉันเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมเหรอ?"
"ไม่ใช่" ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะเยาะ "เป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมที่ชอบสร้างชื่อเสียงต่างหาก"
"..." อู๋ไป๋มุมปากกระตุก "นายคุยแบบนี้เดี๋ยวก็โดนต่อยหรอก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มีสีหน้าเย้ยหยัน "พวกฝ่ายธรรมะของพวกแก ชอบประกาศตัวว่าเป็นสุภาพบุรุษ คอยพะวงถึงคนทั้งใต้หล้า กำจัดมารรักษาความถูกต้อง ขยับตัวก็ตั้งฉายาซะดัง บ้างก็จ้าวกระบี่ บ้างก็จอมยุทธ์จักรพรรดิ... เสแสร้งเกินไปแล้ว"
อู๋ไป๋เบะปาก "ฉายาจอมยุทธ์จักรพรรดิฉันไม่ได้ตั้งเองเลยนะ แล้วฉันก็ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ"
"ดูออก นิสัยนายเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งกว่าใคร"
"เฮ้ย ยังจะคุยกันดีๆ ได้ไหมเนี่ย?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูด "ฉันยอมรับว่านายมีฝีมือจริง นายไม่เหมือนกับพวกสวะสำออยในฝ่ายธรรมะคนอื่นๆ"
"..." อู๋ไป๋รู้สึกว่าหมอนี่เป็นพวกหัวรั้นสติดีแต่ใจไม่โต
"พวกพรรคภูเขาหยินมีสายเลือดเทพมารโลหิตมารจริงๆ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองเขาปราดหนึ่ง "ก็คงงั้นนะ ไม่งั้นฉันจะเก่งกาจขนาดนี้ได้ยังไง?"
อู๋ไป๋ "..."
"อย่างที่คิด ลูกผสมนี่มันร้ายกาจจริงๆ"
"อู๋ไป๋" ซีเหมินอวิ๋นอี้มองเขาอย่างโกรธแค้น
อู๋ไป๋โบกมือ "ได้ข่าวว่าสำนักหยินซานหลบโลกไม่ออกหน้าออกตา ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลก แล้วจู่ๆ นายโผล่มาได้ยังไง?"